᾿Οδὸς ἄνω κάτω µίη καὶ ὠυτὴ Ὅπως δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει ἐξουσιαστὴς χωρὶς ἐξουσιαζόμενους ἢ, ἀντιστρόφως, ἐξουσιαζόμενοι χωρὶς ἐ- ζουσιαστή, ἔτσι δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει μιὰ συγκεκριμένη πολιτικὴ «ἠθι- κὴ» τῆς ἡγεσίας χωρὶς ἀντίστοιχι) καὶ ὅμοια πρὸς αὐτὴν πολιτικὴ «ἠθικὴ» τῆς «λαϊκῆς βάσεώς» της. Ἂν θεωρήσουμε «πομπὸ» ἠθικῶν μηνυμάτων τὸ ἕνα ἥμισυ τῆς ξυνωρίδας ἐξουσία - μάζα καὶ «δέκτη» τὸ ἄλλο, ἐξυπονοεῖται ἀπαραι- τήτως ὕπαρξη κοινῶν σημείων τῆς «ἠθι- κῆς» τους. "ἂν δὲν συνέβαινε αὐτό, ὁ ἑκάστοτε πομπὸς δὲν θὰ ἦταν πομπὸς ἀλλὰ «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Θέλω νὰ εἰπῶ, ὅτι, ἂν ἡ ἡγεσία εἶναι διεφθαρμένη, οἰκονομιστική, δόλια, κλε- πτική, δογματική, βλακώδης, ψευδολό- γος, πορνική, ἁρπακτική, αὐτονοήτως καὶ ὁ «λαὸς» τοῦ ὁποίου ἡγεῖται εἶναι φορεὺς τοῦ ἴδιου ἀκριβῶς μὲ τὴν ἡγεσία του ἤθους᾽ καί τἀνάπαλιν. | Βλέπω τὸν ἀναγνώστη µου νὰ δια- μαρτύρεται: Πῶς μποροῦμε νὰ καταδι- κάζουμςε τὸν κυβερνώμενο ὡς ἔνοχο γιὰ τὴν πολιτικὴ πώρωση τοῦ κυβερνῶντος, ὅταν ὁ πρῶτος δὲν ἐκλέγη ἢ δὲν στηρίζη τὸν δεύτερο χάριν ἢ ἐν ὀνόματι τῆς πωρώσεως; Ὅταν ἡ στήριξη ἢ ἡ ἔγκρι- ση ἤ, ἔστω, ἡ ἀνοχὴ τοῦ «λαοῦ» πρὸς τὴν ἡγεσία τρόπον τινα ὑπεξαιρεῖται, ὑπο- κλέπτεται, μὲ ψεύδη, μὲ «ταξίματα» οἰκονομιστικά, μὲ ἐντέχνως καλλιεργού- µενο φανατισμό, μὲ ἐπαγγελλόμενους παραδείσους ὑλιστικῆς χλιδῆς, Ὅταν ἡ «λαϊκὴ ἐντολὴ» δίδεται γιὰ τὴν «κοινω- νικὴ δικαιοσύνι,», γιὰ τὴν ἄνοδο τῶν ἐνδεῶν, γιὰ -- τέλοξ πάντων -- «λαγοὺς μὲ πετραχήλια» ἔστω, κι ὄχι γιὰ ὅ,τι ἀκο- λουθεῖ μετὰ τὴν χορήγηση τῆς ἐντολῆς; Ὢχ, ἀδελφὲ ἀναγνώστη! Σὲ τί διαφέ- ρεὶ ὁ ἐξουσιοδοτῶν γιὰ οἰκονομιστικὴ δράση ἀπὸ τὸν ἐξουσιοδοτούμενο; Δὲν «συνεταιρίζονται» ἐπὶ κοινοῦ ἀνομολό- γητου σκοποῦ; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποδαυ- λίζων τὸν φανατισμὸ ἀπὸ τὸν ὑποδαυλι- ζόμενο; δὲν εἶναι ἐξ ἴσου νοσηροί; Σὲ τί διαφέρει ὁ ὑποσχόμενος ὑλικὴ χλιδὴ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἀποδέχεται