Κυάμων ἀπέχεσθε Μᾶς ζητοῦν ὡρισμένοι ν᾿ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν ἐπίκαιρη ἀθλιότητα, τὴν «πολιτι- κή», ὅπως τὴν θεωροῦν καὶ τὴν ὀνομάζουν. “Ὑπολογίζουν, καλῇ τῇ πίστει, στὴ ριζο- σπαστικὴ σκέψη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ φαντά- ζονται ὅτι θὰ εἶχε καὶ στὸν τοµέα ποὺ (αὐ- τοὶ) ἄντιλαμβάνονται ὡς «δημόσιο βίου ὁ «Δαυλὸς» «νὰ ἑρμηνεύση», «νὰ σπάσῃ» ὅ- "τι σπάζει, ὀχυρά, ρίζες, φράγματα καὶ ἰ- δεολογικοὺς ὁρίζοντες, ὅπως ἔπραξε σὲ ἄλλους τομεῖς τοῦ θεματολογίου τῆς ἔρευ- νάς του. Καὶ ἐπικαλοῦνται τὸ «ἑλληνικὸ» παράγγελμα ἣ ἐπιχείρημα «τοῦ Περικλῆ» ἢ ἄλλων ὁμοίων του, ποὺ θεωροῦσαν αἰτη- μα ἀλλὰ καὶ τιμὴ τὴν ἐνασχόληση ὅλων τῶν «πολιτῶν» μὲ «τὰ κοινὰ» καὶ ὄνειδος τὴν ἀποχὴ ἀπ᾿ αὐτά. ᾿Απαντοῦμε γιὰ λογαριασμό μας καὶ γιὰ λογαριασμὸ ὅλων ὅσοι ἔχουν «καταλά- βει»: Ες κόρακας αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται «δημόσιος βίος»! Κανένας «Περικλῆς», παλαιὸς ἣ σύγχρονος, δὲν μπορεῖ νὰ πείση ἕναν ὄντως ἔλλογο ἄνθρωπο νὰ ἀσχολῆται, νὰ συμμετέχη, νὰ σκέπτεται ἁπλῶς αὐτὰ ποὺ τεκταίνονται, διαπράττονται καὶ κυ- ριαρχοῦν ὡς τρόποι ἀντιλήψεως τῆς κοινω- νικῆς πραγματικότητας. Κανένας ἰσορρο- πημένος, ψυχικὰ σῶος ἄνθρωπος δὲν μπο- ρεῖ νὰ προσέρχεται «πελατεία» στὶς ἐκκλή- σεις τῶν «Περικλήδων» οὔτε κὰν σὰν ᾱ- πλὸς «παρατηρητὴς» τοῦ νοσηρότερου ἀπ᾿ ὅλα τὰ «ἤθη» ποὺ ἀνέπτυξε ποτὲ αὐτὴ ἡ βρωμερὴ κηλῖδα, αὐτὴ ἡ δηλητηριώδης λειχῆνα ποὺ ξαπλώθηκε πάνω στὸν πλανή- τὴ καὶ τὸν μόλυνε ὁλόκληρο --- ἡ λειχῆνα ποὺ λέγεται ἀνθρώπινο εἶδος' τοῦ «ἤθους», ποὺ ἐκφράζεται καὶ πραγματώνεται μέσα στὸ φρικτὸ θανατηφόρο ἕλος τῆς ἀναρχοε- ξουσιαστικῆς τάξεως κοινωνικῶν ἰδεῶν καὶ πραγμάτων, στὴν ὁποία ἐκπίπτει ἡ ἔναρχγ τάξη. Δὲν σκεπτόµεθα τὴν «πολιτική», δὲν θλιβόμεθα γιὰ τὴν «πολιτική», δὲν ἐπικοι- νωνοῦμε μὲ τὴν «πολιτική», δὲν πληροφο- ρούμεθα γιὰ τὴν «πολιτική». Δὲν συζητοῦ- µε «πολιτικά», δὲν διαβάζοµε τὰ «πολιτι- κά», δὲν ἐνεργοῦμε «πολιτικά», δὲν αἰσθα- νόµεθα «πολιτικά», δὲν