ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ -- 4797 Γιὰ κάποιες ἐκφράσεις στὸ «Δαυλό» ᾿Αξιότιµε κ. διευθυντά, διάβασα μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον τὸ ἄρθρα τοῦ ὅλου τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ». Οἱ πληροφορίες ποὺ περιέχονται στὰ ἄρθρα αὐτὰ είναι ἰδιαιτέρως σημαντικὲς καὶ πολύ- τιµες στὸν ἀναγνώστη. ᾿Ομολογῶ πάντως ὅτι ὁρισμένες φράσεις σὲ ἄρθρα καί ἐπι- στολὲς ἀναγνωστῶν μὲ ἐξέπληξαν καὶ μὲ ἐ- ξένισαν. Φράσεις οἱ ὁποῖες δὲν ἁρμόζουν στὸ ὕφος ἑνὸς τέτοιου περιοδικοῦ. Φρονῶ πώς μοναδικὸ στὸν «Δαυλό» εἶναι τὸ γνή- σιο ἑλληνικό του ἦθος. ΄Ο «Δαυλὸς» εἶναι τὸ περιοδικὸ ποὺ κατώρθωσε νὰ συσπει- ρώση γύρω του ἐκείνους οἱ ὁποῖοι -στοὺς χαλεπούς µας καιροὺς. ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν στὴν αἰωνία ἀξία καὶ τὴν κατα- λυτικἡ δύναμη τοῦ λόγου. Γι αὐτὸ ἀκριβῶς τέτοιου εἴδους φρά- σεις -- ἔστω καὶ ἄν ἀκόμη εἶναι ἐλάχιστες εἶναι ἄκρως ἐπιζήμιες. Τέτοιες φράσεις ζημιώνουν καὶ τὸ κείµενο καὶ τὸν συγγρα- φέα του. Ἔρχονται δὲ σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ὅ- λο πνεῦμα καὶ τὴν ἐντονώτατη φιλέρευνη διάθεση τοῦ περιοδικοῦ. Η χυδαιολογία, χαρακτηριστικὸ τοῦ δημοσίου βίου µας. πολλῶν ἐφημερίδων καὶ σημαντικῆς µερί- δος τῶν συμπατριωτῶν µας, εἶναι ἀνεπί- τρεπτον νὰ εἰσβάλλη, ἔστω σὲ ποσότητες Ἱ- χνους, σ᾽ ἕνα περιοδικὸ τόσο ὑψηλοῦ κύ- ρους καὶ τέτοιας ποιότητος ὅπως ὁ «Δαυ- λός». Μετά τιμῆς Μιχαήλ Δανίκας Λέκτωρ στὸ Τεχνολογικό Πανεπιστήµιο τοῦ Εἰπάβονεη ᾿Ολλανδία Τὸ ἐνδόσιμο τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴ σωστὴ ποίηση ᾿Αόιώτιμε κύριε Παναγιωτᾶτε, Τὴν γνήσια πατρική µας γλῶσσα. ποὺ κατὰ τὸν Κικέρωνα «εἶναι ἄξια νὰ λαλεῖται µόνον ὑπὸ τῶν θεῶν». δὲν τὴν ἀναβαθμί- ζουμε μὲ τὶς καθαρά '"Ελληνικὲς λέξεις (καὶ μὴ σεχλετίζεστε γιαβρούμ). ἁπλῶς τὴ διατηροῦμε καὶ θὰ ἐπιμείνουμε εἰς πεῖσμα τῶν ἐπίδοξων νεκροθαφτῶν της, ποὺ τὴν συζήτηση τὴν θέλουν κουβέντα. τὸ παρα- θυρόφυλλο παντζούρι, τὸν σύγγαμπρο μµπαντζανάκη, τὰ κηπευτικά ζαρζαβατικά καὶ δὲν συμμαζεύεται, λέξεις ὀένες καὶ βάρβαρες, ποὺ τὴν διαφορά τους τὴν κατα- λαβαίνει κι ἕνας ἀγράμματος ὀένος, ἀφοῦ δὸν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν δημοτικὴ πού μᾶς κοπανᾶνε. ᾿Η μετριοφροσύνη εἷ- ναι μία ἀπ᾿ τὶς ἀρετὲς ποὺ διακρίνουν τὸν σωστὸ καὶ πνευματικὰ καλλιεργημµένο ἄν- θρωπο. καὶ τοῦτο κατὰ τὴ γνώμη µου σᾶς τιμᾶ ἰδιαιτέρως. ᾿Ασφαλῶς καὶ προσυπο- γράφω τὰ ὅσα ἐν ἐκτάσει λέτε στὸ κείμενό σας («Δαυλὸς», τ. 82, σελ. 4655-4659). Πι- στεύω κι ἐγώ, πώς οἱ νέοι µας ἀρχίζουν νὰ προσανατολίζονται στὴ σωστὴ ποίηση. θέ- λουν ὅμως. ὅπως ξανόπα, τὴ βασικὴ ἀρχή. Σχετικὰ μὲ τοὺς φερώνυμους φωστῆρες δα- σκάλους τοῦ ἔθνους, ζῶντας καὶ µή. ποὺ ἐξ αἰτίας τους κοντεύουµε νὰ χάσουμε τὴν ἐ- θνική µας ταυτότητα (ἐξκιούς µη καὶ πάλι, µίστερ). θέλω νὰ παρατηρήσω ὅτι ὑπάρ- χουν καὶ ἄλλοι πολλοὶ ποὺ βγαίνουν κάθε τόσο στὴ τηλεόραση. πότε μὲ τσελβόλ πουλόβερ καὶ τσακαλωμένο πουκάμισο καὶ πότε μὲ μπλουτζὴν κουμπωµένο χιτώνιο. γιὰ νὰ μᾶς δείξουν πώς πρῶτ᾽ ἀπ᾿ ὅλα εἷ- ναι «προοδευτικοὺ» καὶ μὲ τὸ συνεχὲς ἔμε- τικὸ λιβάνισμα καὶ τὴν ἀδιάντροπη προ- βολὴ ἀπὸ τὰ µέσα ἐνημερώσεως, ποὺ ἐμεῖς πληρώνουμε, πασχίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὰ ποιητικὰ ἀριστουργήματά τους ποὺ πρέ- πει νὰ ἀποκτήσουμε. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔ- χουν «χοντρή» ᾿κονόμα, καθώς τὴν λέτε, ἀ- σχέτως ἄν κριτήριο ἔχουν τήν... ἀντιστα- σιακή τους δήλωση καὶ ὄχι τὸ πνευματικό τους ἔργο. Τὰ φαιδρὰ αὐτὰ πρόσωπα δὲν θὰ κορόϊΐδευαν αὐτοὺς ποὺ τοὺς βλέπουν καὶ τοὺς ἀκοῦνε, ἄν πρωτίστως σέβονταν τὸν ἕ-