ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τί κόλλυβα τί κουφέττα!.. Ἢ φύση προστάζει τὴν ὕπαρ- ξῃ τῆς οἰκογένειας. ᾿Η λειτουργία τοῦ φυσικοῦ νόμου, τελεολογικὴ ἢ ὄχι, εἶναι κατηγορηματικὴ ἐπὶ τοῦ προκειμένου: Τὰ ἀνώτερα εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου γιὰ νὰ ἐπιβιώ- σουν (ὡς εἴδη μόνον, ἀφοῦ τὰ ᾱ- τομά τοὺς εἶναι ὁπωσδήποτε θνη- τά) εἶναι ἀναγκασμένα νὰ ἐξασφα- λίζουν στὰ ἀνήλικα ἄτομα πού προστίθενται, ἀμέσως μετὰ τὴ γέννηση, στὸν πληθυσμό τους (καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐπιζήσουν, ἕως ὅτου ἐνηλικιωθοῦν) τὶς ἀνά- γκες τοὺς τὶς ὑλικὲς καὶ νὰ μετα- δίδουν σ᾽ αὐτὰ τὴν «πεῖρα» τῶν ἐ- νηλίκων ἀτόμων --- ἄλλως ἡ συνέ- χεια τοῦ εἴδους ὑποχρεώτικᾶ δια- κόπτεται. Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ φυσι- κοὶ ἀγωγοὶ μέσω τῶν ὁποίων με- ταδίδεται στὸ νέο ἄτομο ἡ ἱκανό- τητα, ἡ δεξιότητα καὶ ἡ δυνατότη- τα ζωῆς ποὺ «φέρει» τὸ εἶδος ὡς ἀ- πόκτημά του κατὰ τὴν μακραίωνη ἐξέλιξή του στὴ γῆ. Δὲν εἶναι λοιπὸν θέμα «ἠθικὸ» ἀλλὰ θέμα φυσικῆς τάξεως καὶ ἀ- νάγκης ἡ ὕπαρξη τοῦ «οἴκου», τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας. ᾿Ακόμη καὶ ὡρισμένοι διανοητὲς ποὺ ἀμφισβή- τησαν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς οἷ- κογένειας (ὁ Πλάτων π.χ. στὰ νε- ανικὰ ἔργα του), ἢ ἀναθεώρησαν τὴν θέση τοὺς αὐτὴ ἀργότερα ἢ αἰσθάνθηκαν τὴν ἄμεση ἀνάγκη νὰ ὑποδείξουν κάποιο ὑποκατά- στατό της (π.χ. τὴν «πολιτεία»). ᾽Εν πάση περιπτώσει, εἰδικὰ στό ἀνώτερο εἶδος τοῦ ζωϊκοῦ βασι- λείου, τὸν ἄνθρωπο, ἡ ἀναγκαιό- τητα τοῦ οἴκου καλύπτει ὄχι μόνο τὸ αἴτημα τῆς ἄνετης βιολογικῆς ὡὠριμάσεως τοῦ νέου ἀνθρώπου ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο, ὄχι μόνο τὸ αἴτημα τῆς ὀρθῆς «ἐκγυμνά- σεώς» του ἀπὸ τὸν γονέα ὥστε γρηγορώτερα νὰ γίνεται ἱκανὸς πρὸς ἐπιβίωσιν, ἀλλά, κυρίως, τὸ αἴτημα τῆς ὁμαλῆς μεταβιβάσεως τῆς γνώσεως, τῆς σοφίας καὶ τῶν ἐ- μπειριῶν ποὺ ἀπέκτησαν οἱ προ- γενέστεροι ἄνθρωποι. ᾿Η μητέρα- γυναῖκα ἢ ὁ πατέρας-ἄνδρας δὲν μεταδίδει στὸν γόνο του μόνο τὴν ἀτομική του πεῖρα (ὅπως π.χ. ἡ μητέρα-άλεποῦ, ὅταν ἐκπαιδεύη τὸ ἀλεπόπουλό της στὸ πῶς νὰ προ- φυλαχθῆ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ ἢ νὰ συλ- λάβη τὸ θήραμα), ἀλλὰ τοῦ µεταγ- γίζει τὴν παράδοση, τὶς συγκε- ντρωμένες γνώσεις τῶν ἀνθρωπί- νων γενεῶν. Ἢ «γονικὴ παιδεία» εἶναι ἡ μέγιστη δυνατὴ καὶ ἄνα- ντικατάστατη προικοδότηση στὸ νέον ἄνθρωπο --- καὶ καμμιὰ ἄλλη «παιδεία» (τῆς κοινωνίας ἢ τῆς πολιτείας) δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπο- καταστήση. Αὐτό, ποὺ ἴσως σήµερα φαίνε- ται --- λόγω τῆς γενικῆς ἐκτροπῆς τῆς ἀνθρώπινης νοήσεως ἀπὸ τὸν Λόγο -- ὡς ὑπερβολικὸ ἢ ἐδεζη- τηµένο, ἦταν σαφέστατο καὶ αὐ- τονόητο σ᾽ ἄλλες ἐποχὲς μὲ πολι- τισμὸ ὑγιῆ, δηλαδὴ ἐναρμονισμέ- νο πρὸς τὸ φυσικὸ γίγνεσθαι. Στὶς ἀναλύσεις ποὺ δημοσίευσε καὶ θὰ δημοσιεύση ὁ «Δαυλός» γιὰ τὴ γλῶσσα εἶδε ὁ ἀναγνώστης καὶ θὰ δῆ ὅτι οἱ βάσεις τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ θεμελιώνονται πάνω σὲ βασι- κὲς ἔννοιες ὅπως ἡ μ-νήμη, ἡ μ-ῆ-