4722 Ξ ΞΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ γλῶσσα κατὰ τὶς ἐπιταγὲς ἑνὸς δημοτικιστικοῦ δογματισμοῦ, ἑνὸς στρεβλωμένου συντακτικοῦ καὶ μιᾶς δύσκαμπτης γραμματικῆς; ̓Απάντηση στὸ ἀνωτέρω ἐρώτημα δὲν μπορῶ νὰ δώσω. Ἴσως ὅμως τὸ ὅτι ὁ «Δαυλὸς» δίνει μιὰ τέτοια μάχη γιὰ τὴν ἕλληνικὴ γλῶσσα, μάχη ποὺ εὐτυχῶς ἔχει συγκινήσει πολλοὺς μὴ «εἰδικοὺς», σημαίνει πώς δὲν ἔχουν χαθεῖ τὰ πάντα. ̓Ελπίζω δὲ πώς τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος, ποὺ ἐπηρέασε καὶ ἐπηρεάζει μὲ τὴν πάνσεπτη γλῶσσα ἴου τὸν παγκόσμιο πολιτισμό, δὲν θὰ ἔχει τὴν τύχη ἄλλων ἐθνῶν, ἡ πυλιτιστικὴ παράδοση τῶν ὁποίων σχεδόν κατεστράφη μετὰ ἀπὸ παρεμβάσεις παντοειδῶν ἔξουσιαστῶν ἡ. Μετὰ τιμῆς Μιχαὴλ Δανίκας Τεχνολογικὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Εἰπάμονεῃ (Ἐρευνητικὴ 'Ομὰς 'Ὑψηλῶν Τάσεων) Εἰπάμονεη --- "Ολλανδία Σημειώσεις |. Τὰ στοιχεῖα τῆς δειγματοληπτικῆς ἐρεύνης τῆς «Ι0ΑΡ 'Ελλὰς» ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ κ. Γ. Καλιόρη «Παρεμβάσεις Π -- Γλωσσικά», ἐκδ. 'Εξάντα, ̓ Αθήνα, (986, σ. 34. 2. Μὲ τὸ θέμα τῆς ἁπλοποιήσεως τῆς ὀρθογραφίας τῆς γλώσσας μας ἠσχολήθη ὁ κ. Δ. Στρουμπούλης στὸ ἄρθρο του «Λοιπόν, θὰ τὰ “πεθάνουμε” τὰ ̓Ελληνικά μας,» («Δαυλός», τεῦχος 79, σσ. 44754478). 3, Ἴδε Γ. Καλιόρη, «Παρεμβάσεις Π --- Γλωσσικά», ἐκδ. 'Εξάντα, ̓ Αθήνα, 1986, σ. 341. 4. Γιὰ παράδειγμα ἀναφέρω τὴν ἀζερμπαϊτζανικὴ γλῶσσα, ἡ ὁποία παλαιά ἐγράφετο μὲ ἀραβικοὺς χαρακτῆρες, κατόπιν στὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Σοβιὲτ στὸ κυριλλικό. Αὐτὲς οἱ ἄνωθεν ἐπιβεβλημένες ἀλλαγὲς εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνση τῶν ἀζερμπαϊτζανῶν ἀπὸ τὴν πολιτιστικἡ τους παράδοση, κατὰ τὴ γνώμη τοῦ ἀζερμπαϊτζανοῦ συγγραφέως ̓Ανάρ, προέδρου τῆς ἑνώσεως συγγραφέων τοῦ ̓ Αζερμπαϊτζὰν (ἴδε “ἘΠ Ραίς”, Σάββατο Ι7/9/88, σ. 2). 5. Τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ γλῶσσα μας βάλλεται τόσο ἀπερίσκεπτα στὴν ἴδια τὴν ̓ Ελλάδα, ἰδοὺ τί γράφει τὸ ἔγκυρο περιοδικὸ '"ΤΠε Εοοποπιίςι”Ὀ ("ΤΠΕ οἰαςσίος: 1.45! ἀεοἰεπσίοη2”, τεῦχος 10-16 Σεπτεμβρίου 1988, σ. | 16) γιὰ τὴν ἐπίδραση τῆς ἑλληνικῆς στὸν σύγχρονο κόσμο: «Οἱοσδήποτε ἐκ τῶν ἀγγλοφώνων ποὺ δὲν ἐκτιμᾶ τὸ πόσα ὀφείλει ἡ γλῶσσα του στὶς κλασσικὲς γλῶσσες στερεῖται βασικῶν γνῶσεων. Πράγματι στὴν ἐποχὴ τῶν τεχνολογιῶν καὶ ἰδεολογιῶν, τῶν μακρο- καὶ μικρο-οἰκονομικῶν, τῶν θερμοστατῶν καὶ τῶν ὁλογραφημάτων -- καὶ τοῦ ὁλοκαυτώματος -- ἡ ζωντανὴ γλῶσσα γεμίζει ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ λέξεις ἑλληνικῆς προελεύσεως... Τὰ κλασσικὰ στοιχεῖα εἰναι κατάδηλα στὴν ἰατρικὴ καὶ στὶς ἄλλες ἐπιστῆμες --- οἱ ὀποῖες ἀπὸ τὴν ἀστρονομία μέχρι τὴν ζωολογία (85ΙΓΟΠΟΠΙΥ {ο Ζ090ΙΟΡΥ) φέρουν ἑλληνικὰ ὀνόματα... Ρίξτε μιὰ ματιὰ στὸ λεξικὸ καὶ σημειώσατε πώς ἀπὸ τὴ λέξη ἀέρας ὡς τὴν λέξη ζῆλος (4ἱΓ {0 Ζεβ]), πολλὲς ἀγγλοσαξωνικὰ ἠχοῦσες μονοσύλλαβες λέξεις εἶναι στὴν πραγματικότητα ἑλληνικές». Χρειάζονται περαιτέρω σχόλια, «Κουλτουραλισμός) καὶ γλῶσσα Κύριε Διευθυντά, ̓Επισκέφθηκα, ἀπὸ κοινωνικὴ ὑποχρέὠση μόνο, μιὰν ἔκθεση ζωγραφικῆς ἑνὸς «μοντέρνου» καλλιτέχνη, ζωγραφικῆς ποὺ σὲ ἀνθρώπους τῆς δικῆς μου νοοτροπίας σχεδὸν καθόλου δὲν ταιριάζει, μὲ τὰ διάφορα παράδοξα πασαλείμματα, ποὺ θυμίζουν ἔργα μικρῶν παιδιῶν τῆς προσχολικῆς ἡλικίας σ ̓ ἐμᾶς ποὺ ἀνατραφήκαμε μὲ τὴ γνώση τῆς καλλιτεχνίας ἑνὸς Παρθένη, τοῦ Ροϊλοῦ, τοῦ Βικάτου καὶ τοῦ Γεραλῆ. Καὶ ἄκουσα ἀπὸ ἕνα παρευρισκόμενο παλαιό μου συμμαθητὴ τὸ σχόλιο πώς ὅλη αὐτὴ ἡ «κουλτουρολογία» ἀνάγεται στὴν ἔμφυτη ἀντίδραση τῶν νεωτέρων πρὸς τὰ «κατεστημένα» τῶν παλαιοτέρων τους. «Κουλτουρολογία», βέβαια καὶ «κουλτουραλισμός». Ποὺ τὸν ἐκφράζουν ὅλοι οἱ περὶ αὐτὸν τυρβάζοντες ἀφήνοντας τὰ μαλλιὰ τους πιὸ μακρυὰ καὶ τὰ γένεια τους νὰ φυτρώσουν. «Κουλτουραλισμὀὸς» εἶναι ὅρος, ποὺ γε-