Ἢ πρώτη φάση τῆς ἔρευνας γιὰ τὴ γλῶσσα περιμένη κανεὶς τίποτε ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας, ποὺ τὰ τελευαὐτοὺς βιοπαλαιστές, παρεκτὸς τοῦ ρόλου ταῖα χρόνια ἐρευνᾶ ὁ «Δαυλὸς» σὲ τεράτοῦ (ἀνεπαρκέστατου) δικηγόρου μιᾶς στιο βάθος καὶ ἔκταση μὲ πρωτοπορία τῆς (σαθρῆς) κρατούσης τάξεως ἰδεῶν καὶ ἀναζητήσεώς του τὶς ἔρευνες τοῦ κ. ̓Ηλία πραγμάτων. Λ. Τσατσόμοιρου, συμπληρώνει σὲ λίγο Τὸ δεύτερο ἀξιοσημείωτο φαινόμενο, (στὰ προσεχῆ δύο ἢ τρία τεύχη μας) τὴν ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν προώθηση τῆς γνώπρώτη καὶ κύρια καὶ προσδιοριστική φάση σεως μέσω τῶν ἐρευνῶν καὶ διανοημάτων του. Στοὺς τυπωμένους τόμους τοῦ Περιοποὺ διατυπώθηκαν καὶ τυπώθηκαν ὡς τώρα δικοῦ αὐτοῦ ἔχουν ἤδη κατατεθῆ ατομὲς» στὸ «Δαυλό», εἶναι ἡ στάση τῆς ἐξουσίας. τοῦ πελώριου ζωτικοῦ προβλήματος [Διευκρινίζω ὅτι μὲ τὸν ὅρο ἐξουσία ὁ «Δ» «Γλῶσσα - - Πολιτισμός», ποὺ ἔχουν προδὲν ἐννοεῖ ποτὲ τὴν κομματικὴ - κρατικὴ αγάγει τήν γνώση (ἂς μὴν ἐκληφθῆ τοῦτο προθήκη τῆς, τὴν ὁποία ἁπλῶς θεωρεῖ ὡς καυχησιολογία) σὲ σημεῖο ποὺ στὴν ἵ«κορυφὴ τοῦ παγόβουνου»]. Ο σκύλος τῆς στορία τῆς παγκόσμιας ἐπιστήμης καὶ τῆς ἐξουσίας σιωπᾶ, ἀλλὰ «δείχνει τὰ δόντια διανοήσεως δὲν εἶχε ἄλλοτε φθάσει ἡ ἔτου». Δὲν γαυγίζει ὅμως, μέχρι στιγμῆς, καὶ ρευνα στὸ θέμα αὐτό, ὅπως ἔχουν ἄντιληδὲν δαγκώνει. Ἢ συμπεριφορὰ αὐτὴ δὲν φθῆ καὶ οἱ ἀναγνῶστες μας. Στὶς βιβλιοθῆπροδικάζει τίποτε. “Η ἐξουσία κατὰ καικες καὶ στὴ σκέψη μερικῶν χιλιάδων ἀνροὺς -- καὶ κατὰ τὴν ποιότητα τῶν ἐγκεφάθρώπων τοῦ τόπου αὐτοῦ -- καὶ ὄχι μόνον λων ποὺ εἶναι φορεῖς της καταστρέφει αὐτοῦ - -ἔχει μπῆ καὶ κατέλαβε τὸ χῶρο τὸν Κρότωνα, δίνει τὸ κώνειο, καίει βιτης μιᾶ νέα ἑρμηνεία, μιᾶ νέα ἰδέα καὶ μιὰ βλιοθῆκες ἢ στοχαστὲς ζωντανούς" ἢ, ᾱνέα διάσταση τοῦ Πνεύματος καὶ τοῦ Ποντιστρόφως, ἐπιβάλλει τὴν διδασκαλία τῶν λιτισμοῦ, ἕνα νέο μήνυμα μὲ παγκοσμιότηἰδεῶν τοῦ Πυθαγόρα, τοῦ Σωκράτη καὶ τοῦ τα, ποὺ ἀνοίγει νέους ἀπεριόριστους ὁρίΓαλιλαίου στὴν Παιδεία της, καὶ ἐπανεκζοντες στὴν πανανθρώπινη προβληματικὴ δίδει μὲ δικά της ἔξοδα ὅ,τι σώθηκε ἀπὸ τὸ τοῦ καιροῦ μας. πνευματοφάγο πῦρ τῶν ἐξουσιαστικῶν τῆς 'Ὑπάρχουν δύο ἀξιοσημείωτα φαινόμεἐμπρησμῶν. Ὃ σκύλος τῆς ἐξουσίας εἶναι να στὴν ἐξέλιξη αὐτή. