Ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ἕως θανάτου μαζικὸς παραλογισμὸς Προσπαθῶ συχνὰ νὰ παραλληλίσω τὶς ὁμαδικὲς ἐνέργειες, τὶς ὁμαδικὲς. ἀντιδράσεις καὶ τὸν ὃμαδικὸ τρόπο ποὺ «σκέπτεται» τὸ ἀνθρώπινο πλῆθος μὲ τὴν ἀντίστοιχὴ συμπεριφορὰ ποὺ χαρακτηρίζει τὸ πλῆθος σὲ μιὰ ἀγέλη ζώων. ἕνα σμῆνος ψαριῶν ἢ ἐντόμων. Δὲν ἐπιδιώκω νὰ διαπιστώσω, ἂν στὶς δύο περιπτώσεις τὰ φαινόμενα εἶναι ὅμοια. Ἢ ὁμοιότητα αὐτὴ ἔχει ἐρευνηθῆ ἄλλωστε συστηματικὰ καὶ ἔχει διαπιστωθῆ κατὰ τὸν α ἣ β βαθμό. Θὰ ἧταν πιὸ ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε, ἂν ἡ ὁμαδικὴ) σιμιπεριφορὰ τοῦ πλήθους ἐγνέχη κινδύνους ἢ ἀκολουθὴ φυσικι) φορὰ «εἶναι δηλαδι αὐτοσυντηρούμενη καὶ αὐτοελεγχόμε1) 1) ὁχι. ̓Επιτρέψτο μοι» νὰ σᾶς αὐτοπαρουσιασθῶ: Γίμαι γυιὸς ἐρασιτέχνη μελισσοκόμου καὶ ἀπὸ μικρὸς παρακολουθοῦὺσα τι) ζωὴ στὶς κυψέλες μας καθὼς καὶ τὶς μελισσοκομικὲς ἐργασίες τοῦ μακαρίτη, ᾱπὸ πολλὰ χρόνια. πατέρα μου μὲ ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον. Τὸ ἐνδιαφέρον μου αὐτὸ δὲν εἶχε βέβαια προεκτάσεις πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν ἐρευνῶν δὲν εἶναι ἴδιο τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Τώρα ὅμως προσφεύγω στὶς παλιὲς ἐκεῖνες παιδικὲς παρατηρήσεις, γιὰ νὰ τὶς χρησιμοποιήσω ὡς «δεῖκτες» γιὰ τὴν κατανόηση καὶ ἀξιολόγηση τῶν πολιτικῶν φαινομένων! Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ προσεγγίση τὴν πολιτικὴ (ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη) ἀλήθεια, χωρὶς νὰ συμβουλεύεται τὸν μεγάλο δάσκαλο, τή μητέρα Φύση. Δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος διαθέσιμος «κανόνας». Καὶ τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ κομμᾶτι καὶ τέκνο τὸ ἴδιο, ἄλλωστε, τῆς ἴδιας μητέρας, τῆς Φύσεως - θὰ χανόταν μέσα στὸ ἔρεβος τῆς ἀμορφίας, τῆς πολυμορφίας καὶ τῆς ᾱπόλυτης ἄγνοιας, ἂν δὲν κατέφευγε στὴν σαφῆ καὶ ἀλάνθαστη «γλῶσσα» τοῦ φυσικοῦ γίγνεσθαι. Θυμοῦμαι λοιπόν, ὅτι, ὅταν μουν δ-Ι0 χρόνων, μιὰ ἀνοιξιάτικη μέρα ὁ πατέρας μου προσπαθοῦσε νὰ «πιάση» ἕνα «σμάρι», ἕνα σμῆνος δηλαδὴ μελισσῶν (ἀπ ̓ αὐτὰ ποὺ κάθε χρόνο τὸν Μάιο ἐκπέμπουν οἱ κυψέλες ὡς ἀποικίες γιὰ τὴν Ἰδρυσὴη νέων μελισσοκοινωνιὧν). ποὺ οἱ μελισσοκόμοι περισυλλέγουν μ ̓ ἕνα καλάθι ἢ σακκὶ καὶ τὸ τοποθετοῦν σὲ ἄδεια κυψέλη. Ἢ συμπεριφορὰ τοῦ σμήνους αὐτοῦ ἦταν ἀνώμαλη, περίεργη, ᾱφύσικη. Διεσπᾶτο συνεχῶς σὲ δύο ἑνότητες καὶ τὰ ἄτομα ποὺ τὸ ἄποτελοῦσαν ήταν ἐξαιρετικὰ ἐρεθισμένα καὶ ἐπιθετικά. ̓ Επιτέλους, ὁ πατέρας μου, ποὺ «ἀνακάτευε» συνεχῶς, γιὰ ἄγνωστο σὲ μένα λόγο, μ ̓ ἕνα μεγάλο φτερὸ τὸ σωρὸ τῶν ἐντόμων τοῦ σμήνους, ἔπιασε