-- 4797 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Γιὰ κάποιες ἐκφράσεις στὸ «Δαυλό» σεις -- ἔστω καὶ ἄν ἀκόμη εἶναι ἐλάχιστες εἶναι ἄκρως ἐπιζήμιες. Τέτοιες φράσεις ζημιώνουν καὶ τὸ κείμενο καὶ τὸν συγγραφέα του. Ἔρχονται δὲ σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ὅλο πνεῦμα καὶ τὴν ἐντονώτατη φιλέρευνη διάθεση τοῦ περιοδικοῦ. Η χυδαιολογία, χαρακτηριστικὸ τοῦ δημοσίου βίου μας. πολλῶν ἐφημερίδων καὶ σημαντικῆς μερίδος τῶν συμπατριωτῶν μας, εἶναι ἀνεπίτρεπτον νὰ εἰσβάλλη, ἔστω σὲ ποσότητες Ἱχνους, σ ̓ ἕνα περιοδικὸ τόσο ὑψηλοῦ κύρους καὶ τέτοιας ποιότητος ὅπως ὁ «Δαυλός». ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, διάβασα μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον τὸ ἄρθρα τοῦ ὅλου τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ». Οἱ πληροφορίες ποὺ περιέχονται στὰ ἄρθρα αὐτὰ είναι ἰδιαιτέρως σημαντικὲς καὶ πολύτιμες στὸν ἀναγνώστη. ̓Ομολογῶ πάντως ὅτι ὁρισμένες φράσεις σὲ ἄρθρα καί ἐπιστολὲς ἀναγνωστῶν μὲ ἐξέπληξαν καὶ μὲ ἐξένισαν. Φράσεις οἱ ὁποῖες δὲν ἁρμόζουν στὸ ὕφος ἑνὸς τέτοιου περιοδικοῦ. Φρονῶ πώς μοναδικὸ στὸν «Δαυλό» εἶναι τὸ γνήσιο ἑλληνικό του ἦθος. ́Ο «Δαυλὸς» εἶναι τὸ περιοδικὸ ποὺ κατώρθωσε νὰ συσπειρώση γύρω του ἐκείνους οἱ ὁποῖοι -στοὺς χαλεπούς μας καιροὺς. ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν στὴν αἰωνία ἀξία καὶ τὴν καταλυτικἡ δύναμη τοῦ λόγου. Γι αὐτὸ ἀκριβῶς τέτοιου εἴδους φρά- Μετά τιμῆς Μιχαήλ Δανίκας Λέκτωρ στὸ Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο τοῦ Εἰπάβονεη ̓Ολλανδία Τὸ ἐνδόσιμο τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴ σωστὴ ποίηση ̓Αόιώτιμε κύριε Παναγιωτᾶτε, προσανατολίζονται στὴ σωστὴ ποίηση. θέλουν ὅμως. ὅπως ξανόπα, τὴ βασικὴ ἀρχή. Σχετικὰ μὲ τοὺς φερώνυμους φωστῆρες δασκάλους τοῦ ἔθνους, ζῶντας καὶ μή. ποὺ ἐξ αἰτίας τους κοντεύουμε νὰ χάσουμε τὴν ἐθνική μας ταυτότητα (ἐξκιούς μη καὶ πάλι, μίστερ). θέλω νὰ παρατηρήσω ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι πολλοὶ ποὺ βγαίνουν κάθε τόσο στὴ τηλεόραση. πότε μὲ τσελβόλ πουλόβερ καὶ τσακαλωμένο πουκάμισο καὶ πότε μὲ μπλουτζὴν κουμπωμένο χιτώνιο. γιὰ νὰ μᾶς δείξουν πώς πρῶτ ̓ ἀπ ̓ ὅλα εἷναι «προοδευτικοὺ» καὶ μὲ τὸ συνεχὲς ἔμετικὸ λιβάνισμα καὶ τὴν ἀδιάντροπη προβολὴ ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως, ποὺ ἐμεῖς πληρώνουμε, πασχίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὰ ποιητικὰ ἀριστουργήματά τους ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔχουν «χοντρή» ̓κονόμα, καθώς τὴν λέτε, ἀσχέτως ἄν κριτήριο ἔχουν τήν... ἀντιστασιακή τους δήλωση καὶ ὄχι τὸ πνευματικό τους ἔργο. Τὰ φαιδρὰ αὐτὰ πρόσωπα δὲν θὰ κορόϊΐδευαν αὐτοὺς ποὺ τοὺς βλέπουν καὶ τοὺς ἀκοῦνε, ἄν πρωτίστως σέβονταν τὸν ἕ- Τὴν γνήσια πατρική μας γλῶσσα. ποὺ κατὰ τὸν Κικέρωνα «εἶναι ἄξια νὰ λαλεῖται μόνον ὑπὸ τῶν θεῶν». δὲν τὴν ἀναβαθμίζουμε μὲ τὶς καθαρά '"Ελληνικὲς λέξεις (καὶ μὴ σεχλετίζεστε γιαβρούμ). ἁπλῶς τὴ διατηροῦμε καὶ θὰ ἐπιμείνουμε εἰς πεῖσμα τῶν ἐπίδοξων νεκροθαφτῶν της, ποὺ τὴν συζήτηση τὴν θέλουν κουβέντα. τὸ παραθυρόφυλλο παντζούρι, τὸν σύγγαμπρο μμπαντζανάκη, τὰ κηπευτικά ζαρζαβατικά καὶ δὲν συμμαζεύεται, λέξεις ὀένες καὶ βάρβαρες, ποὺ τὴν διαφορά τους τὴν καταλαβαίνει κι ἕνας ἀγράμματος ὀένος, ἀφοῦ δὸν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν δημοτικὴ πού μᾶς κοπανᾶνε. ̓Η μετριοφροσύνη εἷναι μία ἀπ ̓ τὶς ἀρετὲς ποὺ διακρίνουν τὸν σωστὸ καὶ πνευματικὰ καλλιεργημμένο ἄνθρωπο. καὶ τοῦτο κατὰ τὴ γνώμη μου σᾶς τιμᾶ ἰδιαιτέρως. ̓Ασφαλῶς καὶ προσυπογράφω τὰ ὅσα ἐν ἐκτάσει λέτε στὸ κείμενό σας («Δαυλὸς», τ. 82, σελ. 4655-4659). Πιστεύω κι ἐγώ, πώς οἱ νέοι μας ἀρχίζουν νὰ