ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «ἃ» Καιρὸ εἶχε νὰ πάει στὴν Πλάκα. ᾿Απὸ τότε ποὺ παντρεύτηκε, θυμᾶται, ἤτανε οἱ Γερμανοὶ ἀκόμη στὴν ᾿ Ελλά- δα, δὲν τοῦ τυχε νάναι πρωὶ στὴν Πλά- κα, οὔτε γιὰ νὰ ἐκκλησιαστεῖ. Πάντα ἀργοῦσε, μέχρι νᾶρθει ἀπὸ τὸ ᾿Ηρά- κλειο. Τούτη τὴ φορά. στὶς ἀρχὲς τοῦ ᾿Ο- κτώβρη. ἀποφάσισε νὰ ξεκινήσει νω- ρίς. πολὺ πρωΐ. γιὰ νὰ κάνει βόλτα στὰ γνωστά του µέρη, προτοῦ πάει γιὰ τὴν ᾽Αγία Αἰκατερίνη. ὅπως καιρὸ τόχε ὃ- πιθυµήσει. Ξημόρωνο Κυριακή. φαινόταν μιὰ ἤ- συχη καὶ γλυκειὰ μέρα, παρ᾽ ὅλο ποὺ εἶχαν ἀρχίσει οἱ ψυχροῦλες. Πρέπει νἄτανε πέντε ἡ ὥρα, ὅταν πῆρε τὸ πρῶτο λεωφορεῖο, κι᾿ εἶναι ᾱ- λήθεια πὼς εἶχε κέφι. τὄπε καὶ στὴ γυ- ναῖκα του καὶ τοὔβγαλε τὸ καινούργιο του κοστούμι, ἐπίσημη μέρα, ἐπίσημος κι αὐτός. Στὸ λεωφορεῖο λιγοστοὶ ἄνθρωποι, Κυριακὴ βλέπεις. ᾿Απὸ τὶς στάσεις ἕ- παιρνε ἔνα-δύο ἢ κανένα ἄτομο, κι᾿ αὖ- τὸς ἤρεμος στὴν πρωινή του νωθρότη- τα χαιρόταν μὲ τὸ φῶς τῆς μέρας, ποὺ ὅσο πήγαινε γινόταν καὶ πιὸ ἔντονο. Πέρασε τὴν Πατησίων καὶ κατέβη- κο στὴν Πλατεῖα Κάνιγγος, λιγοστοὶ οἱ ἄνθρωποι. χῶρος πολὺς νὰ βαδίσει ἐ- λεύθερα. ὄχι ὅπως ἄλλοτε, ποὺ ἔσπρω- χνε καὶ σπρωχνότανε γιὰ νὰ βαδίσει. Ἐαναμπῆκυ στὴν Πατησίων, ἦταν σχεδὸν ἄδεια. Στὴν ἀρχὴ τὸ χάρηκε αὐ- τό, γιατὶ τοῦ ἔδινε ἕνα αἴσθημα κυριό- τητας, τοῦ φαινότανε πὼς εἶναι ὅλα δι- κά του. Καθὼς ὅμως προχωροῦσε πρὸς τὴν ᾿Ομόνοια. ἐκεῖ στὴ συμβολὴ τῆς Πατησίων μὲ τὴν Πανεπιστημίου δὲν ὑ- πῆρχε καθόλου κόσμος, οὔτε τροχονό- μὸς οὔτε τίποτε. Μόνο πιὸ πάνω μιὰ παρέα ἀπὸ δυὸ-τρεῖς ξενύχτηδες, ποὺ ἡ νύχτα τοὺς εἶχε ἀποχαυνώσει καὶ δὲν ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΣΙΝΑΚΗΣ Το κόντυμα εἶχαν τὴ διάθεση γιὰ κουβέντα. Τὴ στιγμὴ ποὺ περνοῦσε γιὰ νὰ πά- ει πρὸς τὴ Σταδίου. ἦταν ἡσυχία, μιὰ ᾱ- νησυχητικἡἠ ἡσυχία καί. φαντάσου, περνοῦσε ἀπέναντι μόνος... κατάµονος. Στὴν ἀρχὴ κορδώθηκε στὸ καινούργιο του κουστούμι. μὰ μόλις ἔφτασε στὴ μέση τοῦ σταυροδρομιοῦ, σταμάτησε ἀ- πότομα καὶ κύτταξε γύρω του. Οἱ πο- λυκατοικίες πολὺ ψηλές, χωρὶς μπαλ- κόνια, γλυστερές. Τούρθε ναυτία. κι᾿ ἃς ἦταν κάτω καί, τὸ κυριώτερο, τοῦ φάνηκε πὼς κόντυνο, πὼς ἀπότομα κό- ντυνε. Κι᾿ ἄλλη φορὰ εἶχε περάσει ἀπ᾿ αὖ- τὸ τὸ μέρος, εἶναι ἀλήθεια ὅμως πὼς μετὰ τὴ δουλειά του. μετὰ τὸ μεσημέρι ἢ βραδάκι, ὄχι πρωϊ πάντως. Τώρα, καθὼς σταμάτησε ἔτσι ἀπό- τοµα στὴ μέση τοῦ σταυροδρομιοῦ, τοῦ φάνηκε πὼς ψήλωσαν ἀπότομα πολὺ οἱ πολυκατοικίες, κι αὐτὸς πὼς κόντυνε ἀπότομα, πάνω ἀπὸ δέκα πό- ντους. Τοῦ πέρασε σὰν ἀστραπὴ ἀπὸ τὸ μυαλό του. πὼς σὰν γερνάει κανείς, σουρώνει, μαζεύει καὶ κονταίνει. «Αλλά, νὰ πάρ᾽ ἡ εὐχή. ἀκόμη γέρος δὲν εἶμαι. Λὲς ν᾿ ἀρχίζω νὰ γερνάω πρόωρα στὰ πενηνταέξι µου χρόνια (εἶχε διαβάσει πὼς μπορεῖ νὰ συμβοῖ κότι τέτοιο). ἀλλὰ ὅσο νὰ μαζεύει κα- νείς, δὲν κονταίνει πάνω ἀπὸ δυό- τρεῖς. πέντε τὸ πολὺ πόντους». Ἔτσι ἀποσβολωμύνος ἔμεινε μερι- κὲς στιγμές, μόνος. ΄Ύστερα κατόρθω- σε νὰ συμμαζέψει τὶς σκέψεις του καὶ νὰ προχωρήσει. Τὸ αἴσθημα ὅμως τοῦ κοντύµατος τὸν συνόδευε, γι αὐτὸ δὲν κοίταζε ψηλά. παρὰ µόνο πρὸς τὰ κά- τεῦ» πὲς Μπῆκς στὴ Σταδίου καὶ προχώρη- σε. Τάχυνε τὸ βῆμα του, προχώραγε σὰν ναρκωμένος, ἔτσι, ποὺ δὲν κατά- λαβε πόσος χρόνος πέρασε, πότε ἕ-