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ σίγουρα ἕνας ἐπιπόλαιος σκύλος, ποὺ δὲν στάση καὶ ἡ θέση τῶν «εἰδικῶν». Οἱ ἄνμπορεῖ μὲ τὴν πρώτη ματιὰ νὰ ξεχωρίση θρωποι αὐτοί, μὲ τὸν ὑπερβολικὸ γιὰ τὰ μέποιὸς εἶναι κλέφτης καὶ ποιὸς ἀθῶος πετρα ἑνὸς «εἰδικοῦ» ρόλου ποὺ τοὺς ἔχει ᾱραστικός: δὲν ἔχει μνήμη καὶ ἡ ὄσφρησή ναγνωρισθῆ στὴν ἐποχή μας, ἀπεδείχθη ὅτι του δὲν λειτουργεῖ «διαχρονικά». δὲν δικαιολογοῦν τὴν φήμη καὶ τὸ κῦρος Περαστικοὶ διαβάτες ἔξω ἀπὸ τὸ ἀνάποὺ γενικῶς ἀπολαμβάνουν. Δὲν εἶναι εἰς κτορο τῆς ἐξουσίας ἦταν καὶ εἶναι ὅλοι οἱ θέσιν νὰ κρίνουν καὶ νὰ ἀξιολογήσουν μιὰ αὐθεντικοὶ ἀναζητητές. Κανεὶς ἀπ ̓ αὐτοὺς ὁποιαδήποτε «πρόταση» ἐπὶ ἀντικειμένων δὲν εἶναι «ἱκανὸς» νὰ κλέψη τοὺς «θησαυτῆς ἁρμοδιότητάς «τους», ὅταν αὐτὴ ξεφεύρούς» της. Γιατὶ ἂν ἦταν, θὰ ἀκολουθοῦσε γη ἀπὸ τὰ τετριμμένα. Ὅπως δὲν εἶναι εἰς ἄλλους, πολὺ πιὸ εὔκολους δρόμους, πασίθέσιν οὔτε νὰ τὴν ἀπορρίψουν. Στέκουν γνωστους, ἀπ ̓ αὐτοὺς ποὺ ὁδηγοῦν ἀκίνμπροστά της σιωπηλοί, ἄπραγοι, οὐδέτεδυνα καὶ «ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα» στὸ Παλάροι, χωρὶς «θέση». Τοῦτο εἶναι φυσικό. Ἢ τιον. Κι ἐμεῖς ἀπαλλαγμένοι ἐντελῶς ἀπὸ βαθειὰ γνώση καὶ ὁ στοχασμὸς ἦταν καὶ τὴ φόρτιση «φιλοδοξιῶν» καὶ σκοποθηεἶναι θέμα ἀποκλειστικὰ τῆς διανοητικῆς ἀρίας, βαδίζουμε μὲ ἀγαθὸ συνειδός, ἀπτόηνησυχίας καὶ τῆς λογικῆς δυνάμεως τοῦ τοι. Μέσα σ ̓ ἕνα περιβάλλον σκότους, ἂν ἀνθρώπου. Ἢ «εἰδίκευση» καὶ ἡ «ἁρμοδιόκάτι ἀξίζη τὸν κόπο νά ψάχνη νὰ βρῆ κατητα» εἶναι συμβατικὲς (καὶ ἐν τέλει ἐξουνείς, εἶναι κάποια ἀκτῖνα φωτός, γνώσεως. σιαστικὲς) ἰδιότητες δοτὰ ἀξιώματα τῆς Ὅ,τι δήποτε ἄλλο εἶναι ἀναγκαστικὰ ἄτεμαχιστικῆς ἐποχῆς μας. Σὲ ἐποχὲς ρηγμορφο, ἀόρατο. καὶ συνεπῶς ἀνύπαρκτο. ματικῶν συμβάντων στὸ χῶρο τῆς ̓ΕπιστήΠρόκειται, ἐν τέλει, γιὰ προσπάθεια αὐτομης καὶ τοῦ Στοχασμοῦ (ὅπως στὴν ἕλληγνωσίας καὶ αὐτοακεραιώσεως. νικὴ ἐποχὴ) οἱ «εἰδικοὶ» καὶ οἱ «ἁρμόδιοι» Δ.1.Λ. ἧταν ἄγνωστα φροῦτα. Δὲν ἔχει. λοιπόν, νὰ