ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «Δν "Ἠμασταν φίλοι ἀπὸ παλιά. Ἢ περί- πτωσή του εἶναι χαρακτηριστική. 'Ἡ ἄνο- δός του ἀντικαθρεπτίζει τὰ νέα πολιτικὰ ἤ- θη καὶ εἶναι ἰδιαιτέρως διδακτικἡ γιὰ τοὺς φιλόδοξους καὶ ἀνυπόμονους, ποὺ θέλουν μὲ κάθε θυσία νὰ κυβερνήσουν τὸν τόπο. ᾿Αλλὰ ἂς ἔρθουμε στόν ἴδιο. Τὸ ταλέ- ντο του τὸ ἀνακάλυψε ἀργά, ἀλλὰ τὸ ἀξιο- ποίησε ἀμέσως. “Ὅλα ἄρχισαν, ὅταν ἔγινε τμηματάρχης, ὕστερα ἀπὸ εἴκοσι περίπου χρόνια ὑπηρεσίας στὸ Δημόσιο. “Ὡς τότε ἦταν ἕνας ὁλότελα ἄγνωστος, σχεδὸν ἀπρό- σωπος δημόσιος ὑπάλληλος. "Ένα τρωκτι- κὸ τοῦ δημοσίου, ποὺ ὅλη του ἡ δραστηριό- τητα ἐξαντλοῦνταν στὸ νὰ «ροκανίζευ τὸν ἐργάσιμο χρόνο. Μόνιμη ἐπιδίωξή του ἡ ἀ- ποφυγἠ κάθε δύσκολης καὶ ὑπεύθυνης ἐρ- γασίας. Κύριο προσόν του τὸ νὰ φορτώνει στοὺς ἄλλους ὅ,τι μποροῦσε νὰ τοῦ δη- µιουργήσει προβλήματα. Ἔτσι, ἐκεῖ στὰ 45 του, ἔγινε «κατ᾽ ἀπό- λυτον ἐκλογὴν» τμηµατάρχης, γεγονὸς ποὺ τοῦ ἄνοιξε τὸ δρόµο πρὸς τὶς ἀνώτερες θέ- σεις. Πιὸ συγκεκριµένα ἡ ἰδιότητα τοῦ τμηµατάρχη τοῦ πρόσφερε πολλά. Πρῶτα- πρῶτα τοῦ ἔδωσε τὴν ὀντότητα ποὺ τοῦ ἔ- λειπε. ᾿Απὸ ἀνώνυμο τὸν ἔκανε ἐπώνυμο. ᾿Απὸ ἕνα μέτριας εὐφυΐας ἄνθρωπο τὸν ἔ- κανε ἔξυπνο. Ποιὸς κάτοχος μιᾶς «καρέ- κλας» δὲν εἶναι καὶ πρόσωπο ἀξίας; Ποιὸς τμηµατάρχης δὲν εἶναι προικισμένος μὲ σπάνιες ἀρετὲς καὶ χαρίσματα, πρότυπο καὶ ὑπόδειγμα γιὰ τοὺς ὑφισταμένους του; Ἔτσι ὄχι µόνο ἔγινε ξαφνικὰ «κάποιος», ἀλλὰ ἡ γνώμη του ἄρχισε νὰ βαραίνει. Ὅ- λοι τὸν φώναζαν μὲ ὁλόκληρο τ᾿ ὄνομά του (ὡς τότε «Βασίλη» τὸν ἀνέβαζαν καὶ τὸν κατέβαζαν οἱ συνάδελφοί του) καὶ τὸ ἀ- κόμα πιὸ σημαντικό: ξαφνικὰ βρέθηκε νὰ τὸν γνωρίζουν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑ- πουργείου. Βέβαια ὑπῆρχαν καὶ οἱ πλευρὲς ποὺ δὲν τοῦ ἄρεσαν στὴ νέα του θέση. Μπορεῖ πιὰ νὰ τὸν φώναζαν ὅλοι «Κύριε Τμηματάρχη» καὶ ἡ φωνή τους νὰ ἔπαιρνε μελιστάλαχτες ἀποχρώσεις, ἢ «Κύριε ᾿Ιω- αννίδη», μὲ τόνο ὑποταχτικὸ καὶ ὅλο σε- βασμό, ἀλλὰ τώρα δὲν μποροῦσε νὰ περνά- ΕΥ̓ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ Ὃ κ. Συσκεψιάρχης Εἰκονογράφηση: Μ. ΘΕΩΝΑ ει ἀπαρατήρητος ὅπως ἄλλοτε. "Ηταν ὑπο- χρεωμένος νὰ παίρνει θέση, νὰ ἐκφέρει γνώμῃ, νὰ ὑπογράφει χαρτιὰ ποὺ τοὔφερ- ναν ναυτία, γιατὶ κατὰ βάθος ἐλάχιστα γνώριζε τὰ θέματα τοῦ τμήματός του. Ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἶχε νοιαστεῖ ἰδιαίτερα νά γνω- ρίσει, σὲ ὅλη τους τὴν ἕκταση, τὸ ἀντικεί- μενο τῆς πραγματικὰ σπουδαίας του θέσης. Τώρα ὅμως, ξαφνικά, ὅλα ἔπεσαν πάνω του. Ὅλοι περίμεναν ἀπ᾿ αὐτὸν τὶς λύσεις, σ᾽ αὐτὸν ὑπολόγιζαν. Αὐτὰ βέβαια τὸν ἐνοχλοῦσαν, τὸν ἔ- φερναν σὲ ἀμηχανία καὶ τὸ χειρότερο: τὸν ὑποχρέωναν νὰ μελετάει τὶς ὑποθέσεις καὶ νὰ διαθέτει χρόνο, πού, ὡς τότε, δὲν ἔκανε ποτέ. ᾿Αλλὰ τὸ πιὸ σηµαντικό: ἦταν ὑπο- χρεωμένος νὰ παίρνει μέρος σὲ διάφορες συσκέψεις, διαβουλεύσεις, συζητήσεις, συμβούλια... Γιὰ πρώτη φορὰ τὸν καλοῦσε στὸ γραφεῖο του γιὰ συνεργασία ὁ κ. Διευ- θυντής, ἐνῶ τὸν ἴδιο καιρὸ ἔμαθε τὄνομά του (καὶ κατὰ προτίμηση τὴν ὕπαρξή του) ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντής. Μ᾿ ἐμβρίθεια συ-