ΣΙ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ «Δημοτικὴ»: Πόττειον κακὸν (Ν)}" α) "Οταν ἡ καθολικὴ σύγχυσις ἀπομειώνει τὴ γλῶσσα στὴν κατὰ τὴν ποσότητα ἐπάρκειαν καὶ στὴν κατὰ τὴν ποιότητα πληρότητά της. β) Γιάννης Καλιόρης: Ἕνας Προμηθέας στὸν νεοελληνικὸ γλωσσικὸ χῶρον. Οχι «περὶ τὰ πράγματα». Μάτα στὰ πράγματα - - πάντα στὰ πράγματα! Κι ὄχι ἐμεῖς: ὁ ἀναγνώστης σκεπτόμενος. Ποὺ, ἔχοντας πρὸ ὀφθλαμῶν ἐπαρκῶς ἀντιπροσωπευτικὰ τρία ποιητικὰ κείμενα (Βρεττάκου, Ρίτσου, γράφοντος) μπορεῖ νὰ συναγάγει μόνος τὰ συμπεράσματά του - τὸ γεγονὸς δὲν μὲ ἀπαλλάσσει τῆς ὑποχρέωσης νὰ καταγγέλλω συνεχῶς τὰ δύο πρῶτα ἀνάξια προσοχῆς, ἀμελητέα (1)... στ ̓Αλλὰ δὲν εἶναι αὐθάδεια, δὲν ἀσεβεῖς ἰσχυριζόμενος αὐτὰ γιὰ δυὸ πρεσβύτες, καταξιωμένους ποιητὲς στὰ μάτια ὅλου τοῦ κόσμου; Βλάκες κι ἀνίδεοι εἶναι, ὅσοι τοὺς τιμοῦν, σέβονται, ὑπολήπτονται; --- Μιλᾶμε γιὰ λόγον, ὄχι γιὰ πρεσβύτες --- ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δικαιοῦνται τὸ σεβασμὸ μας μόνον, ἄν εἶναι ἄξιοι τῶν πρεσβείων! Ποὺ θὰ εἰπεῖ πὼς ἡ ταπεινότης μου, σκεπτόμενος, δὲν τιμῶ, σέβομαι, ὑπολήπτομαι τὸν ἀνάξιον λόγον -- ἀδιαφόρως... πατρότητος! Τὸ λόγον ποὺ ἐξουσιαστικὰ μοῦ ἐπιβάλλεται, τὸ μὲν νὰ τὸν δέχομαι... πολύτιμον [τὸ τὶ εἶναι ὄντως, ὑπάρχει διακριτὸ στὸ ὅτι οἱ δημιουργοί του δὲν θέλουν ἤ δὲν μποροῦν («ἀπαξιοῦν» τάχα...) νὰ τὸν ὑπερασπίζονται...], τὸ δὲ νὰ τὸν... πληρώνω -- διακόσιες χιλιάδες «μηνιάτικο»!.. Τὸν ἀνάξιο λόγον, ἐπιμένω, ποὺ περιφρονῶ, ἀφοῦ ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀκαταπολέμητη μονοπώλησιν τῆς προβολῆς του (πάντοτε ἐξουσιαστικὴ - κομματικὴ, κυκλωματικὴ, συντεχνιακὴ «ἐξώνητη»...) μετρῶ ἐξαχρειωτικὸν τῆς φυλετικῆς ὁρμῆς -- καθὼς, μὲ παρρησίαν ἐκθέτων ὅσα μὲ φέρουν καταγγέλλοντα τὸ περὶ τὸ πνεῦμα ἀλισβερίσι [τὸ ὅτι δηλαδὴ καὶ στὸ χῶρον τοῦ πνεύματος τὰ πάντα γίνονται ἐξουσιαστικὰ --- ἐν συναλλαγῆ, μεταπρατικὰ, κερδαλεοφρόνως...] τὸν ἐπισημαίνω (ἀνάξιο λόγον) προϊὸν συναλλακτικῶν διαδικασιῶν, πάντοτε δηλαδὴ ἐξουσιαστικὸν, «ἐμπορικὸν» (2)... Δὲν εἶναι, συνεπῶς, σκεπτόμενοι ἄνθρωποι οἱ μηδέποτε ὑποψιασθέντες-ὁμολογήσαντες ὅτι ἡ σκοπευόμενη ἰσχύς (3) ἀναγνωρίζεται στὴν διάστροφη διεκδίκησιν τοῦ περισσοῦ -- αὐτὴν, κ. Βρεττάκο, ποὺ ἐξοντώνει τὴ ζωὴ, «τὰ λευκὰ καὶ ἘΠΊΗ προηγούμενη συνέχεια τοῦ μελετήματος αὐτοῦ τοῦ κ. Σ.Γ.Γ.Π. εἶχε δημοσιευθῆ στὸ τεῦχος 79. σ.4491] τοῦ «Δ».