ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ Τὸ Πνεῦμα τοῦ Βάρους ἁγκιστρώνεται, ἀσήκωτη σαβούρα, πάνω μας, μᾶς σέρνει βαθειὰ μέσα στὴ λάσπη, μᾶς ποντίζει μέσα στὸ θανατηφόρο τέλμα τῆς βαρβαρότητας. Οἱ πιὸ θεθαρημένοι, τὰ θύματα τοῦ ἠρακλείτειου πολέμου, οἱ πολλοί, χάνονται ἀμέσως καὶ ἀνεπιστρεπτὶ μέσα στήν ἄβυσσο τῆς ἀποκτηνώσεως, καταπνίγονται μέσα στὴν πλημμυρίδα τῆς ἐξαχρειώσεως, ἐξαφανίζονται γιὰ πάντα μέσα στὸ ζόφο τοῦ Μεσαίωνα. Οἱ προικισμένοι μὲ ἰσχυρότερη αὐτοσυνείδηση, οἱ λίγοι, οἱ ἱκανότεροι πολεμιστὲς στὸν ἀγῶνα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὀλευθερίας παλαίουν ἀπεγνωσμένα, δίνουν τὴν ἄπελπι μάχη γιὰ νὰ κρατηθοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο, ἀσπαίρουν σὰν ψάρια στὴ στεριὰ γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὸ ἀδυσώπητο ἕρμα τοῦ ψεύδους, ἀγωνιοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς Δυνάμεως, τοῦ ἀρχαγγέλου αὐτοῦ καὶ ἐκτελεστοῦ τοῦ ἀδυσώπητου Μεγάλου Θεοῦ, τοῦ ἀνθρωποφάγου Θεοῦ, τοῦ ̓Απόλυτου Μηδενός. Τὸ πέλαγος τῆς βαρβαρότητας ἁπλώνεται σὰν κηλῖδα παχύρρευστου ὑγροῦ. Μικρὰ μόνο σημαδάκια, σὰν μεμονωμένοι κολυμβητός, διακρίνονται ἀνάρια πάνω στὴν ἀποκρουστικὴ ἐπιφάνεια, ὥσπου νὰ βουλιάξουν κι αὐτὰ μέσα στὴν ἀπόλυτη ὁμοιομορφία τοῦ ἀπρόσωπου Χάους. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Βάρους, ἄν βγάέη κάπου-κάπου τὸ ἀπαίσιο ρύγχος του ἀπὸ τὸ Ἔρεβος γιὰ νὰ καμαρώση τὸ ἔργο του, πρέπει νὰ αἰσθάνοται ἀπόλυτα ἱκανοποιημένο: ἡ νίκη του εἶναι ὁλοκληρωτική. ̓Αναρωτιόμαστε: Μήπως δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καμμιὰ ἔκφραση ἀλήθειας καὶ ἐλευθερίας στὴ Γῆ; Μήπως τὸ ποτάμι τῆς /στορικῆς Ροῆς ἦταν πάντοτε τὸ ἴδιο, ἐξ ἴσου σκοτεινὸ, παρόμοια πνιγηρὸ, ἀπαράλλαχτα ἀπάνθρωπο -- ἕνα εἶδος ρούφουλα, ὅπου καταποντίζονται οἱ συνειδήσεις, Μήπως τὸ Πρόσωπο μέσα στοὺς