Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΝΣ -- Τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἐλευθερία ̓Ελευθερία -- ἡ: "», ῃ -“ Ν «ἔλλειψις παντὸς καταναγκασμοῦ» --- «Λαροὺς» 2 " ̓ 4 η / .ἲ » / , «ἀπαλλαγὴ ἀπὸ κάθε βία ἢ ἐπίδρασι» --- «Δημητράκος» «ἄνυπαρξία ἐμποδίου, ἐξάρτησης, περιορισμοῦ» --- «Βοσταντζόγλου» "Αν ἀποφασίσουμε νὰ ἐξετάσουμε σοβαρὰ τὶ εἶναι ἡ ἐλευθερία, θὰ διαπιστώσουμε πὼς δὲν πρόκειται γι ̓ αὐτὰ ποὺ εἴδαμε μόλις. Τοῦτο εἶναι διακριτὸ στὴ σημαντικὴ τῶν λέξεων «ἔλλειψις», «απαλλαγή», «ἀνυπαρξία». Πού, καθὼς ἐπιτρέπει νὰ ἐντοπίζεται ἡ δυνητικό- ἪἫ Ἑλλάδα στὸ ἔργο τοῦ Γ. Σαραντάρη ̓Απὸ τριῶν ἢ τεσσάρων ἐτῶν, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐπιμελητὴς τῶν ἁπάντων τοῦ ποιητῆ καὶ φίλος του κ. Γιῶργος Μαρινάκης, ὁ Γιῶργος Σαραντάρης ἐγκαθίσταται στὴν Μπολώνια τῆς ̓Ιταλίας (1912) μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του --- ἔρχεται ὅμως στὴν ̓Ελλάδα τὸν Μάρτιο τοῦ 193], γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὴ στρατιωτική του θητεία. Στὸ ποιητικὸ ἀλλὰ καὶ στὸ δοκιμιακὸ ἔργο τοῦ Σαραντάρη ἀποκαλύπτεται ἡ μεγάλη ἀγάπη του γιὰ τὴν ̓Ελλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸν τραγικό του θάνατο ἀπὸ τὶς κακουχίες τοῦ πολέμου, στὶς 26 Φεβρουαρίου τοῦ 94], σὲ ἡλικία μόλις τριαντατριῶν ἐτῶν. Σὲ ποίημά του μὲ τὸν τίτλο « ̓Εμεῖς οἱ Ἕλληνες», γραμμένο στὰ 1936, γράφει πὼς τὸ ̓Ελληνικὸ Ἔθνος «φύλαξε καὶ ἄλλες ἀρετὲς καὶ δὲν ἐξόφλησε τὴν εὐφυῖα του», καθὼς κι ὅτι, ὅταν τὸ ζητήσουν οἱ περιστάσεις, εἴτε σὲ πιὸ ἤρεμο καιρὸ εἴτε σὲ πιὸ γενναῖο, οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ διστάσουν καὶ δὲ θὰ δειλιάσουν, κι «ἀπὸ τὶς κρύπτες θὰ βγάλουν τὰ ὄργανα», μὲ τὸ γνήσιο πάθος τὸ "Ελληνικό, «τὸ δικό μας πάθος», ὅπως τὸ λέει χαρακτηριστικά. Στὴ δεύτερη ἑνότητα τοῦ ποιήματος οἱ “Έλληνες ἔχουν πλούσια ἀνάμνηση κι ἐπίγνωση τοῦ ἔνδοξου παρελθόντος, κι ἴσαμε τώρα «δουλοπάροικοι ξένων ξεμωραμένων ἐξουσιῶν», ὅμως ὅλοι οἱ ἄλλοι μᾶς ἔχουν ἀνάγκη, γιὰ νὰ χαραχτεῖ ἕνας καινούργιος δρόμος γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα: «...ἡ Δύση ποῦ θὰ βρεῖ καινούργιο δρόμο γιὰ τὶς ἀνθρώπινες ψυχές» Σ ̓ ἕνα κείμενό του ποὺ μοιάζει μὲ πεζοτράγουδο, μὰ ποὺ εἶναι περισσότερο φιλοσοφία παρὰ ποίηση, ὁ Σαραντάρης συνιστᾶ στοὺς Νεοέλληνες ποιητές, νὰ στοχάζονται τὸ θάνατο, μὲ τὸ σκοπὸ «νὰ ἀποκτήσουν ἐκεῖνο τὸ θάρρος, ἐκείνη τὴ γερὴ πεποίθηση στὴν αἰωνιότητα τῆς ζωῆς». ποὺ ἀποκτᾶται μόνο μὲ τὴν ἐνατένιση-ἐπαφὴ μᾶλλον τοῦ θανάτου, καὶ «ἔτσι καὶ ὁ πολιτισμός μας θὰ γίνει πλατύτερος" θὰ δοῦμε στὴν οὐσιαστικότερη περιοχὴ τῆς πραγματικότητας, ἂν μποροῦν τὰ μάτια μας ν ̓ ἀποκτήσουν ἕνα ἰδανικὸ ὁὀμορφιᾶς, ποὺ δὲν θὰ εἶναι τὸ ἀρχαῖο, κι ὅμως θὰ εἶναι δικό μας, νεοελληνικό». -ος-