ΣΤ. Τ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Τὸ «θεῖον» στὴν νεοελληνικὴ λογοτεχνία Πῶς ἀντιδρᾶ ἡ νεοελληνικὴ ποίησις στὴν ἰδέα τοῦ «θείου» - θειότητα, ὑπεροχήν, ἀνυπερβλησίαν, Διάχυτον Πνεῦμα Εἰσαγωγὴ Τί φταίει ποὺ φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ μὴ διερωτώμεθα, πῶς γίνεται νὰ σιωπᾶ σύνολη ἡ πνευματικὴ-πολιτικὴ «ἁρμοδιότης-ἐποπτεία» --- «συνταξιοῦχοι ποιη- ταί», ὑψηλόμισθοι ἀθάνατοι, ἐπίτιμοι καὶ μὴ διδάκτορες τῶν... Φιλοσοφικῶν Σχολῶν Καποδιστριακοῦ κι ᾿Αριστοτελείου; Νὰ μὴ διερωτώμεθα, πῶς γίνεται νὰ στερεῖται ὑπευθυνότητας (μὴ νιώθει ὑπόλογη) ἡ μὲ ἀντιδάνειους τρόπους (αὐτο)- προβαλλόμενη κορυφαία δῆθεν πνευματικὴ σειρὰ (τάξις) τῆς χώρας (3): Νὰ μὴ διερωτώμεθα, πῶς γίνεται ἡ, αἰτιολογημένως ἔστω, συναντώμενη στὴν διαστρω- μάτωσι ἀξιῶν [ὅπως τὸ γηγενὲς ἔμψυχον τὴν ὁρίζει --- σὲ μᾶς ἐδῶ] ἀναξιότης τῆς Μουγγαμάρας νὰ ἐκτοπίζει καὶ ὑποκαθιστᾶ τὴν ἀξιότητα τοῦ λόγου; Νὰ μὴ διε- ρωτώμεθα, πῶς γίναμε ὁ λαὸς ποὺ ἀνέτρεψε τὴ σημαντικὴ τῶν συσχετισμῶν, ἡ χώρα στὴν ὁποίαν ἐπέπλευσαν τὰ διαμάντια καὶ πάτωσαν οἱ φελλοί; Τὶ φταίει γιὰ τοῦτο, τὶ φταίει γιὰ κεῖνο, τὶ φταίει γιὰ τὸ ἄλλο... Θαρρῶ, πὼς τό μόνο ποὺ φταίει εἶναι ὅτι ὁ εὐνοηθεὶς ἀπ᾿ τὴν κλιματικὴ-ἕγ- γειον-περιβαλλοντικὴν εὐδαίμονα ἰδιομορφίαν αὐτοῦ τοῦ χώρου-τόπου (33) ἕλ- λαδικὸς ἄνθρωπος, καίτοι προηγούμενος εἰς ἀντίληψιν ἐπὶ τῶν φυσικῶν φαινομέ- νων, δὲν μπόρεσε νὰ εὐθυγραμμισθεῖ στὴν αἰτιότητά τους! Μὲ συνέπεια νὰ φθά- νει, πρῶτος λαός, στὸ τέλος, στὴν ἐξάντλησι τῆς ζωῆς, στὴν ἄφευκτη δηλονότι κατάληξιν. Αὐτὴν ποὺ ἀναγνωρίζεται ἔκδηλη στὴν κάμψι τῆς φυλετικῆς του ὁρ- μῆς! [ τελευταία μοιάζει μᾶλλον εἰδολογική, ὅμως οἱ λοιποὶ λαοὶ καὶ βραδύνουν κάπως, καὶ (περισσότερον μεθοδικοὶ) εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφυπνισθοῦν στὸ «παραπέ- ντε» --- δευτερόλεπτα]. Στὸν ἐξόφθαλμον, ἄλλως, ἐκφυλισμὸν τῆς ἑλληνικῆς ρά- τσας --- σύνδρομο καὶ συνέπεια τῆς ἐκ μέρους τοῦ Ἕλληνα κατάρριψης τῶν (ἢ) Ἢ πολιτικὴ ἡγεσία µας [Τσάτσος, Κανελλόπουλος, Κασιμάτης, ᾿Αθάνας, Στασινόπουλος καὶ λοιποὶ πατέρες τοῦ “Ἔθνους, μηδ᾽ ἐξαιρουμένης τῆς σκοτεινὰ ἰσοπεδωτικῆς κ᾿ ἐμετικὰ ἀνάξιας θεο- ζιβαγκίας...] δὲν εἶναι... πνευματική; "Ανθρωποι οὐδέποτε διανοηθέντες εἶναι οἱ καταγγελλόμενοι ἀ- μοιβαίως - οἱ μὲν τοὺς δὲ ἀποδεικνύοντες (κατὰ τοὺς ἰδίους ἰσχυρισμοὺς) ἀπὸ ἀνάξιους ὡς σφετερι- στὲς κι ἀπὸ κλέφτες ὡς προδότες; ᾿Αληθεῖς ἢ ψευδεῖς αὐτὲς οἱ καταγγελίες δὲν μαρτυροῦν τὶ ἀνα- γνωρίζουν εἰς ἑαυτοὺς οἱ ἡγέτες τῆς χώρας, τὴν περί τὰ νοήματα πώρωσιν αὐτοῦ τοῦ λαοῦ --- τόσον αἰσχρὰ ἐξαναγκασθέντος νὰ ἐπιλέγει (ψηφίζει -ἵνα μὴ κάνουν τὴν πάπια ὅσοι θὰ τὸ ἐπεδίωκαν), τό- σον βρώμικα προσερχομένου εἰς ἐπιλογήν... (33) Φωτεινόὸ - χαρίεν - πολύμορφο - πολύγραμμο - πολυειδὲς - πολύπτυχον - πολυηχὲς - πολύ- χρουν - πολύφθογγον - πολύφλοισβον...