ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Οἱ ὑποκρυπτόμενες σημασίες στὰ γράμματα «Θἤταω καὶ «Χο ΕΙΣΑΓΩΓΗ Προχωρήσαμε ἤδη ἀρκετὰ στὴν ἀνάπτυξη τῶν κωδικῶν (ὑποκρυπτομένων) σημασιῶν τῶν γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου. Νομίζω, ὅτι ἤδη ὁ ἀναγνώστης θὰ ἔχη ἀντιληφθῆ τὸν μηχανισμό τῆς συνθέσεως, «ὀργανώσεως», λειτουργίας καὶ ὀνοματοθεσίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Μὲ τὰ γράμματα (σύμφωνα καὶ φωνήεντα) ποὺ ἤδη ἀνέλυσα, ἔδωσα τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἀποδείξεων. Οἱ λέξεις, ἀπέδειξα, ὄχι μόνο δὲν εἶναι συμβατικὲς, ὅπως οἱ ἰσχύουσες σήμερα ἀντιλήψεις στὴ γλωσσολογία δέχονται, ἀλλά ἡ σύνθεση τῶν γραμμάτων ποὺ τὶς ἀποτελοῦν ἔχει σχέση βαθύτατα οὐσιώδη πρὸς τὰ ὑπ ̓ αὐτῶν σημαίνοντα. Οἱ ᾱποδείξεις ὅμως δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ στηριχθοῦν ἀδιασάλευτα, ἐὰν δὲν ἀπεδείκνυα ὅτι τὸ κάθε γράμμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου τὸ ὁποῖο συμμετέχει στὸ σχηματισμὸ τῆς σειρᾶς τῶν γραμμάτων ποὺ ἀποκαλέσαμε λέξη. ἔχει τὸ δικό του νοηματικὸ περιεχόμενο, καὶ ἕνεκα τοῦ λόγου αὐτοῦ συμμετέχει στὸ σχηματισμὸ ἑνὸς νέου νοηματικοῦ περιεχομένου, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκφράζει τελεκῶς ἡ λέξη. Τὰ γράμματα ἑπομένως στηρίζουν τὴν αἰτιώδη σχέση μεταξύ σημαίνοντος καὶ σημαινομένου, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκφράζει ὡς γενικὸ νόημα ἡ λέξη. Μὲ αὐτὰ τὰ λίγα ὡς ὑπόμνηση τῶν ὅσων ἔχομε ἤδη ἀναπτύξει (τεύχη 72, 73, 74, 75. 76. 77, 78, 79. 8081], 82, 83 καὶ 84 τοῦ «Δαυλοῦ») προχωρῶ στὴν ἀνάπτυξη τῶν ὑπολοίπων γραμμάτων μὲ πρῶτο τὸ «θαυμάσιον» σύμφωνο «Θ». Θ, Θῆτα Τὸ Λεξικὸν τῶν Η. Γάάε]! - Κ. δοοίί ἀναφέρει γιὰ τὸ γράμμα «Θ»: Ι. 9 εἶναι τὸ «δασὺ» ὀδοντόφωνον ἀντιστοιχοῦν πρὸ τὸ «ψιλὸν» Τ καὶ τὸ μέσον Δ. 2. Τὸ Θ ἑνίοτε ἐναλλάσσεται μετὰ τοῦ ᾧ, ὅπως π.χ. θλάω - φλάω, θλίβω φλίβω κ.ἄ. Μεταβολαὶ τοῦ Θ ἐν ταῖς Ελλ. διαλέκτοις: Ι. Ἐν τῇ πλατειαζούση Δωρικῇ, οἵα ἦτο ἡ Λακωνικὴ, τὸ Θ συχνὰ μετεβάλλετο εἰς Σ, ὡς σάλασσα ἀντὶ θάλασσα, σιᾶ ἀντὶ θεὰ κ.λ.π. 2. Τὸ Θ μετεβάλλετο Αἰολ. καὶ Δωρ. εἰς ᾧ π.χ. φὴρ ἀντὶ θὴρ, φλάω ἀντὶ θλάω κ.λ.π. 3. Τὸ Θ εἰς Αἰολ. μεταβάλλεται εἰς Δ. π.χ. ψεῦδος. 4. 9 Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς ἐνίοτε εἰς Τ, π.χ. αὗτις --- αὖθις, ἐντεῦτεν --- ἓντεῦθεν κ.λ.π.