ΠΔΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ἢ «ἀποκρυπτογράφηση» τῶν ἑλληνικῶν φωνηέντων (11) Β΄. Τὸ φάσμα τῶν σημασιῶν τῶν 1. Υ, Ηἕ Ι (ἰῶτα) Ι. «Τῷ δὲ αὖ ἰῶτα πρὸς τὰ λεπτὰ πάντα, ἅ δὴ μάλιστα διὰ πάντων ἴοι ἄν. Διὰ ταῦτα τό "έναι”᾿ καὶ τὸ “ἴεσθαι᾽ διὰ τοῦ ἰῶτα ἀπομιμεῖται...»[«Κρατύλος» 4270: Τὸ «1» δὲ πάλι τὸ χρησιμοποιεῖ (ὁ ὀνοματοθέτης), γιὰ νὰ ἐκφράσῃ ὅλα τὰ λε- πτῆς μορφῆς πράγματα, ἐκεῖνα μάλιστα ποὺ διὰ μέσου τῶν πάντων δύνανται νὰ κινηθοῦν (διέλθουν). Γι᾿ αὐτὸ τὸ «ἰέναι» καὶ τὸ «ἴεσθαι» (σπεύδειν ῥ. εἶμι) διὰ τοῦ γράμματος «}» ἀπομιμεῖται]. 2. Κατὰ τὴν ἔρευνα τῶν ὑποκρυπτομένων σημασιῶν ἀκολουθῶ τὴν ἴδια πο- ρεία ὅπως καὶ γιὰ τὸ φωνῆεν «Ε». ἰά, ᾿ἴων. ἰή- βοή, ἰωή, φωνή, κραυγή. Η πρώτη αὐτὴ σύνδεση τοῦ «.» μὲ τὸ «ἃ» μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ «λεπτότης» ἐδῷ («Κρατύλος») περικλείει τὴ σημασία τοῦ ὀξύς, διαπεραστικὸς προκειμένου βεβαίως περὶ βοῆς, φωνῆς, κραυγῆς. Θὰ συ- μπληρώσω ὅτι ἕνας διαπεραστικὸς καὶ ὀξύτατος (λεπτὸς) ἦχος τῶν 47 μι- κροβὰττ (ἴδε φωνῆεν «Ο») μᾶς ἀναγκάζει νὰ στρέψουμε τὴν προσοχή µας πρὸς τὸν φορέα αὐτοῦ (ἰὰ ἢ ἴτ), ὃν ἢ πρᾶγμα. Διότι, ὅπως θὰ διαπιστώσουμε, ὁ ὀξύτα- τος αὐτὸς ἦχος «» ἔχει καὶ ἄλλες πηγὲς προελεύσεως. Σημειώνω ὅτι ἐκ τῆς συν- θέσεως τοῦ ἰὰ καὶ τοῦ ἄζω Ξ κράζω, στενάζω, οἰμώζω ἔχουμε καὶ τὴ λέξη ἰάζω Ξ κράζω μεγαλοφώνως" ἰαχὴ Ξ κραυγή, βοὴ (ῥ. ἰάχω). Αὐτὴ ἡ οἰμωγή, ἡ ἰσχυρὴ κραυγή, ὁ θρῆνος, ὁ ὀδυρμός, τὴν ὁποία βρίσκουμε καὶ ὡς ἐπιφώνημα («οἴ-μοι») ἄλγους, τρόμου, οἴκτου, θυμοῦ, θλίψεως, δὲν διαφέ- ρει ἀπὸ τὸν ὀξὺ ἦχον «1», ποὺ ἐπιβεβαιώνεται σὰν «κοινὴ ἀκουστικὴ ἐντύπωση» ὅτι ἀνήκει καὶ ἐκφέρεται ὑπὸ τοῦ ὑποφέροντος ἀνθρώπου ἐκ πολλῶν αἰτιῶν (ἀρ- ρώστια, ὀδυρμὸς ἐκ τοῦ θανάτου προσφιλοῦς του ἀνθρώπου κ.ἄ.). Αὐτὸς δὲ ὁ ὁ- ξὺς ἦχος μεταπίπτει συνεχῶς σὲ ἄλλες παραλλαγὲς μὲ ἰδιαίτερη, θὰ ἔλεγα, προ- τίμηση στὰ φωνήεντα α (μακρὸν) ἢ ο ἢ συνυπάρχει. Ας προσέξουμε τώρα τὸ λό- γο ποὺ ἡ λέξη ἰα-τρὸς ἢ ᾿Ιων. ἰητρὸς σημαίνει τὸν θεραπεύοντα τοὺς πόνους ἄν- θρωπο. «Τρωτὸς» ἐλέγετο ὁ ὑποκείμενος ἢ ἐκτεθειμένος εἰς «τρῶσιν» [«τρωτὸς χρὼς ὀξέϊ χαλκῷ»: Ιλ. ᾧ 568]. Εχω ἤδη ἀναπτύξει τὶς σημασίες τῶν συμφώνων Τ καὶ Ρ ὅπως καὶ τοῦ φωνή- εντος Ο καὶ ἀκόμη τοῦ συμφώνου Σ («Δαυλός», τ. 72, 73, 74, 75, 76. 77. 78, 79. 80-81, 82, 83). Μὲ τὶς κωδικὲς σημασίες τοῦ «Τ» ὡς «τύπτω», δηλ. κτυπῶ, πλήττω καὶ τοῦ «Ρ» ὡς «Ροο» (ῥοὴ) καὶ τοῦ «Ο» (ὀπή), ποὺ ὅλα μαζὶ προκαλοῦν τὶς συ- ἘΞ Ἢ «ἀποκρυπτογράφηση» τῶν φωνηέντων Α, Ο, Ε εἶχε δημοσιευθῆ στὸ προηγούμενο 820 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ».