ΠΔΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ἢ «ἀποκρυπτογράφηση» τῶν ἑλληνικῶν φωνηέντων (11) Β ́. Τὸ φάσμα τῶν σημασιῶν τῶν 1. Υ, Ηἕ Ι (ἰῶτα) Ι. «Τῷ δὲ αὖ ἰῶτα πρὸς τὰ λεπτὰ πάντα, ἅ δὴ μάλιστα διὰ πάντων ἴοι ἄν. Διὰ ταῦτα τό "έναι” ̓ καὶ τὸ “ἴεσθαι ̓ διὰ τοῦ ἰῶτα ἀπομιμεῖται...»[«Κρατύλος» 4270: Τὸ «1» δὲ πάλι τὸ χρησιμοποιεῖ (ὁ ὀνοματοθέτης), γιὰ νὰ ἐκφράσῃ ὅλα τὰ λεπτῆς μορφῆς πράγματα, ἐκεῖνα μάλιστα ποὺ διὰ μέσου τῶν πάντων δύνανται νὰ κινηθοῦν (διέλθουν). Γι ̓ αὐτὸ τὸ «ἰέναι» καὶ τὸ «ἴεσθαι» (σπεύδειν ῥ. εἶμι) διὰ τοῦ γράμματος «}» ἀπομιμεῖται]. 2. Κατὰ τὴν ἔρευνα τῶν ὑποκρυπτομένων σημασιῶν ἀκολουθῶ τὴν ἴδια πορεία ὅπως καὶ γιὰ τὸ φωνῆεν «Ε». ἰά, ̓ἴων. ἰή- βοή, ἰωή, φωνή, κραυγή. Η πρώτη αὐτὴ σύνδεση τοῦ «.» μὲ τὸ «ἃ» μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ «λεπτότης» ἐδῷ («Κρατύλος») περικλείει τὴ σημασία τοῦ ὀξύς, διαπεραστικὸς προκειμένου βεβαίως περὶ βοῆς, φωνῆς, κραυγῆς. Θὰ συμπληρώσω ὅτι ἕνας διαπεραστικὸς καὶ ὀξύτατος (λεπτὸς) ἦχος τῶν 47 μικροβὰττ (ἴδε φωνῆεν «Ο») μᾶς ἀναγκάζει νὰ στρέψουμε τὴν προσοχή μας πρὸς τὸν φορέα αὐτοῦ (ἰὰ ἢ ἴτ), ὃν ἢ πρᾶγμα. Διότι, ὅπως θὰ διαπιστώσουμε, ὁ ὀξύτατος αὐτὸς ἦχος «» ἔχει καὶ ἄλλες πηγὲς προελεύσεως. Σημειώνω ὅτι ἐκ τῆς συνθέσεως τοῦ ἰὰ καὶ τοῦ ἄζω Ξ κράζω, στενάζω, οἰμώζω ἔχουμε καὶ τὴ λέξη ἰάζω Ξ κράζω μεγαλοφώνως" ἰαχὴ Ξ κραυγή, βοὴ (ῥ. ἰάχω). Αὐτὴ ἡ οἰμωγή, ἡ ἰσχυρὴ κραυγή, ὁ θρῆνος, ὁ ὀδυρμός, τὴν ὁποία βρίσκουμε καὶ ὡς ἐπιφώνημα («οἴ-μοι») ἄλγους, τρόμου, οἴκτου, θυμοῦ, θλίψεως, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ὀξὺ ἦχον «1», ποὺ ἐπιβεβαιώνεται σὰν «κοινὴ ἀκουστικὴ ἐντύπωση» ὅτι ἀνήκει καὶ ἐκφέρεται ὑπὸ τοῦ ὑποφέροντος ἀνθρώπου ἐκ πολλῶν αἰτιῶν (ἀρρώστια, ὀδυρμὸς ἐκ τοῦ θανάτου προσφιλοῦς του ἀνθρώπου κ.ἄ.). Αὐτὸς δὲ ὁ ὁξὺς ἦχος μεταπίπτει συνεχῶς σὲ ἄλλες παραλλαγὲς μὲ ἰδιαίτερη, θὰ ἔλεγα, προτίμηση στὰ φωνήεντα α (μακρὸν) ἢ ο ἢ συνυπάρχει. Ας προσέξουμε τώρα τὸ λόγο ποὺ ἡ λέξη ἰα-τρὸς ἢ ̓Ιων. ἰητρὸς σημαίνει τὸν θεραπεύοντα τοὺς πόνους ἄνθρωπο. «Τρωτὸς» ἐλέγετο ὁ ὑποκείμενος ἢ ἐκτεθειμένος εἰς «τρῶσιν» [«τρωτὸς χρὼς ὀξέϊ χαλκῷ»: Ιλ. ᾧ 568]. Εχω ἤδη ἀναπτύξει τὶς σημασίες τῶν συμφώνων Τ καὶ Ρ ὅπως καὶ τοῦ φωνήεντος Ο καὶ ἀκόμη τοῦ συμφώνου Σ («Δαυλός», τ. 72, 73, 74, 75, 76. 77. 78, 79. 80-81, 82, 83). Μὲ τὶς κωδικὲς σημασίες τοῦ «Τ» ὡς «τύπτω», δηλ. κτυπῶ, πλήττω καὶ τοῦ «Ρ» ὡς «Ροο» (ῥοὴ) καὶ τοῦ «Ο» (ὀπή), ποὺ ὅλα μαζὶ προκαλοῦν τὶς συ- ἘΞ Ἢ «ἀποκρυπτογράφηση» τῶν φωνηέντων Α, Ο, Ε εἶχε δημοσιευθῆ στὸ προηγούμενο 820 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ».