ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΝΤΟΚΑΣ, Ἡ ἐρωτικὴ ζωὴ τῶν ἀρχαίων "Ελλήνων Τὸ αἰσθητικὸ μέτρο, ἡ ψυχικὴ νηνεμία, ἡ φυσικὴ ἁρμονία, τὸ φτερούγισµα τῆς νόη- σης, ἡ μαγεία τοῦ κάλλους... ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν πεποίθηση τῶν ἀρχαίων, ὅτι ὁ φυσικὸς κόσμος εἶναι ἕνας ἀκατέργαστος περουζές. ᾿ Ο ὁποῖος μόνο μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ λόγου μπο- ρεῖ νὰ κατεργασθεῖ καὶ ἀποκωδικοποιηθεῖ. 'Η λειτουργικότητα ὅμως τοῦ λόγου δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸ νὰ φέρει σὲ κοινωνία σχέσεων τὸ ἄτομο μὲ τὸν ἐσωτερικὸ καὶ τὸν ἐξωτερικό του κόσμο. 'Ο λόγος εἶναι μιὰ βιωμένη καθολικὴ ἐμπειρία. Μιὰ ἐμπειρία, ποὺ ἐπαληθεύε- ται μέσα ἀπὸ τὸν κοινωνικὸ δυναμισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων καὶ τοῦ ἀτόμου μὲ τὴ φύ- ση. Ἢ αἰτία ὅμως ποὺ ὁ λόγος διατηρεῖ τὴ δημιουργική του αὐτοτέλεια, τὰ ἄτομα τὴν ἕ- τερότητά τους καὶ οἱ διάφορες σχέσεις τὴ δική τους δυναμική, καθώς ἐπίσης καὶ ἡ ἐπί- γνωση ποὺ ἔχουν τὰ ἄτομα ὅτι ἡ ἀλήθεια τῶν σχέσεων, ὅπως καὶ τοῦ κόσμου, μένει πάντα κεκρυμμένη, ἡ αἰτία λοιπὸν αὐτὴ ὀφείλεται στὸν ἔρωτα" στὸν ἔρωτα σὰν ἕνα ἱερό καθολι- κὸ γεγονὸς ἀποφατικῶν σχέσεων, ποὺ διαχέεται, µέσα στὸ σύνολο τῶν ἐκφραστικῶν δυ- Ἢ ἐξουσία γιὰ τὴν ἐξουσία Ἢ «ἀντι-προσωπευτικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία», προϊὸν τῆς ἔμμεσης δημοκρα- τίας ποὺ ἐπινόησε ὁ Μοντεσκὲ πρὶν 200 περίπου χρόνια μὲ σκοπὸ τὴν διοίκηση τῶν «κοι- γῶν» ἀπὸ τὸν λαὸ μέσω ἀντιπροσώπων, ἐξεμέτρησε φαίνεται τὸ βίο της. Χρειάστηκε, γιὰ νὰ φτάσουμε νὰ μιλᾶμε γι᾿ αὐτό, νὰ περάσουμε ἀπὸ διάφορες φάσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ ἐ- ξουσία μὲ ἐπιμέλεια ἀπέκρυπτε τὸ πρόσωπό της πίσω ἀπὸ ψευδεπίγραφα συντάγματα, ἕως ὅτου ὀδηγηθήκαμε στὸ ξεχαρβάλωμα τῶν πάντων. Καὶ ἔτσι ἀποκαλύφτηκε στὰ μάτια τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας, ὅτι ὁ ἀντιπρόσωπος ποὺ εἶχαν ἐκλέξει ἀντι- προσωπεύει τελικὰ ὄχι «τὸ λαό», ὄχι τοὺς θιασῶτες τῆς ἀνύπαρκτης «δημοκρατίας», ἀλλὰ τὸν ἑαυτό τοὺ καὶ μόνο. (Γιατὶ ἡ ἐξουσία ὑπάρχει καὶ ἀγωνίζεται μόνο γιὰ τὴν ἐξουσία). Πράγματι, ἀνατρέχοντας στὴν πρόσφατη ἱστορία διαφόρων κρατῶν, καὶ τοὺ τόπου μας, διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀντιπροσωπευτικὴ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία παρα- παίει πιὰ ὀφθαλμοφανῶς, πάσχοντας ἀπὸ δυσλειτουργία, αὐταρχισμό, ψευδολογία, κατα- χρήσεις καὶ ἡγεμονισμό. ΄Η ἐξουσία ὑπάρχει γιὰ τὴν ἐξουσία, ἀγνοώντας καὶ περιφρονώ- ντας ἀσύστολα τὸν κοινωνικό, πολιτικὸ καὶ ἠθικὸ περίγυρο, τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, ἢ- τοι: νόμους, συνταγματικὲς ἐπιταγές, κοινοβούλιο, τὴν ἀρχὴ τῆς διάκρισης τῶν ἐξουσιῶν, ἠθικοὺς θεσμοὺς καὶ παραδόσεις συμπεριφορᾶς, φίλους, ἐχθρούς, οἰκογένεια, συν-εξου- σιαστές, ὅσια καὶ ἱεραᾶ. Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐξωβέλισαν τὴν ἄμεση συμμετοχικὴ δημοκρατία τῶν πολιτῶν τοῦ ᾿Α- ριστοτέλη καὶ στὴ θέση της ἔβαλαν τὴν ἀπατηλὴ ἔμμεση δημοκρατία τῆς θολούρας καὶ τῆς ὀλιγαρχίας, ἀλλὰ τελικὰ ἔχασαν. Καὶ ἔχασαν, γιατὶ κάποια στιγμὴ ὁ ἐξουσιαστής, μοιραίως βρέθηκε μόνος; ἐντελῶς μόνος, προσπαθώντας ματαίως νὰ κυβερνήσει τὸ καράβι τῆς ἐξουσίας ἀνοιχτὰ στὸ ἄγριο πέλαγος. Τὸ παιχνίδι εἶναι χαμένο «ἀπὸ χέρι» τόσο γιὰ τὸν ἐξουσιαστὴ ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἐξου- σιαζομένους, ὅπου καὶ ὅποτε τὸ κατὰ φύσιν. τὸ ἀληθινὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι πλαστογρα- φεῖται ἢ κακοποιεῖται. Σπ. Νόνικας