ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΟΩΣΤΕΣΝ πε ων Περὶ τὴν ᾿Ανθολογία τοῦ «Δαυλοῦ» . Αξιότιµε κύριε διευθυντά, ᾿Επισυνάπτω ἀπάντησί µου σὲ προσω- πικὴν ἐπιστολὴ τακτικοῦ συλλειτουργοῦ τοῦ «Δαυλοῦ» --- δηλοῦντος τὴ συμφωνία του ἐπί ἀπόψεών µου («Δαυλὸς»/73/40090). Σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐνέργεια μὲ ὠθεῖ ἡ ἀντίληψις, ὅτι, μ᾽ ἐνδόσιμο τὴ γλῶσσα τοῦ «Δαυλοῦ», δημιουργεῖται αὐτόματα (πιθανῶς μὴ δια- κριτὸ ἀκόμα) μιὰ κίνησις πρὸς σχηματι- σμὸν ἑνὸς γλωσσικοῦ πυρῆνος εἰς ἐξυγίαν- σιν τοῦ ἐκφυλιστικὰ ἀποτελματωμένου ποιητικοῦ χώρου. ᾿Εννοῦ, ὅτι οἱ ρηξικέ- λευθοι νέοι ποιηταὶ τείνουν νὰ εὐθυγραμ- μίζονται πρὸς τὶς ἀπόψεις ποὺ φέρουν ὑ- περβατὰ μὲν τὰ περιφερειακὰ χάη [συνέ- πειες τῆς ἐκ σκοτεινότητας κ᾿ ἑλληνικοῦ μισελληνισμοῦ ἀποψίλωσης-διάβρωσης], ἀ- νατρέψιμη δὲ τὴ θεματολογικήν... ἐγκατά- στασιν στὶς ἀτέλειωτες «εἰρῆνες, ἀδερφω- σύνες καὶ πανανθρώπινες ἀγάπες»... τὴν ἐ- γκατάστασιν τοῦ Ἕλληνα, λέγω, στὸ μῦ- θον τοῦ τίποτε, στὸ μῦθον ποὺ φέρει αὐτὸν μέν... κοπροποιητικἡ μηχανή, τὴν κοινῶ- νία µας δὲ νωθρεύουσα, χαυνοῦσα, ἀνίδεη, νὰ πνίγεται στὸ σκ... της [μὴ σβήνετε, κ. διευθυντά, σᾶς ἱκετεύω, δὲν εἶναι καιρὸς γι᾿ ἁβροέπειες κ᾿ εὐκοσμίες, ἀραμπᾶ μὲ κοπριὰ σπρώχνουµε, τ᾿ ἄσπρα γάντια μᾶς λείψανε; Αν ὄχι στὸ «Δαυλόν», ποῦ θὰ ᾿Αξιότιμε κύριε Ι.., Ἐν ἀρχῆ σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν εὐγέ- νειά σας. “Ὅσο γιὰ τὶς ταπεινὲς ἐργασίες μου, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν ἄλλην ἀξία πλὴν αὐτῆς ποὺ ἐντοπίζεται στὴν διακήρυξι πὼς τιμὴ καί μεγαλωσύνη ἀνήκουν πάντα στὸν ἀ- ναγνώστη --- ποτὲ στὸν συγγραφέα. "Ότι ἐ- νῶ αὐτὸς (ἀναγνώστης) ἐπιλέγει-διατίθε- ται-διευθετεῖται (διευθετεῖ ἑαυτὸν) στὸν Κόσμο - Σύμπαν - Φύσιν, ὁ συγγραφεὺς προτίθεται --- προγραμματίζει --- διευθετεῖ Κόσμο - Σύμπαν - Φύσιν! Αὐτὸ σημαίνει, στεγασθεῖ ἡ μείζων ἀλήθεια; Τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἕλλην ὅταν δὲν ἀσωτεύει τὸν τόπο του (μεταβάλλοντάς τον σὲ Σαχάρα τῆς Πέ- τρας!), δὲν πασχίζει παρὰ γιὰ τὴν κομπίνα ἢ τὸν «διορισμό», ποὺ θὰ τὸν φέρει σκοτει- νὸ βυσσοδόµον ἢ ἀκαμάτη γραφειοκράτην, νὰ ἐμποδίζει τὴν παραγωγὴ (κατὰ τὸ αἴτημα «Νὰ μὴ ἔχουν οἱ ἄλλοι») -- ἰδοὺ ὁ λόγος ποὺ ἡ παραγωγὴ στὴ χώρα μας καθίσταται ὅλο καὶ πιὸ ἀσύμφορη-ἐπίπονη, ποὺ εἰσά- γονται ἀκόμα καί... σάρωθρα, ἁλάτι, κολο- κοτρώνηδες καὶ ποὺ δὲν θὰ κατασκευασθεῖ ποτὲ κλεφτοφάναρο, φωτογραφικὴ μηχανή, ποδήλατο, μανταλάκια μπουγάδας...] Κύριε διευθυντά, Θεωρῶν πὼς ἀρχίζει ἡ διαφοροποίησις τῆς νέας ποιητικῆς γενιᾶς (ἔναντι τῶν ἐμε- τικῶν σαλιαρισμάτων ξεκουτιασμένων μορμολυκείων --- ἔτσι κι ἀλλιῶς ἐγγενῆ δύσνοια φερόντων...), μὲ τὴν παροῦσα δια- τυπώνω σειρὰ γενικῶν παρατηρήσεων περὶ τὸ θέμα τοῦ σημερινοῦ ποιητικοῦ λόγου. Τοῦτο, στὰ πλαίσια ὅσων περὶ τὴν σκοπιμό- τητα-λειτουργικότητα τῆς ᾿Ανθολογίας τοῦ «Δαυλοῦ» ὑπεστήριξα... Μὲ πολλὴ τιμὴν Σ.Γ.Γ. Παναγιωτᾶτος πώς, ἐνῶ ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ μὴ ὑπάρ- ἔει διαβλητὸς (ἀφοῦ ἀποδέχεται - εὐλαβεῖ- ται - προσαρμόζεται - ἀφομοιώνεται στὴν ἁ- η) ,ὔ ’ ’ ς γιότητα Κόσμου - Σύμπαντος - Φύσης), ὁ συγγραφεὺς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀδιάβλη- τος (ἀφοῦ ἐναντιώνεται στὴν ἁγιότητα Κό- σµου - Σύμπαντος - Φύσης, ἀφοῦ ἀπαιτεῖ χατὰ τὸ δοκοῦν Κόσμο - Σύμπαν - Φύσιν). [᾿Εδῶ ὀφείλω νὰ προσθέσω πὼς βεβαιώνει τὸν ἄνθρωπο τραγικὸν ἡ (σὲ εἰσαγωγιχὰ ἣ , “. ” Δ ” ΄ οὐ) διφυΐα του. “Ὅτι καὶ εἶναι «ἄλλη φύσις µέσα στὴ φύσι» (ἀφοῦ ὄντως τὸ πνεῦμα