ΕΡΣΗ ΛΑΓΚΕ. Κίμωλος Τὸ καλοκαίρι σφηνωμένο σ᾽ ἄ- σπρα σπίτια. Ξέρω-ξέρω, κἀρτ-ποστὰλ τουρισμοῦ γεμάτη γυμνές σὲ παθολο- γικὰ ἐξεζητημένα μαυρίσματα. Θ᾽ ἀ- δειάσαν μπουκάλες λοσιὸν στὰ δέρμα- τα, ποὺ τὰ ξεπλένουν στὶς ἀχτὲς μετά. Πελώριο δοχεῖο σπειροχαίτης. Νὰ πέ- φτεις ὅσο μακρυὰ καὶ νὰ μυρίζει τε- χνητὰ ἀρώματα. Οἱ ἀχιβάδες καὶ τὰ καβούρια μὲ κρέμα ὑδρατάν: «Τρεῖς ὦ- ρες μόνο σὲ ἥλιο καὶ σκιά...». 'Ἠσυ- χία. Τὰ χαλίκια ἤρεμα, μαῦρα ἀπὸ τὴν ἡφαιστειογενῆ τοὺς φλέβα. Ὕστερα ὁ λαιμὸς ὁ θαλάσσιος. Στὶς ἄκρες ἑνώνεται καὶ διαφεύγει ἀρ- γὰ σὲ χαμο-ὁμίχλες, ἐκεῖ ποὺ πᾶν τὰ βλακώδη μας ὄνειρα. Πάει, πάει, πάει, μετὰ σούρχεται, καπάκι ἀνάποδο ποὺ φρακάρει τὴν κίνηση, ὁ οὐρανός. Μπροστὰ ὁ λαιμὸς ποὺ ἔλεγα καὶ γλυ- κανάλατη πολὺ μακρυά, μᾶλλον βάρκα μὲ πανί. Νν τέλει δὲν ἦταν. Ἕνα κοινότατο τοὐνκου-τούνκου ἀνάμεσα στὰ πα- λαιολιθικὰ ξερόνησα, τραπέζια Τριτώ- νων καὶ τὰ τοιαῦτα. Τὰ δυό λιμάνια κόλποι βαθύτατοι. Πρασινωπό, βρω- μερὸ ρυτίδιασμα γιὰ τὰ σπίτια. Ἔχει κι ἁρμυρῆθρες τὸ ἕνα. Ἔχει καὶ καλά- µια μὲ 5 μποστάνια ἕξερικὰ κι᾿ ἀφημέ- να. ᾿Ανάμεσα λιθιές. Τὸ χρῶμα καμέ- νο πλάι στὸ πολὺ ξεπλυμένο γαλάζιο. Πάν᾽ ἀπ᾿ ὅλα ὁ ἀέρας σὲ παντελῶς ἆ- διάφορο παίξιμο μέ στύλους ΔΕΗ. Περνᾶ καὶ τῆς φωνῆς του ὁ τόνος πα- ράτονος. Φραγκόσυκα στ) ἀνέβασμα κι᾿ οἱ μῦλοι π᾿ ἀνοῖξαν τρῦπες καὶ γκρέµισαν κι᾿ ὅμως ἐκεῖ, ὀρθοί, ἁπλώ- νοντας δοκάρια κι᾽ ἡ κούραση τοῦ θα- νάτου, ἔτσι σφιγμένους ποὺ τοὺς βρῆ- κε, δὲν τοὺς πετάει στὸ τετράξερο χῶ- μα. Παλιά, λέει, κοπάνιζαν τὴν πέτρα μὲ τὸ βαριὸ νὰ θρυψαλιάσει, λέει, νὰ γίνει γῆ, νὰ τὴ φυτέψουν. Χωράφι στὸ ΤΟ ἈΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «Δν χωράφι. Μετὰ ἔφυγαν. ἽΟλοι σχεδόν. 'Ο τόπος λιτὸς στὸ βραδυνό, ρευ- στότατο φῶς, ἀμυγδαλιὲς κι᾿ ἡ ξεχαρ- βαλωμένη πόρτα. --- Θὰ πέσεις, Βασιλικώώώ! Πρό- σεχε. Μά᾽ σὺ τρελλάθηκες; Αὐτή, χρονῶν [0, µελαχροινή, ζω- ηρότατη, σπαστικὴ σχεδόν, τὰ ξέρει ὅ- λα. --- Φύγε, φωνάζει σ᾽ ὑπεράσπιση τῆς ἀμίλητης μάνας της. Δὲ σὲ θέλου- με γιὰ μιὰ νύχτα. (Ξενοδοχεῖο ἔχουν. Ὅλο κουνοῦπι καὶ λάμπα πετρελαίου. Περνᾶς ἀπ᾽ τόνα δωμάτιο γιὰ τ᾽ ἄλλο, τοὺς βλέπεις στὰ σώβρακα, δὲ βαρυέ- σαι, ἐξοχὴ εἶναι. Στὸ βάθος, στὸ μπαλκόνι, ὁ καμπινὲς αἰωρούμενος, χωρὶς πόρτα, ἀέρηδες καὶ κύματα γιὰ συντροφιά). - Παρτί, ἡ Βασιλικώ στὸν ξένο' καὶ γρήγορα. Ἢ στριγγλιά της σ᾽ ὀχτάβες μεγά- λης γυναίκας. Ἕνα τόσο δὰ μπάσταρ- δο, μαῦρα ποδάρια κάτω, μπασμένο, τὸ μοῦτρο ὁλοστρόγγυλο. ᾿Ανάμεσα ἀμπέλια καὶ καλάμια. Οἱ ἐλιὲς ἀκλάδευτες. ὋὋ κόσμος τους μαζεύτηκε στὴ Δραπετσώνα καὶ τὸν Πειραιᾶ. Φτωχο- ζοῦν, φτωχοπορεύονται, καλὰ ἔτσι, µε- τὰ τοὺς κουβαλᾶν ἀνήμπορους στοῦ εὖὐ- εργέτη τὸ γηροκομεῖο, αὐτοῦ π᾿ ἀποφά- σισε νὰ στέκεται καὶ νὰ κυττᾶ κι ὅλο κυττᾶ τὰ πέλαγα, ἴσως τοὺς ἀέρΏδες, ἵ- σως τὸ πετρωμένο, τωρινό, πυκνὸ ὑλι- κὸ τοῦ ἀγάλματός του, ποὺ τόσο τὸν ἄλλαξε καὶ νόμιζε πὼς θᾶν᾽ ἐδῶ στὴ θέ- ση τὴν ἀγαπημένη, ἴδιος, κι᾿ ἔδωσε τὰ λεφτὰ ἐξασφαλίζοντας τὸ προνόμιο: στὴν πλάτη του, χειμῶνα-καλοκαῖρι, στὸ σκληρὸ ὕφασμα τ᾽ ἀτσάκιστο, νὰ φυσᾶ τὸ βουνό. Στεκόταν ντοῦρος καὶ μπλέκαν τὰ χρόνια πάνω του, λὲς καὶ τὰ γνώρισε κι᾿ ἀδιαφόρησε καὶ μπόρεσε μόνο τότε