ΣΙ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ «Δημοτικὴ»: Πόττειον κακὸν (Ν)}" α) "Οταν ἡ καθολικὴ σύγχυσις ἀπομειώνει τὴ γλῶσσα στὴν κα- τὰ τὴν ποσότητα ἐπάρκειαν καὶ στὴν κατὰ τὴν ποιότητα πληρότη- τά της. β) Γιάννης Καλιόρης: Ἕνας Προμηθέας στὸν νεοελληνικὸ γλωσσικὸ χῶρον. Οχι «περὶ τὰ πράγματα». Μάτα στὰ πράγματα - - πάντα στὰ πράγματα! Κι ὄ- χι ἐμεῖς: ὁ ἀναγνώστης σκεπτόμενος. Ποὺ, ἔχοντας πρὸ ὀφθλαμῶν ἐπαρκῶς ἀντι- προσωπευτικὰ τρία ποιητικὰ κείμενα (Βρεττάκου, Ρίτσου, γράφοντος) μπορεῖ νὰ συναγάγει μόνος τὰ συμπεράσματά του - τὸ γεγονὸς δὲν μὲ ἀπαλλάσσει τῆς ὑ- ποχρέωσης νὰ καταγγέλλω συνεχῶς τὰ δύο πρῶτα ἀνάξια προσοχῆς, ἀμελητέα (1)... στ ᾿Αλλὰ δὲν εἶναι αὐθάδεια, δὲν ἀσεβεῖς ἰσχυριζόμενος αὐτὰ γιὰ δυὸ πρεσβύ- τες, καταξιωμένους ποιητὲς στὰ μάτια ὅλου τοῦ κόσμου; Βλάκες κι ἀνίδεοι εἶναι, ὅσοι τοὺς τιμοῦν, σέβονται, ὑπολήπτονται; --- Μιλᾶμε γιὰ λόγον, ὄχι γιὰ πρεσβύτες --- ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δικαιοῦνται τὸ σεβασμὸ μας μόνον, ἄν εἶναι ἄξιοι τῶν πρεσβείων! Ποὺ θὰ εἰπεῖ πὼς ἡ ταπεινότης μου, σκεπτόμενος, δὲν τιμῶ, σέβομαι, ὑπολή- πτομαι τὸν ἀνάξιον λόγον -- ἀδιαφόρως... πατρότητος! Τὸ λόγον ποὺ ἐξουσιαστι- κὰ μοῦ ἐπιβάλλεται, τὸ μὲν νὰ τὸν δέχομαι... πολύτιμον [τὸ τὶ εἶναι ὄντως, ὑπάρ- χει διακριτὸ στὸ ὅτι οἱ δημιουργοί του δὲν θέλουν ἤ δὲν μποροῦν («ἀπαξιοῦν» τά- χα...) νὰ τὸν ὑπερασπίζονται...], τὸ δὲ νὰ τὸν... πληρώνω -- διακόσιες χιλιάδες «μηνιάτικο»!.. Τὸν ἀνάξιο λόγον, ἐπιμένω, ποὺ περιφρονῶ, ἀφοῦ ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀκαταπολέμητη μονοπώλησιν τῆς προβολῆς του (πάντοτε ἐξουσιαστικὴ - κομ- ματικὴ, κυκλωματικὴ, συντεχνιακὴ «ἐξώνητη»...) μετρῶ ἐξαχρειωτικὸν τῆς φυλε- τικῆς ὁρμῆς -- καθὼς, μὲ παρρησίαν ἐκθέτων ὅσα μὲ φέρουν καταγγέλλοντα τὸ περὶ τὸ πνεῦμα ἀλισβερίσι [τὸ ὅτι δηλαδὴ καὶ στὸ χῶρον τοῦ πνεύματος τὰ πάντα γίνονται ἐξουσιαστικὰ --- ἐν συναλλαγῆ, μεταπρατικὰ, κερδαλεοφρόνως...] τὸν ἐ- πισημαίνω (ἀνάξιο λόγον) προϊὸν συναλλακτικῶν διαδικασιῶν, πάντοτε δηλαδὴ ἐ- ξουσιαστικὸν, «ἐμπορικὸν» (2)... Δὲν εἶναι, συνεπῶς, σκεπτόμενοι ἄνθρωποι οἱ μηδέποτε ὑποψιασθέντες-ὁμο- λογήσαντες ὅτι ἡ σκοπευόμενη ἰσχύς (3) ἀναγνωρίζεται στὴν διάστροφη διεκδί- κησιν τοῦ περισσοῦ -- αὐτὴν, κ. Βρεττάκο, ποὺ ἐξοντώνει τὴ ζωὴ, «τὰ λευκὰ καὶ ἘΠΊΗ προηγούµενη συνέχεια τοῦ μελετήματος αὐτοῦ τοῦ κ. Σ.Γ.Γ.Π. εἶχε δημοσιευθῆ στὸ τεῦχος 79. σ.4491] τοῦ «Δ».