ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τρία συγκλονιστικἁἀ ἐρωτήματα Κάθε διαχρονική θεώρηση τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας καὶ τῆς "Ελληνικῆς Γραφῆς ὁδηγεῖ στὴν ἀκόλουθη διαπίστωση: “Ὑπάρχει μιά σταθερἠ κατιοῦσα πορεία τῶν δύο αὐτῶν ὑψίστων ἐπιτευγμάτων τοῦ ̓Ανθρώπου, ποὺ ἀπὸ τέλεια ἐργαλεῖα (ποὺ ὑπῆρξαν) ἐκφράσεως τοῦ Λόγου καὶ πιστῆς ἀποδόσεως τῆς πραγματικότητας, ἱκανὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν μὲ πλήρη ᾱνεση στὶς λεπτότερες καὶ ᾱπαιτητικώτερες κατακτήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου. ἐκπίπτουν προϊόντος τοῦ χρόνου σ ̓ ἕνα σύνηθες συμβατικὸ ἐκφραστικὸ σύστημα, παρόμοιο πρὸς τὰ ὑπόλοιπα γλωσσικὰ καὶ γραφικὰ συστήματα ποὺ ὑπάρχουν στὸν Κόσμο. Δὲν χρειάζεται νὰ προβῶ σὲ ἀναλύσεις γιὰ νὰ στηρίξω τὴν ἐκτίμηση αὐτή. ̓Αρκεῖ ἡ ἀκόλουθη διττὴ παρατήρηση: α) Ἕως σήμερα (καὶ πάντοτε) οἱ ἀκρότατες κατακτήσεις τῆς παγκόσμιας ἐπιστήμῆς καὶ τοῦ παγκόσμιου Στοχασμοῦ γενικά, ἡ «τελευταία λέξη» τους. καταφεύγουν γιὰ νὰ διατυπωθοῦν συμβολικὰ (ὡς «ὅροι») στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα, ᾱκόμη κι ἂν οἱ γλῶσσες τῶν χωρῶν ἐκείνων ὅπου ἐπιτυγχάνονται οἱ ἐπιστημονικὲς καὶ πνευματικὲς αὐτὲς κατακτήσεις εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ «προηγμένες» καὶ «ἱκανὲς» ἀνθρώπινες γλῶσσες (π.χ. ἡ ἀγγλική, ἡ γαλλική, ἡ ἰταλική, ἡ γερμανική κ.λπ.} β) Εἶναι ἀδιανόητο, ὅτι ὁποιοσδήποτε πρωτοπόρος ἕένος ἐρευνητής, ἐπιστήμων, φιλόσοφος κ.λπ. θὰ προσέφευγε στὴν βυξαντινὴ π.χ. ἑλληνικὴ ἢ στὴ νεώτερη δημοτικὴ (ποὺ θεωροῦνται καὶ ἀποκαλοῦνται «ἐξελιγμένες» ἢ προοδευμένες μορφὲς τῆς ἀρχαίας) γιὰ νὰ δανεισθῆ ἀπ ̓ αὐτὲς τὰ μέσα ἐκφράσεως καὶ τὴν «ὁρολογία» τῶν πορισμάᾶτων του. Τὸ γεγονὸς τῆς σταδιακῆς ἐκπτώσεως, ἀποδυναμώσεως καὶ ἐξασθενήσεως τῆς (τελειότερης ἐξ ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων γλωσσῶν) Ελληνικῆς Γλώσσας εἶναι μοναδικὴ περίπτωση μεταξὺ ὅλων τῶν γλωσσῶν τοῦ Κόσμου: Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχη ἄνθρωπος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀμφισβητήση ὅτι ἡ «ἀρχαία» ἢ ἔστω ἡ πρὸ 200 ἐτῶν ἐν χρήσει ἀγγλικὴ ἢ γαλλικ) ἢ ἰταλικὴ ἢ γερμανικὴ γλῶσσες, δὲν ἦταν γλῶσσες πολὺ πιὸ ἀτελεῖς καὶ πολὺ πιὸ «ἀνίκανες» ὡς ὄργανα ἐκφράσεως ἀπὸ τὶς σημερι-