ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ Τὸ Πνεῦμα τοῦ Βάρους ἁγκιστρώνεται, ἀσήκωτη σαβούρα, πάνω µας, μᾶς σέρνει βαθειὰ µέσα στὴ λάσπη, μᾶς ποντίζει µέσα στὸ θανατηφόρο τέλμα τῆς βαρβαρότητας. Οἱ πιὸ θεθαρηµένοι, τὰ θύματα τοῦ ἠρακλείτειου πολέμου, οἱ πολλοί, χάνονται ἀμέ- σως καὶ ἀνεπιστρεπτὶ μέσα στήν ἄβυσσο τῆς ἀποκτηνώσεως, καταπνίγονται µέσα στὴν πλημμυρίδα τῆς ἐξαχρειώσεως, ἐξα- φανίζονται γιὰ πάντα µέσα στὸ ζόφο τοῦ Μεσαίωνα. Οἱ προικισµένοι μὲ ἰσχυρότερη αὐτοσυνείδηση, οἱ λίγοι, οἱ ἱκανότεροι πολεμιστὲς στὸν ἀγῶνα τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὀλευ- θερίας παλαίουν ἀπεγνωσμένα, δίνουν τὴν ἄπελπι μάχη γιὰ νὰ κρατηθοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο, ἀσπαίρουν σὰν ψάρια στὴ στεριὰ γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὸ ἀδυσώπητο ἕρμα τοῦ ψεύδους, ἀγωνιοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς Δυνάμεως, τοῦ ἀρχαγγέλου αὐτοῦ καὶ ἐκτελεστοῦ τοῦ ἀδυσώπητου Μεγάλου Θεοῦ, τοῦ ἀνθρωποφά- γου Θεοῦ, τοῦ ᾿Απόλυτου Μηδενός. Τὸ πέλαγος τῆς βαρβαρότητας ἁπλώνεται σὰν κηλῖδα πα- χύρρευστου ὑγροῦ. Μικρὰ µόνο σηµαδάκια, σὰν μεμονωμένοι κολυµβητός, διακρίνονται ἀνάρια πάνω στὴν ἀποκρουστικὴ ἐπι- φάνεια, ὥσπου νὰ βουλιάξουν κι αὐτὰ µέσα στὴν ἀπόλυτη ὁμοι- οµορφία τοῦ ἀπρόσωπου Χάους. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Βάρους, ἄν βγάέη κάπου-κάπου τὸ ἀπαίσιο ρύγχος του ἀπὸ τὸ Ἔρεβος γιὰ νὰ καµαρώση τὸ ἔργο του, πρέπει νὰ αἰσθάνοται ἀπόλυτα ἱκανο- ποιηµένο: ἡ νίκη του εἶναι ὁλοκληρωτική. ᾿Αναρωτιόμαστε: Μήπως δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καμμιὰ ἔκφραση ἀλήθειας καὶ ἐλευθερίας στὴ Γῆ; Μήπως τὸ ποτάμι τῆς /στορι- κῆς Ροῆς ἦταν πάντοτε τὸ ἴδιο, ἐξ ἴσου σκοτεινὸ, παρόμοια πνι- γηρὸ, ἀπαράλλαχτα ἀπάνθρωπο -- ἕνα εἶδος ρούφουλα, ὅπου κα- ταποντίζονται οἱ συνειδήσεις, Μήπως τὸ Πρόσωπο μέσα στοὺς