ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4659 πρῶτον, ἐπειδὴ αὐτὰ ἔπρεπε κάποτε νὰ φθάσουν στὸν “Ελληνικὸ λαὸ ἔστω ὡς πρόκλησις, καί, δεύτερον, ἐπειδή, ἂν κάποιος πρέπει νὰ ντρέπεται, δὲν εἶμαι ἡ ταπεινότης μου... στολή σας ὃεν θα τα έγραφα ἴσως, βρισχω νά σᾶς ἀνήχκουνε τὰ μισὰ --- ἐλπίζω νὰ τὰ ὑπογράψετε, νὰ ἰδοῦν καὶ οἱ ἄναγνῶσται τὴν κατάφασί σας... Μὲ κάθε τιμὴ ̓ , κ. Δ . ’ Δ / Αὐτὰ εἶχα νὰ εἰπῶ, κύριε [ ́., μὰ δέν / . Ι κ Ν λ ο δί Ν . τό... ξερα! Καὶ μιὰ ποὺ δίχως τὴν ἐπι- ΣΙ. Γ. Παναγιωτᾶτος ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1) 'Η σημερινὴ ἐμπορία κατάντησε τὸ μὴ περαιτέρω τοῦ παραλογισμοῦ (ἐπὶ τῶ σκοπῶ ὑλικοῦ κέρδους δολοφονοῦμε, μαζὶ μὲ τὰ δικά μας, τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου, τὴ ζωή!), ὅ,τι πιὸ χαῶδες, χυδαῖο χαὶ βρώμικο ἐκχφράζεται μὲ τὸ «ἰντερέσσο», ὅ,τι πιὸ ποταπὸ ἐπιδιώχεται μὲ τήν, ταυτόσημη πλέον τῆς ἐξαπάτησης-βίας, δοσοληψίαν, συναλλαγήν. ̓Εδῶ ὀφείλω νὰ προσθέσω ὅτι δὲν δίδω στὴν δημοσιότητα τὸ ὄνομα τοῦ ἀξιότιμου ἐπιστολογράφου μου, πρῶτον, ἐπειδὴ ἡ ἐπιστολή του εἶχε σαφῶς προσωπιχκὸν χαρακτήρα καί, δεύτερον, συμβαίνει νὰ εἷναι ἔμπορος. 2) Πράγματα δηλαδὴ ποὺ ἡ δυνατότητα χρήσης-τελεσφόρησής τους ἔχει ἀποχλεισθεῖ παλαιόθεν... 3) Στὴν τυχὸν διαμαρτυρία ἀνθρώπων ποὺ ἀδυνατοῦν ν ̓ ἀντέξουν τὴν πραγματικότητα, ὑπενθυμίζουμε: γιατὶ δὲν θὰ ἦταν ἐχθρὸς δικός μου ὁ θύραθεν - ὄντας ἐχθρός τῶν δικῶν του παιδιῶν, ὄντως δολοφόνος τῆς ἴδιας του κλήρας; «Ναιαλλὰ» κ ̓ ἐδῶ; Δὲν θὰ ἰδοῦμε ποτὲ τὸ σωστό, ἣ θὰ τὸ βλέπουμε καὶ θὰ προσποιούμεθα πὼς δὲν τὸ πιστεύουμε, πὼς ἴσως... «καὶ νὰ μὴ εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι...», πὼς θὰ σώσει τὴ Ζωὴ ἀπὸ μηχανῆς Θεός ; 4) "Ολη ἡ σοφία τοῦ κόσμου κρίνεται ἄνευ ἀξίας ἀπ ̓ τὸ σημερινὸν Ἕλληνα... ̓Εκτὸς κι ἂν μπορεῖ νὰ τὴν ἀνταλλάξει μέ... μερσεντές. Ποιοί ἦταν οἱ Φοίνικες: Κύριε διευθυντά, Μερικοὶ ὑποψιασμένοι ἀξιέπαινοι “Ελληνες, διαθέτοντας μέσα καὶ προβολὴ ἐλάχιστα, ἀναλάβανε τὸ βαρὺ ἔργο νὰ ἀντιταχθοῦνε ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» στὶς ἀπό καθέδρας ἐπιβαλλόμενες καὶ διδασκόμενες καὶ στὰ ̓Ελληνόπουλα «θέσφατες» ἀπόψεις, πώς ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ εἶναι δάνειο (... μὲ ἱστορικοὺς τόκους καὶ ἐπιτόκια φυσικὰ) τῶν "Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Φοίνικες (κατ ̓ ἐξοχὴν ἐμπόρους καὶ τραπεζίτες) τῆς Μ. ̓Ανατολῆς. Μικρὴ συμβολὴ στὸ ἔργο αὐτὸ τῶν συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» ἂς θεωρηθοῦνε καὶ οἱ σκέψεις ποὺ ἐκθέτω παρακάτω. Καὶ κατ ̓ ἀρχάς: Ποιοί ἤτανε γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῶν ̓Αρχαϊκῶν χρόνων οἱ «Φοίνικες» καὶ ποιὰ ἡ «Φοινίκη», Πῶς ἔτυχε καὶ δὲν πρόσεξε κανεὶς τὶς ἑλληνικότατες ρίζες (ποιν-τακ-) τῆς λέξης «φοῖνιξ» καὶ τῶν τοπωνυμίων Φοινίκη ἢ Φινίκι, ποὺ σὲ τόσες περιοχὲς τῆς ̓ Ελλάδας ἐμφανίζεται; Κατὰ τὴν Μυθολογία ὁ Κάδμος, ποὺ δίδαξε τὴν γραφὴ στοὺς Βοιωτοὺς (ἴδε γραφὴ ̓Ορχομενοῦ), ἤτανε γιὸς τοῦ ̓Αγήνορα ( ̓.4γ- ̓ Ὰν-), βασιλιᾶ τῆς «Φοινίκης», ποὺ ὅταν πλησίαζε νὰ πεθάνει ἐπέστρεψε κοντὰ στοὺς συγγενεῖς του, στὴν Βουθρόη, σημερινὸ Βουθρωτὸ τῆς Β. ̓Ηπείρου. Τὸ Βουθρωτὸ ὅμως εἶναι τὸ ἐπίνειο (ἐπὶ τῆς λιμνοθάλασσας) τῆς πανάρχαιας ἠπειρωτικῆς πόλης Φοινίκης. ̓Εκεῖ, στὴν πατρίδα του, γύρισε γιὰ νὰ πεθάνει ὁ Κάδμος... Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπομνησθῆ ἐδῶ, πώς κατὰ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ̓Αρβανίτες «Κα-ὅμης» σημαίνει (στὰ ̓Αρβανίτικα-Πελασγικὰ) «ὁ ἔχων δόντι». (Ἴδε σχετικὴ περικοπὴ τοῦ μύθου γιὰ σπορὰ τῶν δοντιῶν τοῦ δράκοντα ἀπὸ τὸν Κάδμο...). ̓Αλλὰ καὶ ἡ λέξη Βουθρόη-Βουθρωτὸ μᾶς θυμίζει τὸν Βοῦν (Ταῦρο)-Δία, ποὺ ἔκλεψε τὴν κόρη τοῦ ̓Αγήνορα, τὴν πέρασε