̓Οδὸς ἄνω κάτω μίη καὶ ὠυτὴ Ὅπως δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει ἐξουσιαστὴς χωρὶς ἐξουσιαζόμενους ἢ, ἀντιστρόφως, ἐξουσιαζόμενοι χωρὶς ἐζουσιαστή, ἔτσι δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει μιὰ συγκεκριμένη πολιτικὴ «ἠθικὴ» τῆς ἡγεσίας χωρὶς ἀντίστοιχι) καὶ ὅμοια πρὸς αὐτὴν πολιτικὴ «ἠθικὴ» τῆς «λαϊκῆς βάσεώς» της. Ἂν θεωρήσουμε «πομπὸ» ἠθικῶν μηνυμάτων τὸ ἕνα ἥμισυ τῆς ξυνωρίδας ἐξουσία - μάζα καὶ «δέκτη» τὸ ἄλλο, ἐξυπονοεῖται ἀπαραιτήτως ὕπαρξη κοινῶν σημείων τῆς «ἠθικῆς» τους. "ἂν δὲν συνέβαινε αὐτό, ὁ ἑκάστοτε πομπὸς δὲν θὰ ἦταν πομπὸς ἀλλὰ «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Θέλω νὰ εἰπῶ, ὅτι, ἂν ἡ ἡγεσία εἶναι διεφθαρμένη, οἰκονομιστική, δόλια, κλεπτική, δογματική, βλακώδης, ψευδολόγος, πορνική, ἁρπακτική, αὐτονοήτως καὶ ὁ «λαὸς» τοῦ ὁποίου ἡγεῖται εἶναι φορεὺς τοῦ ἴδιου ἀκριβῶς μὲ τὴν ἡγεσία του ἤθους ̓ καί τἀνάπαλιν. | Βλέπω τὸν ἀναγνώστη μου νὰ διαμαρτύρεται: Πῶς μποροῦμε νὰ καταδικάζουμςε τὸν κυβερνώμενο ὡς ἔνοχο γιὰ τὴν πολιτικὴ πώρωση τοῦ κυβερνῶντος, ὅταν ὁ πρῶτος δὲν ἐκλέγη ἢ δὲν στηρίζη τὸν δεύτερο χάριν ἢ ἐν ὀνόματι τῆς πωρώσεως; Ὅταν ἡ στήριξη ἢ ἡ ἔγκριση ἤ, ἔστω, ἡ ἀνοχὴ τοῦ «λαοῦ» πρὸς τὴν ἡγεσία τρόπον τινα ὑπεξαιρεῖται, ὑποκλέπτεται, μὲ ψεύδη, μὲ «ταξίματα» οἰκονομιστικά, μὲ ἐντέχνως καλλιεργούμενο φανατισμό, μὲ ἐπαγγελλόμενους παραδείσους ὑλιστικῆς χλιδῆς, Ὅταν ἡ «λαϊκὴ ἐντολὴ» δίδεται γιὰ τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύνι,», γιὰ τὴν ἄνοδο τῶν ἐνδεῶν, γιὰ -- τέλοξ πάντων -- «λαγοὺς μὲ πετραχήλια» ἔστω, κι ὄχι γιὰ ὅ,τι ἀκολουθεῖ μετὰ τὴν χορήγηση τῆς ἐντολῆς; Ὢχ, ἀδελφὲ ἀναγνώστη! Σὲ τί διαφέρεὶ ὁ ἐξουσιοδοτῶν γιὰ οἰκονομιστικὴ δράση ἀπὸ τὸν ἐξουσιοδοτούμενο; Δὲν «συνεταιρίζονται» ἐπὶ κοινοῦ ἀνομολόγητου σκοποῦ; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποδαυλίζων τὸν φανατισμὸ ἀπὸ τὸν ὑποδαυλιζόμενο; δὲν εἶναι ἐξ ἴσου νοσηροί; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποσχόμενος ὑλικὴ χλιδὴ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀποδέχεται τὴν ὑπόσχεση; Δὲν εἶναι κοινὸ «ἰδεῶδες» τοὺς ὁ ὑλισμός; Σὲ τί διαφέρει ὁ ἐπαγγελλόμενος τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύνῃ» ἀπὸ τὸν «διψῶντα» τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύν"» Δὲν εἶναι ὁ φθόνος τὸ κοινό τους ἔδαφος - τὸ «χαρτὶ» ἐπὶ τοῦ ὁποίου συντάσσουν τὸ πολιτικὸ συνυποσχετικό τους; Καὶ σὲ τί διαφέρει ὁ ψεύτης ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πιστεύει στὸ ψέμα; Εἶναι τίποτ ̓ ἄλλο ἀπὸ τυπικὸ ζεῦγος προαγωγοῦ-πόρνης, ποὺ καὶ οἱ δύο «τόχουν στὸ αἷμα τους» ὅ,τι κάνουν; Ἂν θέλετε, ἀθωῶστε τὴν πόρνη καὶ καταδικάστε τὸν προαγωγό, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τοὺς καταδικάσω ἐγὼ καὶ τοὺς δύο: Κανένας προαγωγὸς δὲν πλησιάζει ποτέ μιὰ φύσει τίμια γυναῖκα, γιὰ νὰ τὴν ἐκπορνεύση. Καί καμμιὰ πόρνη δὲν ἔχει «προαχθῆ», ἂν ἡ φύση της δὲν εἶναι πορνική. Οἱ θρῆνοι γιὰ τοὺς «πάντοτε εὐκολόπιστους καὶ πάντα προδο- ̓ μένους» λαοὺς -- ὑποκριτικὲς κορῶνες τοῦ λαϊκισμοῦ τῶν δύο τελευταίων αἰώνων - συγκαλύπτουν τὸ κοινὸ στοιχεῖο τῶν εὐπίστων καὶ τῶν ἀπατεώνων, ποὺ εἶναι ἡ ἁρπακτικὴ προδιάθεση. Καταλήγουμε κάπου ἢ ἁπλῶς ἀπαισιοδοξοῦμε; Ναί, φίλε, καταλήγουμε κάπου: ́Η κατάσταση ̓Εξουσίας -- ἀπαραιτήτως νοεῖται τὸ δίδυμο ἡγεσία-μάζα καὶ ποτὲ μόνη ή πρώτη ἢ μόνη ἡ δεύτερη --, ἐφ ̓ ὅσον παραμένει πολιτικὸ τέκνο τῆς Ισότητας, δι)λαδὴὴ τῆς συζεύξεως τοῦ «φύσει ἀνδραποδώδους», κατ ̓ ̓Αριστοτέλη, πλήθους καὶ τοῦ ἀπολύτως ἀπαραίτήτου γιὰ τὸν ἀνδραποδισμό του ἐξουσιαστῆ, θὰ κατολισθαίνη ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μέσα στὸ τάρταρο τῆς πολιτικῆς πωρώσεως: θὰ κατολισθαίν μέχρι τὸ τελευταῖο σκαλὶ τοῦ κακοῦ τῆς σκάλας, ἕως ὅτου καὶ ἄν ποτε τὴν ἑταίρα τῆς ἰσότητας ἀντικαταστήση ἡ ἀρχοντοκυρὰ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀξίας, τῆς ἀριστείας, καὶ -- ἂς ποῦμε πάλι τὴν συκοφαντημένη καὶ ἀπαγορευμένη ἀπὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ὑποκρισία τῆς σκοταδιστικῆς ἐποχῆς μας λέξη -- τῆς ἀριστο-κρατίας. Δ4.1.Λ.