ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΝΤΟΚΑΣ, Ἡ ἐρωτικὴ ζωὴ τῶν ἀρχαίων "Ελλήνων Τὸ αἰσθητικὸ μέτρο, ἡ ψυχικὴ νηνεμία, ἡ φυσικὴ ἁρμονία, τὸ φτερούγισμα τῆς νόησης, ἡ μαγεία τοῦ κάλλους... ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν πεποίθηση τῶν ἀρχαίων, ὅτι ὁ φυσικὸς κόσμος εἶναι ἕνας ἀκατέργαστος περουζές. ̓ Ο ὁποῖος μόνο μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ λόγου μπορεῖ νὰ κατεργασθεῖ καὶ ἀποκωδικοποιηθεῖ. 'Η λειτουργικότητα ὅμως τοῦ λόγου δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸ νὰ φέρει σὲ κοινωνία σχέσεων τὸ ἄτομο μὲ τὸν ἐσωτερικὸ καὶ τὸν ἐξωτερικό του κόσμο. 'Ο λόγος εἶναι μιὰ βιωμένη καθολικὴ ἐμπειρία. Μιὰ ἐμπειρία, ποὺ ἐπαληθεύεται μέσα ἀπὸ τὸν κοινωνικὸ δυναμισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων καὶ τοῦ ἀτόμου μὲ τὴ φύση. Ἢ αἰτία ὅμως ποὺ ὁ λόγος διατηρεῖ τὴ δημιουργική του αὐτοτέλεια, τὰ ἄτομα τὴν ἕτερότητά τους καὶ οἱ διάφορες σχέσεις τὴ δική τους δυναμική, καθώς ἐπίσης καὶ ἡ ἐπίγνωση ποὺ ἔχουν τὰ ἄτομα ὅτι ἡ ἀλήθεια τῶν σχέσεων, ὅπως καὶ τοῦ κόσμου, μένει πάντα κεκρυμμένη, ἡ αἰτία λοιπὸν αὐτὴ ὀφείλεται στὸν ἔρωτα" στὸν ἔρωτα σὰν ἕνα ἱερό καθολικὸ γεγονὸς ἀποφατικῶν σχέσεων, ποὺ διαχέεται, μέσα στὸ σύνολο τῶν ἐκφραστικῶν δυ- Ἢ ἐξουσία γιὰ τὴν ἐξουσία Ἢ «ἀντι-προσωπευτικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία», προϊὸν τῆς ἔμμεσης δημοκρατίας ποὺ ἐπινόησε ὁ Μοντεσκὲ πρὶν 200 περίπου χρόνια μὲ σκοπὸ τὴν διοίκηση τῶν «κοιγῶν» ἀπὸ τὸν λαὸ μέσω ἀντιπροσώπων, ἐξεμέτρησε φαίνεται τὸ βίο της. Χρειάστηκε, γιὰ νὰ φτάσουμε νὰ μιλᾶμε γι ̓ αὐτό, νὰ περάσουμε ἀπὸ διάφορες φάσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ ἐξουσία μὲ ἐπιμέλεια ἀπέκρυπτε τὸ πρόσωπό της πίσω ἀπὸ ψευδεπίγραφα συντάγματα, ἕως ὅτου ὀδηγηθήκαμε στὸ ξεχαρβάλωμα τῶν πάντων. Καὶ ἔτσι ἀποκαλύφτηκε στὰ μάτια τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας, ὅτι ὁ ἀντιπρόσωπος ποὺ εἶχαν ἐκλέξει ἀντιπροσωπεύει τελικὰ ὄχι «τὸ λαό», ὄχι τοὺς θιασῶτες τῆς ἀνύπαρκτης «δημοκρατίας», ἀλλὰ τὸν ἑαυτό τοὺ καὶ μόνο. (Γιατὶ ἡ ἐξουσία ὑπάρχει καὶ ἀγωνίζεται μόνο γιὰ τὴν ἐξουσία). Πράγματι, ἀνατρέχοντας στὴν πρόσφατη ἱστορία διαφόρων κρατῶν, καὶ τοὺ τόπου μας, διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀντιπροσωπευτικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία παραπαίει πιὰ ὀφθαλμοφανῶς, πάσχοντας ἀπὸ δυσλειτουργία, αὐταρχισμό, ψευδολογία, καταχρήσεις καὶ ἡγεμονισμό. ́Η ἐξουσία ὑπάρχει γιὰ τὴν ἐξουσία, ἀγνοώντας καὶ περιφρονώντας ἀσύστολα τὸν κοινωνικό, πολιτικὸ καὶ ἠθικὸ περίγυρο, τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, ἢτοι: νόμους, συνταγματικὲς ἐπιταγές, κοινοβούλιο, τὴν ἀρχὴ τῆς διάκρισης τῶν ἐξουσιῶν, ἠθικοὺς θεσμοὺς καὶ παραδόσεις συμπεριφορᾶς, φίλους, ἐχθρούς, οἰκογένεια, συν-εξουσιαστές, ὅσια καὶ ἱεραᾶ. Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐξωβέλισαν τὴν ἄμεση συμμετοχικὴ δημοκρατία τῶν πολιτῶν τοῦ ̓Αριστοτέλη καὶ στὴ θέση της ἔβαλαν τὴν ἀπατηλὴ ἔμμεση δημοκρατία τῆς θολούρας καὶ τῆς ὀλιγαρχίας, ἀλλὰ τελικὰ ἔχασαν. Καὶ ἔχασαν, γιατὶ κάποια στιγμὴ ὁ ἐξουσιαστής, μοιραίως βρέθηκε μόνος; ἐντελῶς μόνος, προσπαθώντας ματαίως νὰ κυβερνήσει τὸ καράβι τῆς ἐξουσίας ἀνοιχτὰ στὸ ἄγριο πέλαγος. Τὸ παιχνίδι εἶναι χαμένο «ἀπὸ χέρι» τόσο γιὰ τὸν ἐξουσιαστὴ ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἐξουσιαζομένους, ὅπου καὶ ὅποτε τὸ κατὰ φύσιν. τὸ ἀληθινὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι πλαστογραφεῖται ἢ κακοποιεῖται. Σπ. Νόνικας