ΕΥ̓ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ Ὃ κ. Συσκεψιάρχης ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «Δν "Ἠμασταν φίλοι ἀπὸ παλιά. Ἢ περίπτωσή του εἶναι χαρακτηριστική. 'Ἡ ἄνοδός του ἀντικαθρεπτίζει τὰ νέα πολιτικὰ ἤθη καὶ εἶναι ἰδιαιτέρως διδακτικἡ γιὰ τοὺς φιλόδοξους καὶ ἀνυπόμονους, ποὺ θέλουν μὲ κάθε θυσία νὰ κυβερνήσουν τὸν τόπο. ̓Αλλὰ ἂς ἔρθουμε στόν ἴδιο. Τὸ ταλέντο του τὸ ἀνακάλυψε ἀργά, ἀλλὰ τὸ ἀξιοποίησε ἀμέσως. “Ὅλα ἄρχισαν, ὅταν ἔγινε τμηματάρχης, ὕστερα ἀπὸ εἴκοσι περίπου χρόνια ὑπηρεσίας στὸ Δημόσιο. “Ὡς τότε ἦταν ἕνας ὁλότελα ἄγνωστος, σχεδὸν ἀπρόσωπος δημόσιος ὑπάλληλος. "Ένα τρωκτικὸ τοῦ δημοσίου, ποὺ ὅλη του ἡ δραστηριότητα ἐξαντλοῦνταν στὸ νὰ «ροκανίζευ τὸν ἐργάσιμο χρόνο. Μόνιμη ἐπιδίωξή του ἡ ἀποφυγἠ κάθε δύσκολης καὶ ὑπεύθυνης ἐργασίας. Κύριο προσόν του τὸ νὰ φορτώνει στοὺς ἄλλους ὅ,τι μποροῦσε νὰ τοῦ δημιουργήσει προβλήματα. Ἔτσι, ἐκεῖ στὰ 45 του, ἔγινε «κατ ̓ ἀπόλυτον ἐκλογὴν» τμηματάρχης, γεγονὸς ποὺ τοῦ ἄνοιξε τὸ δρόμο πρὸς τὶς ἀνώτερες θέσεις. Πιὸ συγκεκριμένα ἡ ἰδιότητα τοῦ τμηματάρχη τοῦ πρόσφερε πολλά. Πρῶταπρῶτα τοῦ ἔδωσε τὴν ὀντότητα ποὺ τοῦ ἔλειπε. ̓Απὸ ἀνώνυμο τὸν ἔκανε ἐπώνυμο. ̓Απὸ ἕνα μέτριας εὐφυΐας ἄνθρωπο τὸν ἔκανε ἔξυπνο. Ποιὸς κάτοχος μιᾶς «καρέκλας» δὲν εἶναι καὶ πρόσωπο ἀξίας; Ποιὸς τμηματάρχης δὲν εἶναι προικισμένος μὲ σπάνιες ἀρετὲς καὶ χαρίσματα, πρότυπο καὶ ὑπόδειγμα γιὰ τοὺς ὑφισταμένους του; Ἔτσι ὄχι μόνο ἔγινε ξαφνικὰ «κάποιος», ἀλλὰ ἡ γνώμη του ἄρχισε νὰ βαραίνει. Ὅλοι τὸν φώναζαν μὲ ὁλόκληρο τ ̓ ὄνομά του (ὡς τότε «Βασίλη» τὸν ἀνέβαζαν καὶ τὸν κατέβαζαν οἱ συνάδελφοί του) καὶ τὸ ἀκόμα πιὸ σημαντικό: ξαφνικὰ βρέθηκε νὰ τὸν γνωρίζουν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου. Βέβαια ὑπῆρχαν καὶ οἱ πλευρὲς ποὺ δὲν τοῦ ἄρεσαν στὴ νέα του θέση. Μπορεῖ πιὰ νὰ τὸν φώναζαν ὅλοι «Κύριε Τμηματάρχη» καὶ ἡ φωνή τους νὰ ἔπαιρνε μελιστάλαχτες ἀποχρώσεις, ἢ «Κύριε ̓Ιωαννίδη», μὲ τόνο ὑποταχτικὸ καὶ ὅλο σεβασμό, ἀλλὰ τώρα δὲν μποροῦσε νὰ περνά- Εἰκονογράφηση: Μ. ΘΕΩΝΑ ει ἀπαρατήρητος ὅπως ἄλλοτε. "Ηταν ὑποχρεωμένος νὰ παίρνει θέση, νὰ ἐκφέρει γνώμῃ, νὰ ὑπογράφει χαρτιὰ ποὺ τοὔφερναν ναυτία, γιατὶ κατὰ βάθος ἐλάχιστα γνώριζε τὰ θέματα τοῦ τμήματός του. Ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἶχε νοιαστεῖ ἰδιαίτερα νά γνωρίσει, σὲ ὅλη τους τὴν ἕκταση, τὸ ἀντικείμενο τῆς πραγματικὰ σπουδαίας του θέσης. Τώρα ὅμως, ξαφνικά, ὅλα ἔπεσαν πάνω του. Ὅλοι περίμεναν ἀπ ̓ αὐτὸν τὶς λύσεις, σ ̓ αὐτὸν ὑπολόγιζαν. Αὐτὰ βέβαια τὸν ἐνοχλοῦσαν, τὸν ἔφερναν σὲ ἀμηχανία καὶ τὸ χειρότερο: τὸν ὑποχρέωναν νὰ μελετάει τὶς ὑποθέσεις καὶ νὰ διαθέτει χρόνο, πού, ὡς τότε, δὲν ἔκανε ποτέ. ̓Αλλὰ τὸ πιὸ σημαντικό: ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ παίρνει μέρος σὲ διάφορες συσκέψεις, διαβουλεύσεις, συζητήσεις, συμβούλια... Γιὰ πρώτη φορὰ τὸν καλοῦσε στὸ γραφεῖο του γιὰ συνεργασία ὁ κ. Διευθυντής, ἐνῶ τὸν ἴδιο καιρὸ ἔμαθε τὄνομά του (καὶ κατὰ προτίμηση τὴν ὕπαρξή του) ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντής. Μ ̓ ἐμβρίθεια συ-