ζι - οἱ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ως. “Ὑπάρχει πανεπιστημιακὸ ἄσυλο; [Τὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὸν ΔΑΥΛΟ σχετίζονται ἄμεσα μὲ τὴν πραγματικότητα, καὶ ὁ- πωσδήποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὴν θεωρητική τους ἀξία ἔχουν καὶ πρακτικὴ σημασία, ᾿Ωστόσο ὑπάρ- χουν κι᾿ ἄλλα πρακτικὰ θέματα, ποὺ εἶναι σκόπιμα παρεξηγημένα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ τὸ λεγόμενο Πανεπιστημιακὸ ᾿Ασυλο]. Ἢ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου ἀναπτύχθηκε πρὸ δύο αἰώνων στὴν Γερμανία. ᾿Εσήμαινε δὲ καὶ σημαίνει ἀκόμη τὸ δικαίωμα τοῦ καθηγητοῦ πανε- πιστημίου νὰ διδάσκη ἀπὸ τὴν ἕδρα ἰδέες ἀντίθετες πρὸς τὶς θέσεις τοῦ κράτους καὶ τῆς ἐκκλησίας. Μὲ ἄλλα λόγια θεωρήθηκε ἀπὸ τοὺς Γερμανούς ἀναγκαῖο στοιχεῖο τῆς πνευ- ματικῆς πρόοδου ἡ ἐλευθερία τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψεως καὶ ἔρευνας. Ἔτσι κα- θιερώθηκε τὸ πανεπιστημιακὀ ἄσυλο, ποὺ προστατεύει τὸν καθηγητή, τὸν ὁ- ποῖο οὐδεὶς δύναται νὰ θίγη γιὰ ὅσα διδάσκει. ᾿Ιδιαιτέρως τὸ κράτος καὶ ἡ ἐκ- κλησία δὲν δύνανται νὰ τοῦ ἐπιβάλλουν τὶ νὰ λέγη ἢ τὶ νὰ μὴ λέγη. Αρα ἀποστολὴ τοῦ θεσμοῦ τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου εἶναι ἡ ἐξασφάλιση τῆς ἐλευθερίας διδασκαλίας τῶν καθηγητῶν, διότι δι᾿ αὐτῆς προάγονται οἱ ἐἔπι- στῆμες καὶ ὁ πολιτισμός. Χάρις μάλιστα στὴ λειτουργία τοῦ πανεπιστημιακοῦ ᾱ- σύλου στὴν Γερμανία κατωρθώθηκε ἡ διᾶδοσι πολλῶν φιλοσοφικῶν ἀντιλήψε- ων, πού, ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ πανεπιστημιακὀὸ ἄσυλο, οἱ καθηγητὲς ἢ δὲν θὰ ἆπο- τολμοῦσαν τὴν δημοσία διδασκαλία τῶν φιλοσοφικῶν θεωριῶν των --- ἢ διδά- σκοντες αὐτὲς θὰ κατεδιώκοντο, θὰ ἐφυλακίζοντο κ.τ.λ. Πρὸ δέκα ἐτῶν περίπου εἰσήχθη καὶ στὴν Ελλάδα ὁ θεσμὸς τοῦ πανεπιστη- μιακοῦ ἀσύλου μὲ καθυστέρησι καὶ παραποιηµένος, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι ποὺ εἰσηγή- θηκαν τὸ νοµοθέτηµα δὲν εἶχαν γνῶσι τοῦ θέματος. Ψήφισαν λοιπὸν ἕνα νομικὸ ἔκτρωμα, τὸ ὁποῖο δημιουργεῖ «ταμποῦ» σ᾽ ὡρισμένα κτήρια. Δηλαδὴ δὲν προ- στατεύεται ἡ πνευματικὴ δηµιουργία τοῦ καθηγητοῦ οὔτε ἡ ἐπιστημονικὴ δρα- στηριότης του, ἀλλὰ ἀπαγορεύεται στὴν ἀστυνομία νὰ εἰσέρχεται γιὰ οἱονδήπο- τε λόγο ἐντὸς τοῦ πανεπιστημιακοῦ χώρου. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι, ἄν, µέσα σὲ µία αἴθουσα ἢ στοὺς διαδρόμους κά- ποιας σχολῆς γίνεται ἐμπόριο ναρκωτικῶν, ἡ ἀστυνομία δὲν μπορεῖ νὰ ἐπέμβη, διότι τῆς τὸ ἀπαγορεύει ὁ νόμος, ποὺ ἐπέβαλε αὐτὸ τὸ ἰδιόρρυθμο δῆθεν πανεπι- στημιακὸν ἄσυλον. ᾿᾽Απὸ τὴν πρᾶξι γνωρίζουμε, ὅτι διάφορα κακοποιὰ στοιχεῖα κ.τ.λ., ὅταν κά- νουν διαδηλώσεις, σπᾶζουν προθῆκες καταστημάτων ποὺ κατακλέβουν καὶ στὴ συνέχεια εἰσέρχονται στὸ πανεπιστήμιο, συνήθως στὴ Νομικἡ Σχολή, καὶ κλεί- νουν τὴν ἐξώθυρα πρὸ τῶν ἀστυνομικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξ αἰτίας τοῦ πανεπιστηµιαᾶ- κοῦ ἀσύλου ἀδρανοῦν. 'Ο κάθε περιθωριακὸς τύπος, σεξουαλικῶς ἀνώμαλος, ψυχοπαθής, λωποδύτης, τοξικοµανής, ἐλεεινὸς καὶ βρωμερὸς εἰσέρχεται στὸ πα- νεπιστήµιο καὶ ξέρει, ὅτι ἡ ἀστυνομία δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ἐλέγξη. "Αν μάλιστα ᾱ- ποπειραθῆ κάποιος εὐσυνείδητος ἀστυνομικὸς νὰ πλησιάση, ἡ ἀλητεία ἀπὸ µέσα