ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἃ» ΦΩΤΗΣ Σ. ΜΠΟΥΖΑΝΗΣ Τὸ ἄλογο Ὃ Βουκεφάλας, τὸ θρυλικὸ «κεῖνο τοῦ Μεγαλέξανδρου τὸ ἄλογο. ποὺ δὲ λογάριαζο στό διάβα του τοὺς Γρανικοὺς καὶ τοὺς κάμπους τῆς ̓Ισσοῦ οὔτε τὰ βουνὰ τοῦ Ταύρου καὶ κάλπαζε πέρα πρὸς τὸν ̓Ινδὸ τὸν ποταμό, τὸ ἄλογο τοῦτο ξεπερνοῦσε στὴν παιδικἠ τὴ φαντασία μου καὶ τὸν ἀναβάτη του ἀκόμη στὴ φήμη καὶ στὴ δόξα καὶ πήγαινε νὰ συναγωνισθῆ τὸ ἄλλο ἄτι τὸ μυθικὸ τοῦ Βελλερεφόντη, τὸν φτεροπόδαρο τὸν Πήγασο. ἍΑλογο εἴχαμε καὶ στὸ σπίτι τὸ πατρικό, κι ̓ ἀπ ̓ ὅλα τἄλλα ζωντανὰ τὸ ἀγοποῦσα ἰδιαίτερα. μὰ κεῖνο τὸ ἀντιαισθητικὸ σαμάρι, ποὺ τοῦ κάθιζαν στὴ ράχη του, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ χωνέψω. Μεγάλωσα πιά, ἤμουνα δέκα χρονῶν καὶ καβάλλα στὸ Ντορῆ. τὸ ἄλογό μας, νόμιζα πώς δάμασα τὸ Βουκεφάλα! Κι ̓ ὁ Ντορῆς καλπάζοντας ἐκεὶ κάτω στὴ δημοσιά, στὸ δημόσιο δρόμο. ποὺ τραβοῦσε πρὸς τὸ Λεοντάρι τῆς ̓Αρκαδίας. χωρὶς ἐκεῖνο τὸ σαμάρι προσπαθοῦσε νὰ κάμη πραγματικότητα τὸ ὄνειρό μου... Μὰ τὴν κάθε κούρσα, θυμᾶμαι. συνώδευς καὶ μιὰ ἀπογοήτευση καὶ τὸ μαράζι σκέπαζε τὴν παιδικὴ ψυχή μου. σὰν ἕκανα τὴ σύγκριση μὲ τὸ .. Ἰνδαλμά μου. Ἔφυγαν. ἔτσι, τά χρόνια: τὰ Σχολεῖα καὶ τὰ Γράμματα ἦρθαν νὰ σβήσουν σιγάσιγὰ τό μεράκι καὶ τὸν ἔρωτα, ποὺ εἶχα γιὰ τὰ ἄλογα. “ὥσπου. σὰν ἀπὸ μηχανῆς θεός, ἡ ὑπηρεσία μου στὸ στρατὸ μοῦ ἔδωσε τὴ μοναδικὴ καὶ ἀπίθανη τούτη ἐμπειρία, ποὺ ἂν καὶ τόσα χρόνια πέρασαν, δὲ σβήστηκε ἀπὸ τὴ μνήμη μου, ἀλλὰ ὁλοζώντανη προβάλλει πάντα, ὅταν ἡ ἀχαριστία καὶ ἡ ψευτιὰ πλημμυρίζει τὸν ἀπάνθρωπο κόσμο μας. ̓Εκεῖ, κατὰ τὸ [926, ὑπηρέτησα ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγὸς στὴν ἽΪλη Τηλεγραφητῶν, ποὺ εἶχε ἔδρα της τὴ Λάρισα. "Αλογα πολλά. δρόμοι ἀτέλειωτοι καὶ νειάτα μαζὶ καὶ τὸ παλιό μου τὸ μεράκι μ ̓ ἔκαναν ἕναν καλὸ ἐκπαιδευτή. Χρειάστηκε, βέβαια. πολλὲς φορὲς νὰ πληγιάσουν τὰ γόνατα. ἀκόμη καὶ νὰ πέση καὶ νὰ σηκωθῆ πολλὲς φορές, ὥσπου νὰ βρῆ τὴν ἴσορροπίο τον καὶ νὰ κρατηθῆ μὲ ἀσφάλεια στὴ σέλλα ὁ ἐπίδοξος ἀνθυπίλαρχος, μὰ ὅλα τοῦτα τίποτε δὲν ἄξιζαν μπροστὰ στὴν προσμονἠ τῆς μεγάλης στιγμῆς, ποὺ τὸ καθαρόαιμο ἄλογο θὰ ἐκάλπαζεν «ἀπὸ ρυτῆρος», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι! Καὶ ἡ ἀνταμοιβὴ δὲν ἄργησε. Μαζὶ μὲ τὸ συνάδελφό μου τὸν ̓Αλέκο Κ. ὠργώναμε κυριολεκτικά, κατὰ τὶς ἐλεύθερες ώρες μας, τὸν ἀπέραντο κάμπο τῆς Λάρισας, ἐκεῖνος καβάλλα στὴ «Θύελλά» του κι ̓ ἐγώ στὸν «Κεραυνό» μου, ὀνόματα ποὺ εἴχαμε δώσει στὰ περήφανα καὶ διαλεχτά μας ἄλογα. Τὸ εἴχαμε, ὅμως, παρακάνει καὶ μιὰ ἡμέρα, ποὺ ἀπὸ τὴ γέφυρα τοῦ ̓Αλκαζάρ μπαίναμε στὴν πόλη καλπάζοντας βρέθηκε μπροστά μας ὁ στρατηγός διοικητῆς τοῦ Σ.Σ. Τὴν παρουσία τοῦ στρατηγοῦ, ἐκεῖ στὴ γέφυρα, μᾶς τὴν ἔκανε γνωστὴ τὴν ἑπομένη ἡ ἡμερησία διαταγὴ τοῦ Σώματος Στρατοῦ, ποὺ ἔγραφε: «Τοὺς ἐφ. ἀνθ/γοὺς Φ.Μ. καὶ Α.Κ. τιμωρῶ μὲ εἰκοσαήμερον αὐστηρὰν φυλάκισιν, διότι ἐκάλπαζον ἐντὸς τῆς πόλεως καὶ δὲν ἀπένειμαν εἰς τὸν ὑποφαινόμενον τὸν ὀφειλόμενον χαιρετισμόν». Καὶ εἶναι γεγονός. πὼς τὸ στρατηγὸ δὲν τὸν εἴχαμε ἀντιληφθῆ -- πῶς θἄταν δυνατὸν αὖτὸ μὲ τὴν ταχύτητα, ποὺ τὸν προσπεράσαμε ἡ τιμωρία, ὅμως, μᾶς ἐστοίχισε πολύ; τὶς εἴκοσι αὐτὲς ἡμέρες ἔπρεπε νὰ τίς ὑπηρετήσουμε στὸ τέλος τῆς θητείας... ΧΑ χα Τὸ χειμῶνα τοῦ ἴδιου χρόνου ὑπηρετῷ στὸ Σύνταγμα Μηχανικοῦ, ποὺ εἶχε τὸ στρατωνισμό του στὴν ' Αγία Παρασκευἠ τῆς Θεσσαλονίκης. Τὸ προάστιο τότε δὲν εἶχε ἀστικὴ συγκοινωνία, γι ̓ αὐτὸ οἱ ἀξιωματικοί γιὰ τὴ μεταφορά τους χρησιμοποιοῦσαν ἄλογα τοῦ Συντάγματος. ̓Εγώ, σὰν ἔφεδρος ποὺ ἤμουν. δὲν μποροῦσα νὰ διαλέξω πῆρα ἕνα ἀλογάκι στὴν τύχη καὶ μ ̓ αὐτὸ ἀνεβοκατέβαινα στὴν ́ Αγία Παρασκευή. Μὰ τοῦτο τὸ λογάριαζα μεγάλη ἀγγαρεία καὶ πολλὲς φορές. σὰν ἔκανα τὴ σύγκριση μὲ τὸν «Κεραυνό» τῆς Λάρισας, ἐλεεινολογοῦσα τὸν ἑαυτό μου... Ὥσπου μιὰ μέρα ὁ σταβλάρχης μοῦ κάνει τὴν ἀποκάλυψη: