ΟΟΙΙΝ ΚΕΝΕΚΕΝ/ Ἢ πρώιμη γλωσσικὴ διασπορὰ στὴν Εὐρώπη [Ὅπως εἴχαμε ἀναγγείλει (τεῦχος δ0-δ 1), δημοσιεύουμε κατωτέρω τὸ κεφάλαιο τοῦ προσφάτως κυκλοφορήσαντος ἔργου τοῦ καθηγητοῦ τῆς ̓ Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Καϊμπριτό κ. (οἱ]ίη Κεηΐτενν '“ΑγοΠΑΕΟΙΟΡΥ Απᾶ Ι,Απριβρε’’, ποὺ ᾱναφέρεται στὴν κοιτίδα ὅπου γεννήθηκαν καὶ στὸν τρόπο ἐξαπλώσεως ποὺ ἀκολούθησαν οἱ λεγόμενες «ἰνδοευρωπαϊκὲς» γλῶσσες. Τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ (ἀγγλικός τίτλος "ΕΒΤΙΥ Ι.8πριβρε Γἱςρεισα[ς ἱπ ΕιΓορε”) ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κ. Κεπ/ίτεν/ ἀπορρίπτει τὴν κατεστημένη θεωρία ὅτι ἡ «μητέρα ἰνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα» γεννήθηκε στὶς πεδιάδες τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης ἢ στὶς στέππες τῆς Νότιας Ρωσίας, ὅπως καὶ τὶς ἀνάλογες θεωρίες περὶ καθόδου τῶν "Ελλήνων ἀπὸ «τὶς πεδιάδες τῆς Οὐύγγαρίας», ποὺ διδάσκουν καὶ οἱ Ἕλληνες καθηγητὲς τῆς Γλωσσολογίας καὶ ἄλλων κλάδων, καὶ στοιχειοθετεῖ μὲ ἐπιχειρήματα --- πού, πάντως, δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ γνωστό ἐπίπεδο ὅπου κινεῖται ἡ ἐπιστημονιστική καὶ σχολαστικιστικἠ «μεθοδολογία» καὶ «λογικὴ» τῶν πανεπιστημιακῶν διδασκάλων «τὴν θεωρία ὅτι γενέθλιος γῆ τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς γλώσσας» εἶναι ἡ πρὸς τὸ Αἰγαῖο περιοχἡ τῆς Μικρᾶς ̓Ασίας καὶ ἡ κυρίως "Ελλάς, ἀπ ̓ ὅπου ἐξαπλώθηκε στὴν ὑπόλοιπὴ Εὐρώπη. 'Ο ἼΑγγλος πανεπιστημιακός πάντως δὲν ἔχει ἀπαλλαγῆ καὶ τυπικὰ ἀπὸ τὸν ἰνδοευρωπαϊκὸ δογματισμὀ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ χρησιμοποιῆ τὸν ὅρο αἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες», μολονότι οὐσιαστικὰ τὸ σύνολο τοῦ σκεπτικοῦ τῆς θεωρίας του μὲ κανένα τρόπο δὲν δικαιολογεῖ τὴν διατήρηση τοῦ πλαστοῦ αὐτοῦ ὅρου (βλ. «Δαυλόν», τ. 77, 78, δ0-δ/Ι κ.λ.π.) ̓Εν πάση περιπτώσει οἱ πρόσφατες ἔρευνες τοῦ κ. Η.Λ. Τσατσόμοιρου («Δαυλός», τεύχη 72, 73, 74, 75, 76, 77, 76, 79, δ081], 82, 8.3), οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν «ἀποκρυπτογράφηση» τῆς πανάρχαιας ἓλληνικῆς λέξεως μὲ στέρεη βάση της τὶς κωδικὲς σημασίες τῶν γραμμάτων τοῦ ̓Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου ποὺ τὴν συνθέτουν, ἔχουν προαγάγει ὁριστικὰ τὰ προβλήματα ποὺ ἐξετάζει ὁ κ. 6. Κεηίτεν, σὲ βαθμὸ ποὺ ἡ ἀντίστοιχη προβληματικὴ τοῦ ́Αγγλου ἀρχαιολόγου νὰ ἔχη ξεπερασθῆ τελείως ὡς πρὸς τὸν κεντρικὸ ἄξονά της. Ἢ δημοσίευση τοῦ ἄρθρου του στὸ «Δαυλὸ» εἶναι ὅμως χρήσιμη ἀπὸ δύο σκοπιές: α) διότι ἡ κριτική ποὺ ἀσκεῖ στὶς ἰσχύουσες θεωρίες τῶν συναδέλφων του εἶναι πράγματι καταλυτική, ἂν ὄχι γελοιοποιητική: β) διότι εἶναι καθ ̓ ὅλα ἀξιοσημείωτὴ ἡ περίπτωση ἑνὸς ξένου ἐρευνητοῦ, ποὺ μπορεῖ νὰ συλλαμβάνη τὶς ἀντιφάσεις καὶ τοὺς παραλογισμοὺς ποὺ ἔχουν ἐπιβληθῆ ὡς θέσφατα σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν προέλευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, καθ ̓ ὃν χρόνον Ἕλληνες συνάδελφοί του ὄχι μόνον αποδεικνύονται ἐντελῶς ἀνυποψίαστοι, ἀλλὰ μέ τὴν δεδηλωμένη ἐχθρικὴ στάση τους ἔναντι τῶν ἀναλόγων προσπαθειῶν ποὺ γίνονται ἐδῶ καθίστανται ἄχαρακτήριστοι ὡς ἐπιστήμονες καὶ ὡς διδάσκαλοι.- -Δ.Ι.Λ.]. Γλῶσσα καὶ γεωργία "Αν ἐξετάσουμε τὴν κατανομἠ τῶν ἰνδο-εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν στὴν Εὐρώπη, ὅταν αὖτές πρωτοεμφανίζωνται κατὰ τοὺς αἰῶνες λίγο πρὶν ἢ λίγο μετὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς χριστιανικῆς ἐποχῆς (ἤ, στὴν περίπτωση τῆς "Ἑλλάδος, χίλια χρόνια ἐνωρίτερα), θὰ διαπι- ἘΠ ἄποψη ὅτι ἡ ἑτρούὐσκικὴ δὲν εἶναι «ἰνδοευρωπαϊκὴ» (δηλ. ἑλληνογενὴς) γλῶσσα ἀπορρίπτεται ἀπὸ πολλοὺς ἐρευνητὲς (σημ. «ΔΡ).