πες ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΟ Ἢ νάρκωσις τῶν σημερινῶν ἐπιστημόνων Φίλε κύριε Λάμπρου, ὋὋ φίλτατος κύριος Τσατσόµοιρος εἰς φιλικήν µας συνάντησιν μὲ παρεκάλεσε νὰ ἑτοιμάσω γιὰ σᾶς κατάλογον μελῶν τῆς "Εταιρείας 'Ελ- λήνων Φιλολόγων ἐχόντων πνευματικὰς ἀνησυχίας σχετιζοµένας πρὸς τὰ θέµατα ποὺ πραγματεύεται ὁ «Δαυλός». ᾿ Απὸ μερικὰ τεύχη ποὺ μοῦ ἔδωκε διεπίστωσα τὸν καλὸν ἀγῶνα ποὺ κάμετε διὰ κάποιαν ἀνάτασιν ἐκ τοῦ φοβεροῦ τέλματος ποὺ ἔχει ῥιφθῆ ἡ γενεά μας. Καὶ ἐμεῖς μὲ τὸν «Πλάτωνα» τὸ ἴδιον προσπαθοῦμε, ἀλλὰ ἔχω μείνει κατάπληκτος ἀπὸ δν τὴν ἀδιαφορίαν ἢ καὶ λογίων. 'Ο Θεὸς νὰ βάλῃ τὸ χέρι του. μᾶλλον τὴν νάρκωσιν τῶν σημερινῶν ἐπιστημόνων Μὲ φιλικωτάτους χαιρετισμοὺς Παναγιώτης Κ. Γεωργοῦντζος Πρόεδρος τῆς ᾿ Εταιρείας ᾿ Ελλήνων Φιλολόγων ᾿Επίτιμος Πρόεδρος τοῦ ᾿Ανωτάτου ᾿Ἐκπαιδευτικοῦ Συµβουλίου Σεμέλης 30, ᾿ Αθῆναι Προφορικὸς καὶ γραπτὸς λόγος Κύριε διευθυντά, Ἴσως ἡ κακοδαιµονία, ἡ ὁποία µαστί- ζει τὸν τόπον μας, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὸ γλωσσικὸν ζήτημα, προέρχεται ἐκ μιᾶς παρανοήσεως: ὅτι δηλ. ἄλλο εἶναι ἡ γρα- φομένη καὶ ἄλλο ἡ ὁμιλουμένη γλῶσσα. Ὃ Ἕλλην τῶν χρόνων τοῦ ᾿ Ομήρου, τῶν κλασσικῶν κατόπιν, τῶν Βυζαντινῶν καὶ τῶν σημερινῶν ἀκόμη καιρῶν ὁμιλεῖ τὴν μητρικήν του γλῶσσαν, αὐτὴν ποὺ τοῦ μετέδωσαν τὰ μητρικὰ χείλη καὶ εἰς αὐτὴν προσπαθεῖ νὰ µεταδώση τὰ πρῶτα του μηνύ- ματα. Η μίμησις κατόπιν τῆς χροιᾶς καὶ τοῦ τόνου τῆς μητρικῆς φωνῆς εἶναι τόσον φυσικὴ καὶ ἀπόλυτος, ὥστε ἀμέσως νὰ γί- νεται ἀντιληπτὴ ἡ διαφορὰ τῶν ξένων, οἱ ὁ- ποῖοι προσπαθοῦν νὰ μάθουν τὰ ἑλληνικά. Καὶ ὄχι μόνον τῶν ξένων, ἀλλὰ καὶ τῶν "Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι διαβιοῦν εἰς τὰ διά- φορα διαμερίσματα τῆς χώρας. Συμβαίνει δηλ. νὰ εὑρίσκεσαι εἰς τὴν ᾿Ελλάδα, νὰ συνομιλῆς μὲ Ἕλληνας καὶ νὰ μὴ γίνεσαι ἀντιληπτός. Αὐτὸ τοῦτο συνέβη εἰς τὸν γράφοντα, ὅταν ὑπηρέτησα ὡς Γυμνασιάρ- χης εἰς ἕνα Γυμνάσιον τῆς Αἰτωλοακαρνα- νίας. Παρέστη τότε ἀνάγκη, διὰ νὰ συνεν- νοηθῶ μὲ ἕνα κηδεμόνα μαθητοῦ, νὰ παρα- καλέσω συντοπίτην συνάδελφον, νὰ γίνη διερμηνεὺς τοῦ «ἰθαγενοῦς» ἐκείνου τῆς χώρας τοῦ ᾿Αχελώου, τοῦ ὁποίου τὴν ἐ- κτροπὴν ἐκτρέπομεν σήμερον καὶ νῦν καὶ ἀεί! Γνωστὴ ἡ φράσις: «τσ᾽᾿έχ΄ς τσ᾽άσ᾽ς», ἡ ὁποία μεθερμηνεύεται: «τοὺς ἔχεις τοὺς ἄσσους!»