ἀντιδροῦμε «πολι- τικά». Μεγαλύτεργ µείωση, ταπείνωση, αὐ- τοεξευτελισμὸς δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν γιὰ ὁποιαδήποτε φωτεινὴ ἀτομικότητα, γιὰ ὁποιαδήποτε ἐναργῆ συνείδηση, ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπλέκη τὴν ἄναζήτηση καὶ τὴν προ- βληματική της στὴν βρωµερότητα αὐτή. Καί, τὸ χειρότερο, μεγαλύτερη προσφορά στὴν διαιώνιση τοῦ αἰσχους δὲν μπορεῖ νὰ ὑ- πᾶρξη ἀπὸ τὴν ἁπλῆ ἔστω καὶ μαχρόθεν παρατήρηση τοῦ αἰσχους. Αν ἐμεῖς δὲν ἠ- σχολούµεθα μ᾽ αὐτὰ ποὺ ὀνομάζουμε σή- µερα απολιτιχές ἰδέες», «πολιτική ζωή», «πολιτική ἡγεσία», θὰ ἔπαυαν αὐτομά- τως νὰ ὑπάρχουν, θὰ πέθαιναν αὐθω- ρεί. Ζοῦν, τρέφονται, ὀργιάζουν, σιληπορ- δοῦν, βρωµίζουν, ρυπαίνουν, μολύνουν, δη- λητηριάζουν ἄκριβῶς καὶ ἀποχλειστικῶς χάρη στὴ δική µας συμμετοχὴ συμμε- τοχὴ οἱουδήποτε βαθμοῦ. ᾿Αποσυσχετιζό- μεθα καθ᾿ ὁλοκληρίαν μὲ τὸ ἄγος. Ἴσως ἔ- τσι ὑπάρξουν κάποτε οἱ συνθῆκες ἡ «πολι- τικὴ» νὰ γίνη πολιτική, ὁ «δημόσιος βέος» νὰ γίνη δημόσιος βίος καὶ οἱ «ἡγέτες» νὰ γίνουν ἡγέτες. "Αν δὲν συμβῆ αὐτὸ .- μὴ σώσοι... Ὅμως θὰ διασώσωμε τὴν ἀθωώ- τητά µας ἔναντι ἑαυτῶν, θὰ εἴμεθα αὐτοε- ξαγνισμένοι, θὰ ἔχωμε ἀποτινάξει ἀπὸ πάνω μας τὸ χείριστο ὅλων, τὴν φοβε- ρὴ εὐθύνη, τὴν ἀτιμωτικὴ ἐνοχή μας -- ναί, τὴν ἐνοχή µας -- στὸ μέγιστο ἔγκλημα ποὺ διαπράχθηκε ποτέ, τὸ ἔγκλημα τῆς καταστροφῆς τοῦ λογικοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς παντοκρατορίας τῆς παράνοιας, τῆς διαστροφῆς, τῆς ἀχρειότητας, τῆς ποταπό- τητας. Τὸ ἔγκλημα, λέγω, τῆς συμπορεύ- σεως πρὸς τὸ Μεγάλο Τραγικὸ Τέλος τῆς ἀνθρωπότητας --- μιᾶς ἀνθρωπότητας κα- θοδηγούμενης ἀπὸ μιὰ «ἡγεσία», στὴν ὁ- ποία ἔχει συσπειρωθῇ καὶ συσσωματωθῆ ὅ- ,τι πιὸ ἄρρωστο, ἠλίθιο, ἀναιδές, διεφθαρ- μένο, δόλιο, διεστραμμένο, ἁρπακτικὸ καὶ σχιζοφρενικὸ γεννᾶ τὸ εἶδος. Δ.1.Λ. Υ7Γ. Λογικὴ θεμελίωση τῆς θέσεως αὐτῆς ὑ- πάρχει στὸ ἀρθρίδιο ποὺ ἀναδημοσιεύεται στὴν ἔναντι σελίδα: Εἶχε πρωτοδημοσιευθῆ πρὶν 18 μῆνες, στὸ τεῦχος 66, ᾿Ιούνιος 1987, τοῦ «Δαυλοῦ».