Κυάμων ἀπέχεσθε Μᾶς ζητοῦν ὡρισμένοι ν ̓ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν ἐπίκαιρη ἀθλιότητα, τὴν «πολιτική», ὅπως τὴν θεωροῦν καὶ τὴν ὀνομάζουν. “Ὑπολογίζουν, καλῇ τῇ πίστει, στὴ ριζοσπαστικὴ σκέψη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ φαντάζονται ὅτι θὰ εἶχε καὶ στὸν τομέα ποὺ (αὐτοὶ) ἄντιλαμβάνονται ὡς «δημόσιο βίου ὁ «Δαυλὸς» «νὰ ἑρμηνεύση», «νὰ σπάσῃ» ὅ"τι σπάζει, ὀχυρά, ρίζες, φράγματα καὶ ἰδεολογικοὺς ὁρίζοντες, ὅπως ἔπραξε σὲ ἄλλους τομεῖς τοῦ θεματολογίου τῆς ἔρευνάς του. Καὶ ἐπικαλοῦνται τὸ «ἑλληνικὸ» παράγγελμα ἣ ἐπιχείρημα «τοῦ Περικλῆ» ἢ ἄλλων ὁμοίων του, ποὺ θεωροῦσαν αἰτημα ἀλλὰ καὶ τιμὴ τὴν ἐνασχόληση ὅλων τῶν «πολιτῶν» μὲ «τὰ κοινὰ» καὶ ὄνειδος τὴν ἀποχὴ ἀπ ̓ αὐτά. ̓Απαντοῦμε γιὰ λογαριασμό μας καὶ γιὰ λογαριασμὸ ὅλων ὅσοι ἔχουν «καταλάβει»: Ες κόρακας αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται «δημόσιος βίος»! Κανένας «Περικλῆς», παλαιὸς ἣ σύγχρονος, δὲν μπορεῖ νὰ πείση ἕναν ὄντως ἔλλογο ἄνθρωπο νὰ ἀσχολῆται, νὰ συμμετέχη, νὰ σκέπτεται ἁπλῶς αὐτὰ ποὺ τεκταίνονται, διαπράττονται καὶ κυριαρχοῦν ὡς τρόποι ἀντιλήψεως τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας. Κανένας ἰσορροπημένος, ψυχικὰ σῶος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ προσέρχεται «πελατεία» στὶς ἐκκλήσεις τῶν «Περικλήδων» οὔτε κὰν σὰν ᾱπλὸς «παρατηρητὴς» τοῦ νοσηρότερου ἀπ ̓ ὅλα τὰ «ἤθη» ποὺ ἀνέπτυξε ποτὲ αὐτὴ ἡ βρωμερὴ κηλῖδα, αὐτὴ ἡ δηλητηριώδης λειχῆνα ποὺ ξαπλώθηκε πάνω στὸν πλανήτὴ καὶ τὸν μόλυνε ὁλόκληρο --- ἡ λειχῆνα ποὺ λέγεται ἀνθρώπινο εἶδος' τοῦ «ἤθους», ποὺ ἐκφράζεται καὶ πραγματώνεται μέσα στὸ φρικτὸ θανατηφόρο ἕλος τῆς ἀναρχοεξουσιαστικῆς τάξεως κοινωνικῶν ἰδεῶν καὶ πραγμάτων, στὴν ὁποία ἐκπίπτει ἡ ἔναρχγ τάξη. Δὲν σκεπτόμεθα τὴν «πολιτική», δὲν θλιβόμεθα γιὰ τὴν «πολιτική», δὲν ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὴν «πολιτική», δὲν πληροφορούμεθα γιὰ τὴν «πολιτική». Δὲν συζητοῦμε «πολιτικά», δὲν διαβάζομε τὰ «πολιτικά», δὲν ἐνεργοῦμε «πολιτικά», δὲν αἰσθανόμεθα «πολιτικά», δὲν ἀντιδροῦμε «πολιτικά». Μεγαλύτεργ μείωση, ταπείνωση, αὐ- τοεξευτελισμὸς δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν γιὰ ὁποιαδήποτε φωτεινὴ ἀτομικότητα, γιὰ ὁποιαδήποτε ἐναργῆ συνείδηση, ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπλέκη τὴν ἄναζήτηση καὶ τὴν προβληματική της στὴν βρωμερότητα αὐτή. Καί, τὸ χειρότερο, μεγαλύτερη προσφορά στὴν διαιώνιση τοῦ αἰσχους δὲν μπορεῖ νὰ ὑπᾶρξη ἀπὸ τὴν ἁπλῆ ἔστω καὶ μαχρόθεν παρατήρηση τοῦ αἰσχους. Αν ἐμεῖς δὲν ἠσχολούμεθα μ ̓ αὐτὰ ποὺ ὀνομάζουμε σήμερα απολιτιχές ἰδέες», «πολιτική ζωή», «πολιτική ἡγεσία», θὰ ἔπαυαν αὐτομάτως νὰ ὑπάρχουν, θὰ πέθαιναν αὐθωρεί. Ζοῦν, τρέφονται, ὀργιάζουν, σιληπορδοῦν, βρωμίζουν, ρυπαίνουν, μολύνουν, δηλητηριάζουν ἄκριβῶς καὶ ἀποχλειστικῶς χάρη στὴ δική μας συμμετοχὴ συμμετοχὴ οἱουδήποτε βαθμοῦ. ̓Αποσυσχετιζόμεθα καθ ̓ ὁλοκληρίαν μὲ τὸ ἄγος. Ἴσως ἔτσι ὑπάρξουν κάποτε οἱ συνθῆκες ἡ «πολιτικὴ» νὰ γίνη πολιτική, ὁ «δημόσιος βέος» νὰ γίνη δημόσιος βίος καὶ οἱ «ἡγέτες» νὰ γίνουν ἡγέτες. "Αν δὲν συμβῆ αὐτὸ .- μὴ σώσοι... Ὅμως θὰ διασώσωμε τὴν ἀθωώτητά μας ἔναντι ἑαυτῶν, θὰ εἴμεθα αὐτοεξαγνισμένοι, θὰ ἔχωμε ἀποτινάξει ἀπὸ πάνω μας τὸ χείριστο ὅλων, τὴν φοβερὴ εὐθύνη, τὴν ἀτιμωτικὴ ἐνοχή μας -ναί, τὴν ἐνοχή μας -- στὸ μέγιστο ἔγκλημα ποὺ διαπράχθηκε ποτέ, τὸ ἔγκλημα τῆς καταστροφῆς τοῦ λογικοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς παντοκρατορίας τῆς παράνοιας, τῆς διαστροφῆς, τῆς ἀχρειότητας, τῆς ποταπότητας. Τὸ ἔγκλημα, λέγω, τῆς συμπορεύσεως πρὸς τὸ Μεγάλο Τραγικὸ Τέλος τῆς ἀνθρωπότητας --- μιᾶς ἀνθρωπότητας καθοδηγούμενης ἀπὸ μιὰ «ἡγεσία», στὴν ὁποία ἔχει συσπειρωθῇ καὶ συσσωματωθῆ ὅ,τι πιὸ ἄρρωστο, ἠλίθιο, ἀναιδές, διεφθαρμένο, δόλιο, διεστραμμένο, ἁρπακτικὸ καὶ σχιζοφρενικὸ γεννᾶ τὸ εἶδος. Δ.1.Λ. Υ7Γ. Λογικὴ θεμελίωση τῆς θέσεως αὐτῆς ὑπάρχει στὸ ἀρθρίδιο ποὺ ἀναδημοσιεύεται στὴν ἔναντι σελίδα: Εἶχε πρωτοδημοσιευθῆ πρὶν 18 μῆνες, στὸ τεῦχος 66, ̓Ιούνιος 1987, τοῦ «Δαυλοῦ».