ΔΗΜ. 1. ΔΑΜΠΡΟΥ Δημόσια λειτουργήματα Ἆ και ̓Αθηναϊκὸ νόμισμα τοῦ ε ́ π.Χ. αἰῶνος: Ἀφ ̓ ὅτου ὁ Περικλῆς εἰσήγαγε τὴν καταβολὴ τοῦ «τριωβόλου» ὡς μισθοῦ στοὺς ἕως τότε ἄμισθους δικαστές, ἡ ᾱθηναϊκὴ Δικαιοσύνη διεφθάρη. ἐπαγγελματισμὸς Στὰ λεξικὰ «ἐπάγγελμα» ὁρίζεται ἡ «βιοποριστικὴ ἐργασία τινὸς» καὶ «ἐπαγγελμματίας» ὁ «ἀσκῶν βιοποριστικὴν ἐργασίαν». ̓ Ἐπομένως, ὅταν ἀσκῷ ἐπάγγελμα, σκοπός μου εἶναι νὰ ἐξασφαλίζω τὰ πρὸς τὸ ζῆν, καί, κατὰ λογικὴν ἀναγκαιότητα, ἡ ψυχολογικἡ ἀφετηρία καὶ τὸ λογικὸ κίνητρό μου ὡς ἐπαγγελματία εἶναι τὸ ἀτομικὸ καὶ οἰκογενειακό μου συμφέρον. Δὲν νοεῖται ἐπαγγελματίας ποὺ σκοπεύει στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἀτομικοῦ ἤ οἰκογενειακοῦ συμφέροντος ἄλλου ἀτόμου. Τὸ συμφέρον τοῦ δεύτερου ἀτόμου ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἔπαγγέλματος ἐκ μέρους αὐτοῦ τοῦ ἴδιου καὶ ὄχι ἐκ μέρους ἄλλου. Ἢ ἀτομιστικὴ ἀρχὴ τοῦ ἀσκοῦντος τὸ ἐπάγγελμα δὲν αἴρεται μέσα στὰ πλαίσια τῆς ὁμαδικῆς συμβιώσεως. "Όπως τὸ ἐκτὸς ὁμάδος ζῶν ἄτομο ξεκινᾶ κάθε πρωΐ, γιὰ νὰ ἀσκήση τὴν βιοποριστικἡ ἐνασχόλησή του (π.χ. συλλογὴ ἄγριων καρπῶν ἢ σύλληψη θηραμάτων) μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν κάλυψη τῶν ἆτομικῶν ἀναγκῶν του ἢ τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκογένειάς του, ἔτσι καὶ ὁ βιοποριζόμενος μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ξεκινᾶ κάθε πρωΐ ἀπὸ τὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἀσκήση τὸ ἐπάγγελμά του γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς σκοπὸ καὶ ὄχι γιὰ νὰ καλύψη τὶς ἀνάγκες ἄλλων. Η μοναδικὴ διαφορὰ ποὺ ἐδῶ προκύπτει εἶναι «τεχνικῆς» φύσεφς, ἀφορᾶ στὴν πρακτικἡ καὶ ὄχι τὰ κίνητρα καὶ τοὺς σκοποὺς τοῦ ἐπαγγελματία: ἐπειδὴ γι ̓ αὐτὰ ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκτήση γιὰ λογαριασμό του ἐνδιαφέρονται καὶ ἄλλα μέλη τοῦ συνόλου, οἱ ἄλλοι ἐπαγγελματίες τῆς κοινῶνίας, γίνεται μεταξύ τους ἐξ ἀνάγκης μία «συνδιαλλαγή». Παίρνει ὁ καθένας ὅ,τι τοῦ ἐπιτρέπουν οἱ ἄλλοι (σὰν ἄτομα ἢ σὰν σύνολο) ζητώντας ἀπ ̓ αὐτὸν ἁπλῶς κάποιο ἀντάλλαγμα, κάτι ποὺ διαθέτει ἤδη καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο ἐνδιαφέρονται οἱ ἄλλοι. ̓Ἔτσι τὸ ἐπάγγελμα μέσα στὰ πλαίσια τοῦ συνόλου, χωρὶς νὰ χάνη τίποτε ἀπὸ τὴν ἀτομιστικὴ φύση του, ἀσκεῖται πάνω σὲ βάση ἀναγκαστικῆς ἀμοιβαιότητας, δηλαδὴ συμβατικότητας. ̓Ενῷ ὁ σκοπὸς τοῦ ἐπαγγελματία τοῦ ὑπαγορεύει νὰ πάρη, οἱ ἄλλοι τὸν ἐξαναγκάζουν «νὰ δώση, γιὰ νὰ πάρη». Δίνει λοιπὸν κι αὐτὸς (ἀγαθά, γνώσεις κ.λπ.) καὶ παίρνει κάτι ἀνάλογο. Αν ἔλειπε αὐτὸς ὁ κοινωνικὸς ἐξαναγκασμός, ὁ ἐπαγγελματίας, συνεπὴς πρὸς τὸ ἀτομιστικὸ κίνητρό του, θὰ ἔπαιρνε μόνο, χωρὶς ποτὲ νὰ σκεφθῆ νὰ δώση τίποτε. ̓Εκ διαμέτρου ἀντίθετα πρὸς τὴν ἀφετηρία, τὰ κίνητρα καὶ τοὺς σκοποὺς τοῦ ἐπαγγέλματος καὶ τοῦ ἐπαγγελματία εἶναι ἡ ἀφετηρία, τὰ κίνητρα καὶ οἱ σκοποὶ τοῦ λειτουργήματος καὶ τοῦ λειτουργοῦ. ̓Ενῷ τὸ ἐπάγελμα ἀφορᾶ στὸ ἄτομο καὶ στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος, τὸ λειτούργημα εἶναι ἔννοια ἀπα-