ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἃ» Ὃ Βουκεφάλας, τὸ θρυλικὸ «κεῖ- νο τοῦ Μεγαλέξανδρου τὸ ἄλογο. ποὺ δὲ λογάριαζο στό διάβα του τοὺς Γρανικοὺς καὶ τοὺς κάμπους τῆς ᾿Ισσοῦ οὔτε τὰ βου- νὰ τοῦ Ταύρου καὶ κάλπαζε πέρα πρὸς τὸν ᾿Ινδὸ τὸν ποταμό, τὸ ἄλογο τοῦτο ξε- περνοῦσε στὴν παιδικἠ τὴ φαντασία µου καὶ τὸν ἀναβάτη του ἀκόμη στὴ φήμη καὶ στὴ δόξα καὶ πήγαινε νὰ συναγωνισθῆ τὸ ἄλλο ἄτι τὸ μυθικὸ τοῦ Βελλερεφόντη, τὸν φτεροπόδαρο τὸν Πήγασο. ἍΑλογο εἴχαμε καὶ στὸ σπίτι τὸ πατρι- κό, κι᾿ ἀπ᾿ ὅλα τἄλλα ζωντανὰ τὸ ἀγοποῦ- σα ἰδιαίτερα. μὰ κεῖνο τὸ ἀντιαισθητικὸ σαμάρι, ποὺ τοῦ κάθιζαν στὴ ράχη του, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ χωνέψω. Μεγάλωσα πιά, ἤ- μουνα δέκα χρονῶν καὶ καβάλλα στὸ Ντο- ρῆ. τὸ ἄλογό μας, νόμιζα πώς δάμασα τὸ Βουκεφάλα! Κι᾿ ὁ Ντορῆς καλπάζοντας ἐ- κεὶ κάτω στὴ δημοσιά, στὸ δημόσιο δρόμο. ποὺ τραβοῦσε πρὸς τὸ Λεοντάρι τῆς ᾿Αρ- καδίας. χωρὶς ἐκεῖνο τὸ σαμάρι προσπαθοῦ- σε νὰ κάμη πραγματικότητα τὸ ὄνειρό μου... Μὰ τὴν κάθε κούρσα, θυμᾶμαι. συ- νώδευς καὶ μιὰ ἀπογοήτευση καὶ τὸ μαράζι σκέπαζε τὴν παιδικὴ ψυχή μου. σὰν ἕκανα τὴ σύγκριση μὲ τὸ .. Ἰνδαλμά μου. Ἔφυγαν. ἔτσι, τά χρόνια: τὰ Σχολεῖα καὶ τὰ Γράμματα ἦρθαν νὰ σβήσουν σιγά- σιγὰ τό µεράκι καὶ τὸν ἔρωτα, ποὺ εἶχα γιὰ τὰ ἄλογα. “ὥσπου. σὰν ἀπὸ μηχανῆς θεός, ἡ ὑπηρεσία µου στὸ στρατὸ μοῦ ἔδωσε τὴ μοναδικὴ καὶ ἀπίθανη τούτη ἐμπειρία, ποὺ ἂν καὶ τόσα χρόνια πέρασαν, δὲ σβήστηκε ἀπὸ τὴ μνήμη μου, ἀλλὰ ὁλοζώντανη προ- βάλλει πάντα, ὅταν ἡ ἀχαριστία καὶ ἡ ψευ- τιὰ πλημμυρίζει τὸν ἀπάνθρωπο κόσμο μας. ᾿Εκεῖ, κατὰ τὸ [926, ὑπηρέτησα ὡς ἔ- φεδρος ἀνθυπολοχαγὸς στὴν ἽΪλη Τηλε- γραφητῶν, ποὺ εἶχε ἔδρα της τὴ Λάρισα. "Αλογα πολλά. δρόμοι ἀτέλειωτοι καὶ νειά- τα μαζὶ καὶ τὸ παλιό µου τὸ μεράκι μ᾽ ἔκα- ναν ἕναν καλὸ ἐκπαιδευτή. Χρειάστηκε, βέ- βαια. πολλὲς φορὲς νὰ πληγιάσουν τὰ γό- νατα. ἀκόμη καὶ νὰ πέση καὶ νὰ σηκωθῆ πολλὲς φορές, ὥσπου νὰ βρῆ τὴν ἴσορρο- πίο τον καὶ νὰ κρατηθῆ μὲ ἀσφάλεια στὴ ΦΩΤΗΣ Σ. ΜΠΟΥΖΑΝΗΣ Τὸ ἄλογο σέλλα ὁ ἐπίδοξος ἀνθυπίλαρχος, μὰ ὅλα τοῦτα τίποτε δὲν ἄξιζαν μπροστὰ στὴν προσμονἠ τῆς μεγάλης στιγμῆς, ποὺ τὸ καθαρόαιµο ἄλογο θὰ ἐκάλπαζεν «ἀπὸ ρυ- τῆρος», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι! Καὶ ἡ ἀνταμοιβὴ δὲν ἄργησε. Μαζὶ μὲ τὸ συνάδελφό µου τὸν ᾿Αλέκο Κ. ὠργώνα- µε κυριολεκτικά, κατὰ τὶς ἐλεύθερες ώρες μας, τὸν ἀπέραντο κάμπο τῆς Λάρισας, ἐ- κεῖνος καβάλλα στὴ «Θύελλά» του κι᾿ ἐγώ στὸν «Κεραυνό» μου, ὀνόματα ποὺ εἴχαμε δώσει στὰ περήφανα καὶ διαλεχτά µας ἄ- λογα. Τὸ εἴχαμε, ὅμως, παρακάνει καὶ μιὰ ἡμέρα, ποὺ ἀπὸ τὴ γέφυρα τοῦ ᾿Αλκαζάρ μπαίναμε στὴν πόλη καλπάζοντας βρέθηκε μπροστά μας ὁ στρατηγός διοικητῆς τοῦ Σ.Σ. Τὴν παρουσία τοῦ στρατηγοῦ, ἐκεῖ στὴ γέφυρα, μᾶς τὴν ἔκανε γνωστὴ τὴν ἑπομένη ἡ ἡμερησία διαταγὴ τοῦ Σώματος Στρατοῦ, ποὺ ἔγραφε: «Τοὺς ἐφ. ἀνθ/γοὺς Φ.Μ. καὶ Α.Κ. τιμωρῶ μὲ εἰκοσαήμερον αὐστηρὰν φυλάκισιν, διότι ἐκάλπαζον ἐντὸς τῆς πό- λεως καὶ δὲν ἀπένειμαν εἰς τὸν ὑποφαινό- μενον τὸν ὀφειλόμενον χαιρετισμόν». Καὶ εἶναι γεγονός. πὼς τὸ στρατηγὸ δὲν τὸν εἴ- χαμε ἀντιληφθῆ -- πῶς θἄταν δυνατὸν αὖ- τὸ μὲ τὴν ταχύτητα, ποὺ τὸν προσπεράσαμε ἡ τιμωρία, ὅμως, μᾶς ἐστοίχισε πολύ; τὶς εἴκοσι αὐτὲς ἡμέρες ἔπρεπε νὰ τίς ὑπη- ρετήσουμε στὸ τέλος τῆς θητείας... ΧΑ χα Τὸ χειμῶνα τοῦ ἴδιου χρόνου ὑπηρετῷ στὸ Σύνταγμα Μηχανικοῦ, ποὺ εἶχε τὸ στρατωνισµό του στὴν ' Αγία Παρασκευἠ τῆς Θεσσαλονίκης. Τὸ προάστιο τότε δὲν εἶχε ἀστικὴ συγκοινωνία, γι᾿ αὐτὸ οἱ ἀξι- ωµατικοί γιὰ τὴ µεταφορά τους χρησιµο- ποιοῦσαν ἄλογα τοῦ Συντάγματος. ᾿Εγώ, σὰν ἔφεδρος ποὺ ἤμουν. δὲν μποροῦσα νὰ διαλέξω πῆρα ἕνα ἀλογάκι στὴν τύχη καὶ μ᾽ αὐτὸ ἀνεβοκατέβαινα στὴν ΄ Αγία Παρασκευή. Μὰ τοῦτο τὸ λογά- ριαζα μεγάλη ἀγγαρεία καὶ πολλὲς φορές. σὰν ἔκανα τὴ σύγκριση μὲ τὸν «Κεραυνό» τῆς Λάρισας, ἐλεεινολογοῦσα τὸν ἑαυτό µου... Ὥσπου μιὰ μέρα ὁ σταβλάρχης μοῦ κάνει τὴν ἀποκάλυψη: