ΟΟΙΙΝ ΚΕΝΕΚΕΝ/ Ἢ πρώιμη γλωσσικὴ διασπορὰ στὴν Εὐρώπη [Ὅπως εἴχαμε ἀναγγείλει (τεῦχος δ0-δ 1), δημοσιεύουμε κατωτέρω τὸ κεφάλαιο τοῦ προσφάτως κυκλοφορήσαντος ἔργου τοῦ καθηγητοῦ τῆς ᾿ Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Καϊμπριτό κ. (οἱ]ίη Κεηΐτενν '“ΑγοΠΑΕΟΙΟΡΥ Απᾶ Ι,Απριβρε’’, ποὺ ᾱ- ναφέρεται στὴν κοιτίδα ὅπου γεννήθηκαν καὶ στὸν τρόπο ἐξαπλώσεως ποὺ ἀκολού- θησαν οἱ λεγόμενες «ἰνδοευρωπαϊκὲς» γλῶσσες. Τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κεφαλαίου αὐ- τοῦ (ἀγγλικός τίτλος "ΕΒΤΙΥ Ι.8πριβρε Γἱςρεισα[ς ἱπ ΕιΓορε”) ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κ. Κεπ/ίτεν/ ἀπορρίπτει τὴν κατεστηµένη θεωρία ὅτι ἡ «μητέρα ἰνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα» γεννήθηκε στὶς πεδιάδες τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης ἢ στὶς στέππες τῆς Νό- τιας Ρωσίας, ὅπως καὶ τὶς ἀνάλογες θεωρίες περὶ καθόδου τῶν "Ελλήνων ἀπὸ «τὶς πεδιάδες τῆς Οὐύγγαρίας», ποὺ διδάσκουν καὶ οἱ Ἕλληνες καθηγητὲς τῆς Γλωσσο- λογίας καὶ ἄλλων κλάδων, καὶ στοιχειοθετεῖ μὲ ἐπιχειρήματα --- πού, πάντως, δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ γνωστό ἐπίπεδο ὅπου κινεῖται ἡ ἐπιστημονιστική καὶ σχο- λαστικιστικἠ «μεθοδολογία» καὶ «λογικὴ» τῶν πανεπιστημιακῶν διδασκάλων «τὴν θεωρία ὅτι γενέθλιος γῆ τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς γλώσσας» εἶναι ἡ πρὸς τὸ Αἰγαῖο πε- ριοχἡ τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας καὶ ἡ κυρίως "Ελλάς, ἀπ᾿ ὅπου ἐξαπλώθηκε στὴν ὑπό- λοιπὴ Εὐρώπη. 'Ο ἼΑγγλος πανεπιστημιακός πάντως δὲν ἔχει ἀπαλλαγῆ καὶ τυπι- κὰ ἀπὸ τὸν ἰνδοευρωπαϊκὸ δογματισμὀ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ χρησιμοποιῆ τὸν ὅρο αἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες», μολονότι οὐσιαστικὰ τὸ σύνολο τοῦ σκεπτικοῦ τῆς θε- ωρίας του μὲ κανένα τρόπο δὲν δικαιολογεῖ τὴν διατήρηση τοῦ πλαστοῦ αὐτοῦ ὅ- ρου (βλ. «Δαυλόν», τ. 77, 78, δ0-δ/Ι κ.λ.π.) ᾽Εν πάση περιπτώσει οἱ πρόσφατες ἔ- ρευνες τοῦ κ. Η.Λ. Τσατσόµοιρου («Δαυλός», τεύχη 72, 73, 74, 75, 76, 77, 76, 79, δ0- 81], 82, 8.3), οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν «ἀποκρυπτογράφηση» τῆς πανάρχαιας ἓλ- ληνικῆς λέξεως μὲ στέρεη βάση της τὶς κωδικὲς σηµασίες τῶν γραμμάτων τοῦ ᾿Ελ- ληνικοῦ ᾽Αλφαβήτου ποὺ τὴν συνθέτουν, ἔχουν προαγάγει ὁριστικὰ τὰ προβλήμα- τα ποὺ ἐξετάζει ὁ κ. 6. Κεηίτεν, σὲ βαθμὸ ποὺ ἡ ἀντίστοιχη προβληματικὴ τοῦ ΄Αγγλου ἀρχαιολόγου νὰ ἔχη ξεπερασθῆ τελείως ὡς πρὸς τὸν κεντρικὸ ἄξονά της. Ἢ δημοσίευση τοῦ ἄρθρου του στὸ «Δαυλὸ» εἶναι ὅμως χρήσιμη ἀπὸ δύο σκοπιές: α) διότι ἡ κριτική ποὺ ἀσκεῖ στὶς ἰσχύουσες θεωρίες τῶν συναδέλφων του εἶναι πράγματι καταλυτική, ἂν ὄχι γελοιοποιητική: β) διότι εἶναι καθ᾽ ὅλα ἀξιοσημείω- τὴ ἡ περίπτωση ἑνὸς ξένου ἐρευνητοῦ, ποὺ μπορεῖ νὰ συλλαμβάνη τὶς ἀντιφάσεις καὶ τοὺς παραλογισμοὺς ποὺ ἔχουν ἐπιβληθῆ ὡς θέσφατα σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν προέ- λευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, καθ᾿ ὃν χρόνον Ἕλληνες συνάδελφοί του ὄχι µό- νον αποδεικνύονται ἐντελῶς ἀνυποψίαστοι, ἀλλὰ μέ τὴν δεδηλωµένη ἐχθρικὴ στά- ση τους ἔναντι τῶν ἀναλόγων προσπαθειῶν ποὺ γίνονται ἐδῶ καθίστανται ἄχαρα- κτήριστοι ὡς ἐπιστήμονες καὶ ὡς διδάσκαλοι.- -Δ.Ι.Λ.]. Γλῶσσα καὶ γεωργία "Αν ἐξετάσουμε τὴν κατανομἠ τῶν ἰνδο-εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν στὴν Εὐρώπη, ὅταν αὖ- τές πρωτοεμφανίζωνται κατὰ τοὺς αἰῶνες λίγο πρὶν ἢ λίγο μετὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς χρι- στιανικῆς ἐποχῆς (ἤ, στὴν περίπτωση τῆς "Ἑλλάδος, χίλια χρόνια ἐνωρίτερα), θὰ διαπι- ἘΠ ἄποψη ὅτι ἡ ἑτρούὐσκικὴ δὲν εἶναι «ἰνδοευρωπαϊκὴ» (δηλ. ἑλληνογενὴς) γλῶσσα ἀπορρίπτεται ἀπὸ πολλοὺς ἐρευνητὲς (σημ. «ΔΡ).