“Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ, Αἷ φυσικαὶ ἐπιστῆμαι καὶ πάλιν πρὸ νέου διλήμματος. --- Η ἀνάπτυξις τῆς Βιοτεχνολογίας «Η θεώρησις τῆς Φύσεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀνθρώπου ὡς δυναμένου νὰ προκαλέση διὰ τῶν ἔργων του μεγάλας διαταραχὰς μέχρι καὶ αὐτῆς τῆς ὁλικῆς καταστροφῆς [ἐξ ὅσων σήμερον διαδραματίζονται στὸν πυρηνικὸ καὶ τὸν Βιοτεχνολογικὸ χῶρο], δὲν εἶναι ἴσως ἀρκετὰ διὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν εἰς τὴν λύτρωσιν. Η φύσις θεωρουμένη ὡς “σύμπαν” ἀδιαφορεῖ πράγματι διὰ τὴν τύχην ἑνὸς ἑκάστου μεμονωμένου πλανήτου. ́Η ζωή μας ἄποτιμωμένη εἰς χρόνον εἶναι ὑπόθεσις ἐνδιαφέρουσα ἡμᾶς τοὺς ἰδίους καὶ εἶναι ἐντὸς τοῦ '-παιχνιδιοῦ ̓ ̓ τόσον ἡ ἐπιβίωσίς μας ὡς ὄντων μετεχόντων εἰς τὸ συμπαντικὸ “γίγνεσθαι ὅσον καὶ ἡ καταστροφὴ μας ὡς μετεχόντων εἰς τὸ “ἔκτροπον γίγνεσθαι”. Αὐτῆς τῆς ἐκτροπῆς τῶν μετεχόντων μάρτυρες ἐμεῖς, οἱ πολλοὶ ἐν ἀφασία τελοῦντες, σιωπηλοὶ μὲ διεσταλμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνίκανοι νὰ συλλάβουν τὴ γύρω τους παρανοϊκότητα ̓ καὶ ἄλλοι ἔντρομοι ἀντιδροῦν κατὰ κάποιο τρόπο χωρὶς νὰ ἀποφεύγουν τὶς παγίδες. Αὐτοὶ οἱ φοβεροὶ προβληματισμοὶ ὑπῆρξαν τὸ ἐρέθισμα πολλῶν σκέψεων ποὺ γεννήθηκαν ἐκ τῆς ὁμιλίας τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ κ. Γεωργίου Καραγκούνη: ὁμιλία, ποὺ ἐγένετο τὴν [θην ̓Ιανουαρίου [988, ὅπως τὸ εἰς χεῖρας μου ἀνάτυπο λέγει. ́Ο διεισδυτικώτατος ὁμιλητὴς ἐξήτασε τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι θέμα σὲ ὅλο του τὸ εὗρος, 30 χρόνια μετά.--- Νίκος Καζαντζάκης 30 χρόνια ἔχουν περάσει ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ Ν. Καζαντζάκη καὶ τόσο ὁ ἴδιος ὅσο καὶ τὸ ἔργο του ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν σημεῖο ἀντιλεγόμενο. Ὅμως ἐλάχιστοι εἶναι οἱ τολμηροί, ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαποῦν ἀκόμα τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ σὰν ἄλλοι μύστες θὰ σκύψουν πάνω στὸ ἔργο του καὶ θὰ τὸ μελετήσουν. ἤΑλλους τοὺς ἀπωθεὶ ἡ κοσμοθεωρία του, ἄλλους ὁ τιτάνιος λεκτικὸς ὄγκος τοῦ ἔργου του καὶ τέλος οἱ περισσότεροι ριγοῦν μπροστὰ στὴν παλληκαρίσια καὶ φρικτὴ στάση τοῦ Κρητικοῦ ἀπέναντι στὸ θάνατο. Πρέπει κάποτε νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὁ Καζαντζάκης, ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς Σικελιανὸ καὶ ̓Ελύτη ἀποτελοῦν τὴν ἁγία τριάδα τῆς νέας ̓Ελληνικῆς ποίησης, δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ ἢ νὰ ἀξιολογηθεῖ μὲ τὰ μέτρα τῆς παραδοσιακῆς ἀστικῆς αἰσθητικῆς, ποὺ ἐπέβαλε ἡ γενιὰ τοῦ 30. ̓Αλλὰ οὔτε ἀκόμη περισσότερο μὲ τὶς μονολιθικὲς καὶ ἀποστεωμένες θέσεις τῶν κατ ̓ ἐπίφαση κριτικῶν τῆς ἄριστερᾶς, ἀλλὰ στὴν οὐσία συντηρητικῶν γερόντων ποὺ παλιμπαιδίζουν ἀνάμεσα στὴ στεῖρα (καὶ πούρα) ἠθικὴ καὶ τὰ μαρξιστικὰ τσιτᾶτα. Τὸν Καζαντζάκη δὲν τὸν ἐνδιαφέρει ἡ τέχνη (ὅπως καὶ τὸν Τολστόη)! ὁ Καζαντζάκης χρησιμοποιεῖ τὴν τέχνη (ποίηση, μυθιστορία, θέατρο, σενάριο κ.λ.π.), γιὰ νὰ ἐκφράσει τὶς θεωρίες καὶ τὶς ἰδέες ποὺ τὸν προβληματίζουν καὶ τὸν πνίγουν. Ὃ Κ. ἐκφράζει μὲ ὅλη του τὴ μεγαλοφροσύνη καὶ εἰλικρίνεια τὴν ἀγωνία, τὸν πόνο καὶ τὴν ἀντιφατικότητα τόσο τοῦ ἴδιου του τοῦ ἑαυτοῦ, ὅσο ---