ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τί κόλλυβα τί κουφέττα!.. Ἢ φύση προστάζει τὴν ὕπαρξῃ τῆς οἰκογένειας. ̓Η λειτουργία τοῦ φυσικοῦ νόμου, τελεολογικὴ ἢ ὄχι, εἶναι κατηγορηματικὴ ἐπὶ τοῦ προκειμένου: Τὰ ἀνώτερα εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν (ὡς εἴδη μόνον, ἀφοῦ τὰ ᾱτομά τοὺς εἶναι ὁπωσδήποτε θνητά) εἶναι ἀναγκασμένα νὰ ἐξασφαλίζουν στὰ ἀνήλικα ἄτομα πού προστίθενται, ἀμέσως μετὰ τὴ γέννηση, στὸν πληθυσμό τους (καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐπιζήσουν, ἕως ὅτου ἐνηλικιωθοῦν) τὶς ἀνάγκες τοὺς τὶς ὑλικὲς καὶ νὰ μεταδίδουν σ ̓ αὐτὰ τὴν «πεῖρα» τῶν ἐνηλίκων ἀτόμων --- ἄλλως ἡ συνέχεια τοῦ εἴδους ὑποχρεώτικᾶ διακόπτεται. Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ φυσικοὶ ἀγωγοὶ μέσω τῶν ὁποίων μεταδίδεται στὸ νέο ἄτομο ἡ ἱκανότητα, ἡ δεξιότητα καὶ ἡ δυνατότητα ζωῆς ποὺ «φέρει» τὸ εἶδος ὡς ἀπόκτημά του κατὰ τὴν μακραίωνη ἐξέλιξή του στὴ γῆ. Δὲν εἶναι λοιπὸν θέμα «ἠθικὸ» ἀλλὰ θέμα φυσικῆς τάξεως καὶ ἀνάγκης ἡ ὕπαρξη τοῦ «οἴκου», τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας. ̓Ακόμη καὶ ὡρισμένοι διανοητὲς ποὺ ἀμφισβήτησαν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς οἷκογένειας (ὁ Πλάτων π.χ. στὰ νεανικὰ ἔργα του), ἢ ἀναθεώρησαν τὴν θέση τοὺς αὐτὴ ἀργότερα ἢ αἰσθάνθηκαν τὴν ἄμεση ἀνάγκη νὰ ὑποδείξουν κάποιο ὑποκατάστατό της (π.χ. τὴν «πολιτεία»). ̓Εν πάση περιπτώσει, εἰδικὰ στό ἀνώτερο εἶδος τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, τὸν ἄνθρωπο, ἡ ἀναγκαιότητα τοῦ οἴκου καλύπτει ὄχι μόνο τὸ αἴτημα τῆς ἄνετης βιολογικῆς ὡὠριμάσεως τοῦ νέου ἀνθρώπου ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, ὄχι μόνο τὸ αἴτημα τῆς ὀρθῆς «ἐκγυμνάσεώς» του ἀπὸ τὸν γονέα ὥστε γρηγορώτερα νὰ γίνεται ἱκανὸς πρὸς ἐπιβίωσιν, ἀλλά, κυρίως, τὸ αἴτημα τῆς ὁμαλῆς μεταβιβάσεως τῆς γνώσεως, τῆς σοφίας καὶ τῶν ἐμπειριῶν ποὺ ἀπέκτησαν οἱ προγενέστεροι ἄνθρωποι. ̓Η μητέραγυναῖκα ἢ ὁ πατέρας-ἄνδρας δὲν μεταδίδει στὸν γόνο του μόνο τὴν ἀτομική του πεῖρα (ὅπως π.χ. ἡ μητέρα-άλεποῦ, ὅταν ἐκπαιδεύη τὸ ἀλεπόπουλό της στὸ πῶς νὰ προφυλαχθῆ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ ἢ νὰ συλλάβη τὸ θήραμα), ἀλλὰ τοῦ μεταγγίζει τὴν παράδοση, τὶς συγκεντρωμένες γνώσεις τῶν ἀνθρωπίνων γενεῶν. Ἢ «γονικὴ παιδεία» εἶναι ἡ μέγιστη δυνατὴ καὶ ἄναντικατάστατη προικοδότηση στὸ νέον ἄνθρωπο --- καὶ καμμιὰ ἄλλη «παιδεία» (τῆς κοινωνίας ἢ τῆς πολιτείας) δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑποκαταστήση. Αὐτό, ποὺ ἴσως σήμερα φαίνεται --- λόγω τῆς γενικῆς ἐκτροπῆς τῆς ἀνθρώπινης νοήσεως ἀπὸ τὸν Λόγο -- ὡς ὑπερβολικὸ ἢ ἐδεζητημένο, ἦταν σαφέστατο καὶ αὐτονόητο σ ̓ ἄλλες ἐποχὲς μὲ πολιτισμὸ ὑγιῆ, δηλαδὴ ἐναρμονισμένο πρὸς τὸ φυσικὸ γίγνεσθαι. Στὶς ἀναλύσεις ποὺ δημοσίευσε καὶ θὰ δημοσιεύση ὁ «Δαυλός» γιὰ τὴ γλῶσσα εἶδε ὁ ἀναγνώστης καὶ θὰ δῆ ὅτι οἱ βάσεις τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ θεμελιώνονται πάνω σὲ βασικὲς ἔννοιες ὅπως ἡ μ-νήμη, ἡ μ-ῆ-