ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Οἱ ὑποκρυπτόμενες σημασίες στὰ γράμματα «Θἤταω καὶ «Χο ΕΙΣΑΓΩΓΗ Προχωρήσαµε ἤδη ἀρκετὰ στὴν ἀνάπτυξη τῶν κωδικῶν (ὑποκρυπτομένων) σημασιῶν τῶν γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου. Νομίζω, ὅτι ἤδη ὁ ἀνα- γνώστης θὰ ἔχη ἀντιληφθῆ τὸν μηχανισμό τῆς συνθέσεως, «ὀργανώσεως», λει- τουργίας καὶ ὀνοματοθεσίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Μὲ τὰ γράμματα (σύμφωνα καὶ φωνήεντα) ποὺ ἤδη ἀνέλυσα, ἔδωσα τὸ μεγαλύτερο µέρος τῶν ἀποδείξεων. Οἱ λέξεις, ἀπέδειξα, ὄχι µόνο δὲν εἶναι συμβατικὲς, ὅπως οἱ ἰσχύουσες σήµερα ἀντιλήψεις στὴ γλωσσολογία δέχονται, ἀλλά ἡ σύνθεση τῶν γραμμάτων ποὺ τὶς ἀποτελοῦν ἔχει σχέση βαθύτατα οὐσιώδη πρὸς τὰ ὑπ᾿ αὐτῶν σημαίνοντα. Οἱ ᾱ- ποδείξεις ὅμως δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ στηριχθοῦν ἀδιασάλευτα, ἐὰν δὲν ἀπε- δείκνυα ὅτι τὸ κάθε γράμμα τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου τὸ ὁποῖο συμμετέχει στὸ σχηματισμὸ τῆς σειρᾶς τῶν γραμμάτων ποὺ ἀποκαλέσαμε λέξη. ἔχει τὸ δικό του νοηματικὸ περιεχόµενο, καὶ ἕνεκα τοῦ λόγου αὐτοῦ συμμετέχει στὸ σχηματισμὸ ἑνὸς νέου νοηματικοῦ περιεχοµένου, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκφράζει τελεκῶς ἡ λέξη. Τὰ γράμματα ἑπομένως στηρίζουν τὴν αἰτιώδη σχέση μεταξύ σημαίνοντος καὶ ση- µαινοµένου, τὸ ὁποῖο καὶ ἐκφράζει ὡς γενικὸ νόημα ἡ λέξη. Μὲ αὐτὰ τὰ λίγα ὡς ὑπόμνηση τῶν ὅσων ἔχομε ἤδη ἀναπτύξει (τεύχη 72, 73, 74, 75. 76. 77, 78, 79. 80- 81], 82, 83 καὶ 84 τοῦ «Δαυλοῦ») προχωρῶ στὴν ἀνάπτυξη τῶν ὑπολοίπων γραμμά- των μὲ πρῶτο τὸ «θαυμάσιον» σύμφωνο «Θ». Θ, Θῆτα Τὸ Λεξικὸν τῶν Η. Γάάε]! - Κ. δοοίί ἀναφέρει γιὰ τὸ γράμμα «Θ»: Ι. 9 εἶναι τὸ «δασὺ» ὀδοντόφωνον ἀντιστοιχοῦν πρὸ τὸ «ψιλὸν» Τ καὶ τὸ μέσον Δ. 2. Τὸ Θ ἑνίοτε ἐναλλάσσεται μετὰ τοῦ ᾧ, ὅπως π.χ. θλάω - φλάω, θλίβω - φλίβω κ.ἄ. Μεταβολαὶ τοῦ Θ ἐν ταῖς Ελλ. διαλέκτοις: Ι. Ἐν τῇ πλατειαζούση Δωρικῇ, οἵα ἦτο ἡ Λακωνικὴ, τὸ Θ συχνὰ µετε- βάλλετο εἰς Σ, ὡς σάλασσα ἀντὶ θάλασσα, σιᾶ ἀντὶ θεὰ κ.λ.π. 2. Τὸ Θ μετεβάλλετο Αἰολ. καὶ Δωρ. εἰς ᾧ π.χ. φὴρ ἀντὶ θὴρ, φλάω ἀντὶ θλάω κ.λ.π. 3. Τὸ Θ εἰς Αἰολ. μεταβάλλεται εἰς Δ. π.χ. ψεῦδος. 4. 9 Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς ἐνίοτε εἰς Τ, π.χ. αὗτις --- αὖθις, ἐντεῦτεν --- ἓ- ντεῦθεν κ.λ.π.