ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τρία συγκλονιστικἁἀ ἐρωτήματα Κάθε διαχρονική θεώρη- ση τῆς ᾽Ελληνικῆς Γλώσ- σας καὶ τῆς "Ελληνικῆς Γραφῆς ὁδηγεῖ στὴν ἀκό- λουθη διαπίστωση: “Ὑπάρχει µιά σταθερἠ κατιοῦσα πορεία τῶν δύο αὐ- τῶν ὑψίστων ἐπιτευγμάτων τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ ἀπὸ τέ- λεια ἐργαλεῖα (ποὺ ὑπῆρξαν) ἐκφράσεως τοῦ Λόγου καὶ πιστῆς ἀποδόσεως τῆς πραγματικότητας, ἱκανὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν μὲ πλήρη ᾱ- νεση στὶς λεπτότερες καὶ ᾱ- παιτητικώτερες κατακτήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου. ἐκπίπτουν προϊόντος τοῦ χρόνου σ᾽ ἕνα σύνηθες συμ- βατικὸ ἐκφραστικὸ σύστη- μα, παρόμοιο πρὸς τὰ ὑπό- λοιπα γλωσσικὰ καὶ γραφι- κὰ συστήματα ποὺ ὑπάρχουν στὸν Κόσμο. Δὲν χρειάζεται νὰ προβῶ σὲ ἀναλύσεις γιὰ νὰ στηρίξω τὴν ἐκτίμηση αὐτή. ᾿Αρκεῖ ἡ ἀκόλουθη διττὴ παρατή- ρηση: α) Ἕως σήμερα (καὶ πά- ντοτε) οἱ ἀκρότατες κατακτή- σεις τῆς παγκόσμιας ἐπιστή- μῆς καὶ τοῦ παγκόσμιου Στοχασμοῦ γενικά, ἡ «τελευ- ταία λέξη» τους. καταφεύ- γουν γιὰ νὰ διατυπωθοῦν συμβολικὰ (ὡς «ὅροι») στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα, ᾱ- κόμη κι ἂν οἱ γλῶσσες τῶν χωρῶν ἐκείνων ὅπου ἐπιτυγ- χάνονται οἱ ἐπιστημονικὲς καὶ πνευματικὲς αὐτὲς κατα- κτήσεις εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ «προηγμένες» καὶ «ἱκανὲς» ἀνθρώπινες γλῶσσες (π.χ. ἡ ἀγγλική, ἡ γαλλική, ἡ ἰτα- λική, ἡ γερμανική κ.λπ.} β) Εἶναι ἀδιανόητο, ὅτι ὁ- ποιοσδήποτε πρωτοπόρος ἕέ- νος ἐρευνητής, ἐπιστήμων, φιλόσοφος κ.λπ. θὰ προσέ- φευγε στὴν βυξαντινὴ π.χ. ἑλληνικὴ ἢ στὴ νεώτερη δημοτικὴ (ποὺ θεωροῦνται καὶ ἀποκαλοῦνται «ἐξελιγμέ- νες» ἢ προοδευµένες μορφὲς τῆς ἀρχαίας) γιὰ νὰ δανει- σθῆ ἀπ᾿ αὐτὲς τὰ µέσα ἐκ- φράσεως καὶ τὴν «ὁρολογία» τῶν πορισμάᾶτων του. Τὸ γεγονὸς τῆς σταδια- κῆς ἐκπτώσεως, ἀποδυναμώ- σεως καὶ ἐξασθενήσεως τῆς (τελειότερης ἐξ ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων γλωσσῶν) Ελ- ληνικῆς Γλώσσας εἶναι μο- ναδικὴ περίπτωση μεταξὺ ὅ- λων τῶν γλωσσῶν τοῦ Κό- σμου: Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχη ἄνθρωπος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀμφισβητήση ὅτι ἡ «ἀρ- χαία» ἢ ἔστω ἡ πρὸ 200 ἐτῶν ἐν χρήσει ἀγγλικὴ ἢ γαλλι- κ) ἢ ἰταλικὴ ἢ γερμανικὴ γλῶσσες, δὲν ἦταν γλῶσσες πολὺ πιὸ ἀτελεῖς καὶ πολὺ πιὸ «ἀνίκανες» ὡς ὄργανα ἐκφράσεως ἀπὸ τὶς σημερι-