4903 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ λημα τὴν διδασκαλίαν τῆς γλώσσης. Πρόκειται περὶ βαθυστόχαστου ἐρεύνης τοῦ ἐν λόγῳ θέματος. Μετὰ τιμῆς Κ.Δ. Κωνσταντινίδης Καθηγητὴς Ψυχιατρικῆς καὶ Νευρολογίας ̓Επίτιμος Διευθυντἠς τοῦ Κρατικοῦ Θεραπευτηρίου Ψυχικῶν Παθήσεων ̓Αθηνῶν Πατησίων 67, ̓Αθῆναι Μιὰ ἐρώτηση καὶ μιὰ ἀπάντηση γιὰ τὴ γλῶσσα ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον παρακολουθῶ στὸν «Δαυλό» τὴν δημοσίευση τῶν ἄρθρων τοῦ ἐπιφανοῦς ἀρχαιολόγου κ. (οπή Κεή[γενν γιὰ τὴν ἀρχικὴ κοιτίδα τῶν «ἴνδοευρωπαϊκῶν» γλωσσῶν, καθῶς καὶ τὶς μελέτες τοῦ ἐκλεκτοῦ συνεργάτου σας κ. ̓Η. Λ. Τσατσόμοιρου γιὰ τὴν «ἀπροκρυπτογράφηση» τῆς ἑλληνικῆς λέξεως μὲ βάση τὶς κωδικὲς σημασίες τῶν γραμμάτων τοῦ ἕλληνικοῦ ἀλφαβήτου. "Ας μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ μερικὰ σχόλιά μου σχετικὰ μὲ τὰ ἀνωτέρω. ΓΗ ἐπαναστατικὴ θέση τοῦ καθηγητῆ κ. 6. Κεπίτεν εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες (γιὰ τὴν ὥρα) συστηματικὲς ἐπιστημονικὲς προσπάθειες γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ τῆς κοιτίδος τῆς ἵτδρταςμο τῶν αἰνδοευρωπαϊκῶν» λαῶν. Ἣ ἐξάπλωσις τῶν «ἰνδοευρωπαίκῶν» γλωσσῶν, μᾶς λέει ὁ κ. Ο. Κεηίτενν, ἄρχισε γύρω στὸ 7000 π.Χ. καὶ πραγματοποιήθηκε, μὸ σταδιακὲς κινήσεις τῶν 20-30 χιλιομέτρων ἀνὰ γενιά, τῶν πρώτων γεωργῶν. ΓΗ θεωρία του βασίζεται κατὰ κύριο λόγο σ ̓ ἕνα μοντέλο μετακινήσεως πληθυσμῶν ποὺ ἀνεπτύχθη ἀπὸ τὸν γενετιστὴ | υἱ6ί. (ανα]]-σ[οτζα καὶ τὸν ἀρχαιολόγο Άίδοτι ΑΠΙΠΙΟΓΠΙΑΠ.. Τὸ συμπέρασμά του γιὰ μιὰ ἀρχικὴ κοιτίδα τῶν «ἰνδοευρωπαὶκῶν» γλωσσῶν στὴν Μ. ̓Ασία καὶ γιὰ μιὰ πρωτο-ελληνικὴ γλῶσσα-μητέρα ὅλων τῶν λοιπῶν «νδοευρωπαϊκῶν» γλωσσῶν ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς τέσσαρες παραδεδεγμένες παραδοσιακὲς ἀπόψεις τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ κόσμου”. ̓Αζίζει νὰ σημειωθῆ ὅτι ὁ κ. (, Κεη/[Γενν δὲν εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ ἀρχικὴ κοιτὶς τῶν «ἴνδο- ευρωπαϊκῶν» γλωσσῶν εἶναι ἡ Μ. ̓Ασία. “Ὅπως σημειώνει καὶ ὁ ἴδιος στὴν σελίδα 15 τοῦ βιβλίου του’, ὁ Ατοπίραιά Πεηπτγ δᾶγος διετύπωσε παρόμοια ἄποψη τὸ [927, μὲ ἐλλιπεῖς βεβαίως ἀρχαιολογικὲς μαρτυρίες ̓. Οἱ μελέτες τοῦ κ. ̓Η. Λ. Τσατσόμοιρου εἶναι πρωτοποριακὲς καὶ τὸ συμπέρασμά των συγκλονιστικό: ὁ συγγραφεὺς δείχνει πὼς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι γλῶσσα μὴ συμβατική, ὅτι εἶναι αὐτὴ τούτη ἡ γλῶσσα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἔλλοψ ἄνθρωπος κατενόησε τὴν φύση ποὺ τὸν περιέβαλλε. Ἢ διαπίστωσις τοῦ κ. Τσατσόμοιρου γίνεται ἀκόμη πιὸ συνταρακτική. ἐὰν ἀντιδιαστείλουμε τὴν μὴ συμβατικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὶς συμβατικές γλῶσσες τῆς λοιπῆς Εὐρώπης. Τὰ πονήμοτα τοῦ κ. Τσατσόμοιρου ἔχουν τὸ μέγα πλεονέκτημα νὰ ἔχουν ὡς ἐπἰκεντρό των, ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς των, τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα. Μακρυὰ ἀπὸ τὸ νὰ στηρίζεται ἁπλῶς καὶ μόνο στὴν ὀνοματοποιΐα ́, ἡ θεωρία τοῦ συνεργάτου σας βασισμένη στὸ στέρεο ἔδαφος τοῦ πλατωνικοῦ «Κρατύλου» - προσφέρει μιὰ ἕρμηνεία πρωτοποριακἡ τῆς γενέσεως τῆς ἕλληνικῆς γλώσσας. Ἔν τούτοις ἡ μὴ -συμβατικότης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας δὲν συνεπάγεται αὐτομάτως ὅτι εἶναι ἡ γλῶσσα-μητέρα τῶν λοιπῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν. Τὰ περὶ μὴ συμβατικότητος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ ή συμβατικότης τῶν λοιπῶν γλωσσῶν εἶναι συνθήκη ἀναγκαία ἀλλ ̓ ὄχι καὶ ἵκανὴ γιὰ τούτη τὴν ἀπόδειξη. Νομίζω ὅτι μιὰ συγκριτικἠ μελέτη τῶν ἄλλων εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν μὲ τὴν Ἑλληνικὴ κάτω ἀπὸ τὸ