ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4664 «ἀραβικοὶ» ἀριθμοί, ποὺ χρησιμοποιοῦνται Τὸ ἕξη τῶν ̓Αράβων (Ω) μὲ μία ὅμοια σήμερα διεθνῶς, προέρχονται σίγουρα ἀπὸ μὲ τὰ προηγούμενα περιστροφὴ γίνεται τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ̓Αράβων, ἄσχετα μὲ τὸ (ὦ καὶ μὲ ἐκφυλισμὸ τῆς οὐρᾶς του δίνει ἀπὸ ποῦ τυχὸν τοὺς δανείστηκαν αὐτοί, ἂν εὔκολα τὸν πρόγονο τοῦ «ἀραβικοῦ» ἕξη βέβαια τοὺς δανείστηκαν ἀπὸ κάποιους. (6). Παρόμοια τὸ ἑπτὰ τῶν ̓ Αράβων (ν”) Ὅπως φαίνεται καὶ στὸ ἐπισυναπτόμεγίνεται, περιστρεφόμενο, 7 καὶ μοιάζει μὲ νο φύλλο ποὺ προανέφερα: Τὸ «ἀραβικὸ) ἕτὸ δικό μας «ἀραβικὸ» ἑπτὰ (7). Η ἐξέλιξη να (1) μοιάζει ἀπόλυτα μὲ τὸ ἕνα (4) τῶν τοῦ ὀκτώ δὲν εἶναι φανερή. Δὲν πρέπει, νὀΑράβων καὶ ὄχι μὲ τὸ "Ελληνικὸ σῖγμα μίζω, νὰ μᾶς παρασύρει ἡ ὁμοιότητά του μέ τελικὸ (ς), ὅπως ὑποψιάζεται ὁ κ. Τάγαρης. τὸ κεφαλαῖο 'Ἑλληνικὸ Λάμδα (Λ), διότι Τὸ δύο τῶν ̓ Αράβων (Χ) μὲ μία περιτότε θὰ εἴχαμε δανεισμὸ ἄλλοτε πεζῶν καὶ στροφἡ κατὰ 905 πρὸς τὰ ἀριστερὰ γίνεται ἄλλοτε κεφαλαίων γραμμάτων, οὔτε ἀρκεῖ (15) πού, ὅπως βλέπουμε, μοιάζει μὲ τὸ δύο ἡ σύμπτωση ἑνὸς στοιχείου, ἑκατέρωθεν, ποὺ ἐμεῖς χρησιμοποιοῦμε καὶ ὀνομάζουμε γιὰ νὰ πείσει γιὰ τὴν ἀλληλεπίδραση. Τὸ «ἀραβικό». Η διαδικασία αὐτὴ τῆς περιἔννέα συμπίπτει, σχεδόν, καὶ στὶς δύο πεστροφῆς ἢ καί, μερικὲς φορές, τῆς πλήριπτώσεις. Λέω σχεδόν, γιατὶ τὸ τῶν ̓Αράρους ἀντιστροφῆς συναντιέται στὴν ἔξελιβων ἔχει μία ἐλαφρὰ κλίση (9) ἔναντι τοῦ κτικὴ πορεία πολλῶν γραμμάτων καὶ εἶναι, «ἀραβικοῦ», ποὺ εἶναι ὄρθιο. φυσικά, γνωστὴ στοὺς εἰδικούς. ̓ΟφείλἐΕκεῖνο ποὺ πείθει περισσότερο γιὰ τὴν ται, ἴσως, στὴν ἀλλαγὴ στάσεως αὐτοῦ ποὺ συγγένεια τῶν ἀριθμῶν τῶν ̓Αράβων καὶ γράφει ἀπέναντι στὸ γραφτό του, ὅταν ἀπὸ τῶν «ἀραβικῶν» καί, ἐπὶ πλέον, ἐξηγεῖ τὴν τὴν πλάκα ἢ τὸ τοίχωμα τῆς σπηλιᾶς πέδιεθνῆ προτίμηση σ ̓ αὐτοὺς τοὺς ἀριθμοὺς ρασε στὸν πάπυρο ἢ στὸ χαρτί, ἀλλὰ μπο(ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὴν ὀνομασία, ποὺ δὲν ρεῖ καὶ νὰ ὀφείλεται σὲ προσπάθεια κρυμπορεῖ νὰ εἶναι τυχαία ἢ ψεύτικη) εἶναι ὅτι πτογραφήσεως ἢ σὲ ἄλλους λόγους, ποὺ οἱ ἼΑραβες εἶχαν ἐπινοήσει τὸν τρόπο ὦσεῖς θὰ ξέρετε καλύτερα. Παράδειγμα πρόστε ἡ περιοδικότητα τῶν συμβόλων τους ἐχειρο τὸ Υ, ποὺ συμβόλιζε τὸν ταῦρο καὶ ἐνὰ συμπίπτει μὲ τὴν περιοδικότητα τοῦ τρόξελίχθηκε μετὰ ἀπὸ ἀναστροφὴ σὲ Αλφα που μετρήσεως, ποὺ ἦταν ὁ δεκαδικός. ̓Α(Α)) πλούστερα, οἱ ” ́Αραβες σχημάτιζαν ὅλους Τὸ τρία τῶν ̓Αράβων πάλι (Υ’), τὸ ὁτοὺς ἀριθμοὺς χρησιμοποιώντας δέκα σύμποῖο καθόλου δὲν θυμίζει ̓Ελληνικὸ «μ» βολα ἀριθμητικά. ̓Απὸ τὴν ἄλλη μεριὰ καὶ (κατὰ τὴν γνώμη μου τουλάχιστον), ἂν πετὸ σύστημα ἀριθμήσεως εἶχε σὰν βάση τὸ ριστραφεῖ, γίνεται (3.). ἼΑν, στὴ συνέχεια, δέκα (κάθε δεκάδα ἔχει δέκα μονάδες, κάθε ἀπαλειφθεῖ ἡ οὐρά, τότε δίνει τρία, τὸ «ᾱἑκατοντάδα δέκα δεκάδες, κάθε χιλιάδα δέραβικὸ» (3). κα ἑκατοντάδες κ.ο.κ.). ̓Αντίθετα οἱ “ΕλΤὸ τέσσερα τῶν ̓Αράβων (4.) ἔχει δύο ληνες χρησιμοποιοῦσαν τὰ εἰκοσιτέσσερα μικρὲς κοιλότητες πρὸς τὰ δεξιά, ἀλλὰ δὲν γράμματα καί, ἐπειδὴ δὲν τοὺς ἔφθαναν, εἶναι ἡμικυκλικὲς ὅπως τὸ «ε». Αν σ ̓ αὐὖπρόσθεσαν καὶ τὸ «στ» καὶ τὸ σαμπῖ κ.λ.π. τό ἐκφυλιστεῖ ἡ κάτω ἀπόληξη (οὐρά), τότε Οἱ Λατῖνοι εἶχαν πολυπλοκώτερο τρόπο θὰ παραδεχθοῦμε ὅτι μοιάζει σὰν πρόγονος παραστάσεως τῶν ἀριθμῶν, ἀφοῦ εἶχαν μοτοῦ «ἀραβικοῦ» τέσσερα( 7). νοψήφιους ἀριθμοὺς πολλαπλῶν ψηφίων, ὅΤὸ πέντε τῶν ̓ Αράβων (9) καὶ «άραβιπως τὸ ὀκτὼ (ΝΤ) καὶ μποροῦσαν νὰ γίκὀ» πέντε (5) φαίνονται νὰ ἔχουν κάποια νουν συγχύσεις μὲ τὴν τοποθέτηση τῶν μορφικὴ συγγένεια, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ ψηφίων ὅπως τὸ ἐννέα (ΙΧ) καὶ τὸ ἕνδεκα βρῶ τὴν ἐξελικτικὴ διαδικασία τῆς μετα(ΧΡ). Τὰ προβλήματα αὐτὰ ἄρχισαν κάποια τροπῆς. ̓Αν σὲ παλιότερες γραφές του εἶχε στιγμὴ νὰ γίνονται δυσκολώτερα, ὅταν κάποιο μίσχο ἐπάνω ἀπὸ τὸ ἀπιοειδές (καὶ χρειαζόταν ὅλο καὶ μεγαλύτεροι ἀριθμοὶ ὄχι στρογγυλὸ σὰν τὸ ὄμικρον, ὅπως τὸ γιὰ τὴν ἀπόδοση τῶν μεγεθῶν ἢ τὴν ἀπεικόβλέπει ὁ κ. Τάγαρης) σχῆμα του, τότε θὰ ἐνιση τῶν δραστηριοτήτων. ξηγεῖτο εὐκολότερα ἡ μετατροπή του. Αὐτὰ εἶχα, σὰν συμβολὴ στὴν ἀνεύρε-