τὴν ὑπόσχεση; Δὲν εἶναι κοινὸ «ἰδεῶδες» τοὺς ὁ ὑλι- σμός; Σὲ τί διαφέρει ὁ ἐπαγγελλόμενος τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύνῃ» ἀπὸ τὸν «διψῶντα» τὴν «κοινωνικὴ δικαιοσύ- ν"» Δὲν εἶναι ὁ φθόνος τὸ κοινό τους ἔδαφος - τὸ «χαρτὶ» ἐπὶ τοῦ ὁποίου συντάσσουν τὸ πολιτικὸ συνυποσχετικό τους; Καὶ σὲ τί διαφέρει ὁ ψεύτης ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πιστεύει στὸ ψέμα; Εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ τυπικὸ ζεῦγος προαγω- γοῦ-πόρνης, ποὺ καὶ οἱ δύο «τόχουν στὸ αἷμα τους» ὅ,τι κάνουν; Ἂν θέλετε, ἀθωῶστε τὴν πόρνη καὶ καταδικάστε τὸν προαγωγό, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τοὺς καταδικάσω ἐγὼ καὶ τοὺς δύο: Κανένας προαγωγὸς δὲν πλη- σιάζει ποτέ μιὰ φύσει τίμια γυναῖκα, γιὰ νὰ τὴν ἐκπορνεύση. Καί καμμιὰ πόρνη δὲν ἔχει «προαχθῆ», ἂν ἡ φύση της δὲν εἶναι πορνική. Οἱ θρῆνοι γιὰ τοὺς «πά- ντοτε εὐκολόπιστους καὶ πάντα προδο-᾿ μένους» λαοὺς -- ὑποκριτικὲς κορῶνες τοῦ λαϊκισμοῦ τῶν δύο τελευταίων αἰώ- νων - συγκαλύπτουν τὸ κοινὸ στοιχεῖο τῶν εὐπίστων καὶ τῶν ἀπατεώνων, ποὺ εἶναι ἡ ἁρπακτικὴ προδιάθεση. Καταλήγουμε κάπου ἢ ἁπλῶς ἀπαι- σιοδοξοῦμε; Ναί, φίλε, καταλήγουμε κά- που: ΄Η κατάσταση ᾿Εξουσίας -- ἀπαραι- τήτως νοεῖται τὸ δίδυμο ἡγεσία-μάζα καὶ ποτὲ μόνη ή πρώτη ἢ μόνη ἡ δεύτερη --, ἐφ᾽ ὅσον παραμένει πολιτικὸ τέκνο τῆς Ισότητας, δι)λαδὴὴ τῆς συζεύξεως τοῦ «φύσει ἀνδραποδώδους», κατ᾽ ᾿Αριστο- τέλη, πλήθους καὶ τοῦ ἀπολύτως ἀπαραί- τήτου γιὰ τὸν ἀνδραποδισμό του ἐξου- σιαστῆ, θὰ κατολισθαίνη ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μέσα στὸ τάρταρο τῆς πολιτικῆς πωρώσεως: θὰ κατολισθαίν μέχρι τὸ τελευταῖο σκαλὶ τοῦ κακοῦ τῆς σκάλας, ἕως ὅτου καὶ ἄν ποτε τὴν ἑταίρα τῆς ἰσότητας ἀντικαταστήση ἡ ἀρχοντοκυρὰ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀξίας, τῆς ἀρι- στείας, καὶ -- ἂς ποῦμε πάλι τὴν συκοφα- ντημένη καὶ ἀπαγορευμένη ἀπὸ τὸ ψεῦ- δος καὶ τὴν ὑποκρισία τῆς σκοταδιστι- κῆς ἐποχῆς μας λέξη -- τῆς ἀριστο-κρα- τίας. Δ4.1.Λ.