ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἕνα ὅραμα ζητάει ἑρμηνεία ̓Εμπρός μας ἔαπλωνόταν μιὰ ἀλλούβια στέππα καὶ πίσω μακρυὰ ἀχνοφέγγαν βουνᾶ μὲ χιόνια στὶς κορφές τους. Δυὸ ποτάμια. ποὺ σὰν γυάλινη γραμμὴ κατεβαίνουν στὴν ζερὴ γῆ, σχηματίζουν ἀνάμεσα τους μιὰ νησίδα, ...ἐνῶ τὰ νερά τους συνεχίζουν νὰ βγαίνουν ἔξω ἀπ ̓ τὸν ὁρίζοντα τοῦ τοπίου. Στὴ νησίδα ἐπάνω ἕνα γκρίζο τσιμεντένιο φρούριο. ̓Η ἔκτασή του σκεπάζει ἕνα μεγάλο χῶρο τοῦ νησιοῦ... Στὰ ὀχυρά, ποὺ περιτριγυρίζουν σὰν χελῶνες ἀπὸ σίδερο τὰ τείχια τοῦ κάστρου, ὑψώνονται λάβαρα καὶ παντιέρες... Εἶναι κάτι ἀνερμήνευτο αὐτό... Γιατὶ εἶναι σημαῖες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. ὅλων τῶν θρησκειῶν, ὅλων τῶν πολιτικῶν κομμάτων, τῶν βιομηχανιῶν, τῶν ἐταιρειῶν πετρελαίων. ὅπλων, μεταφορῶν, ἀθλητικῶν ὁμάδων, ἐμπορίου, αἱρέσεων. συνδικαλισμῶν, ἐκφυλισμῶν καὶ ἄλλων ὦν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς σημαντικῶν ἢ ἀσήμαντων... Κι ̓ ὅλα αὐτὰ ν ̓ ἀνεμίζουν κατὰ ἕνα τρόπο περίεργο πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, ἐνῶ κανένας ἄνεμος δὲν φυσᾶ... Ο οὐρανὸς εἶναι γκρίζος καὶ ὁ ἥλιος χλωμὸς καὶ σταχτύς... Καὶ νὰ τώρα τὸ ἀπρόσμενο, τὸ μοναδικὸ ὅραμα, ποὺ ζητάει τὴν ἑρμηνεία, ὁηλ., τὴ λογική. Χιλιάδες ἄνθρωποι ἀπ ̓ τὰ ὁμιχλώδη βάθη τῶν βουνῶν δὰν σύννεφο σκόνης ἔρχονται πρὸς τὸ Κάστρο τῶν σημαιῶν καὶ λαβάρων. . Ἢ στέππα ἀναδεύεται, ἐνῶ μιὰ μυρουδιὰ ἱδρῶτα καὶ αἵματος ἀνακατεύεται μὲ τὸν ἀέρα τῆς γῆς. Ἔχουν ἤδη πλησιάσει οἱ πρῶτοι, ἐνῶ πίσω τοὺυς συνεχῶς προχωροῦν καὶ ἄλλοι... ἀπὸ παντοῦ. Ἂν συνεχισθῆ αὐτὴ ἡ πορεία, σὲ λίγο ὅλοι ἐμεῖς, ποὺ τοὺς βλέπουμε βουβοί, νὰ ἔρχονται, θὰ παρασυρθοῦμε... κομπάρσοι γελοῖοι, ἀπ ̓ τὴν ἀμοιβάδα ποὺ συνεχῶς ἁπλώνεται... Πανὼ ὑψώνουν τὰ χέρια... Ἕνα σύνθημα κυριαρχεῖ... «Θάνατος, στοὺς ἐζουσιαστὲς καὶ στὰ τσανάκια τους ποὺ θανάτωσαν τὴ ζωὴ τοῦ πλανήτη! Θάνατος στὸ Κάστρο!». Σπρωχμένοι ἀπ ̓ τὸ πλῆθος πλησιάσαμε ́ καὶ εἴδαμε ν ̓ ἀνεβαίνει καὶ νὰ περνᾶ πάνω ἀπ ̓ τὸ τεῖχος τοῦ Κάστρου μιὰ τεράστια σιδερένια πλατφόρμα ἐκτόζευσης. ποὺ κρατοῦσε δεμένο πυρηνικὸ ἔκτρωμα μὲ κεφάλι μακρουλὸ σὰν αὐγὸ μυτερό. ποὺ ἔκλεινε μέσα στὸ τσόφλι του ἐγκέφαλους φιδιῶν. Τὸ πλῆθος ταράχθηκε, σὰν νὰ δέχτηκε ἠλεκτρικὸ σπασμὸ καὶ στάθηκε ἄναυδο. Ἢ ἀσυνάρτητη ὀχλοβοή κόπασε. ̓Απ ̓ τὸ Κάστρο τώρα ἦρθε φωνὴ μεγάλη, ἀχὸς χιλιάδων μεγαφώνων: «Ἕνα βῆμα ἀκόμη ἂν κάνετε, ἄθλιοι, θὰ ρίξουμε πάνω σας τὴν ὀργὴ τοῦ πύραυλου!». Καὶ τότε ἔγινε κάτι ἀπερίγραπτο, κάτι ἀνατριχιαστικῆς ἡδονῆς! ̓Απὸ κάποιο τμῆμα, σὰν σβῶλος μαῦρος, μέσ ̓ στὴν ἀμοιβάδα ξεκίνησε μιὰ φωνὴ ποὺ τρεμό-