ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4005 πος κατασκευῆς των εἶναι ὁ ἴδιος, οἱ διαφορὲς βρίσκονται στὸ διάφορο φυσικὸ περιβάλλον καὶ στὸν προικισμένο μὲ διαφορετικῆς ποιότητος καὶ εὐαισθησίας αἰσθητικὰ ὄργανα καὶ νοητικὴ ἱκανότητα ἄνθρωπο. Ἔτσι ἡ συμβατικότης ὡς ἕνα ἐξω-λογικὸ στοιχεῖο εἶναι ἆπαῥράδεκτη θέση γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς κατ ̓ ἐξοχὴν λογικοῦ ὀργάνου, ὅπως εἶναι ἡ ἀνθρώπινη γλῶσσα. Αὐτὸς ἄλλωστε ὁ παραλογισμὸς προερχόμενος ἐξ ἀδυναμίας ἀποκαλύψεως τοῦ τρόπου κατασκευῆς τῆς ἀνθρώπινης ἀρχέγονης γλώσσας ὀφείλεται στὸν Ε. 58μ55μΓθ (στὴν οὐσία ἡ συμβατικότης εἶχε τεθῆ πρὸς συζήτησιν διὰ τοῦ ́Ερμογένη στὸν «Κρατύλο»), ὁ ὁποῖος καὶ διέλυσε τὸν ἱστορικὸ ἰστό, τὴν σχέση δηλαδὴ Πολιτισμός-Γλῶσσα καὶ ἑρμήνευσε τὴ γλῶσσα ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἐπιφοιτήσεως «κάποιου πνεύματος» κατὰ λαόν, τὸ ὁποῖο πνεῦμα ἀνέλαβε νὰ κατασκευάζη λέξεις ἄνευ κάποιας ἀνάγκης αὐτῶν! Διότι τὸ ἀντίθετο θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε στὴν ἀναζήτηση τοῦ ποιὸς ἦταν ὁ λαὸς μὲ τὶς ἀνάγκες αὐτὲς τοῦ πολιτισμοῦ... Εἶναι δὲ φυσικό, στρεφόμενοι πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση τῆς «αἰτιώδους σχέσεως», νὰ συναντούσαμε τὴν ἀπάντηση ὅτι: ἡ ἑλληνικὴ σκέψη καὶ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς συνιστοῦσαν τὴν ἀνάγκη τῆς δημιουργίας καὶ γλώσσας καὶ γραφῆς ἱκανῶν νὰ ἀνταποκριθοῦν σ ̓ αὐτὸν πλήρως. Καὶ ἐν τούτοις ἔφθασαν, παραλογιζόμενοι, στὸ συμπεράσμα ὅτι οἱ Φοίνικες, τῶν ὁποίων ὁ ἀσήμαντος πολιτισμὸς θὰ ὑπηρετεῖτο θαυμάσια ἀπὸ τὴν γραφὴ τῶν πλέον προηγμένων Αἰγυπτίων, ̓Ασσυρίων, Βαβυλωνίων καὶ ἄ. πολὺ πρὸ αὐτῶν στὴν σκηνὴ τοῦ πολιτισμοῦ ἐμφανισθέντων, ἐφεῦρον ἄνευ ἀνάγκης τὴν τελειότερη γραφή, τὴν μόνη ἱκανὴ νὰ ὑπηρετήσῃ τὶς ἀνάγκες ὑψηλῆς στάθμης πολιτισμοῦ (Κοσμολογίας̓Αστρονομίας̓Ιατρικῆς-Γεωγραφίας-Χημείας̓Αρχιτεκτονικῆς-Ναυπηγικῆς-ΦιλοσοφίαςΤέχνης-Θεάτρου-Νόμων κ.ἄ.). Πῶς τὸ δικαιολογοῦν αὐτό; ̓Αλλὰ γιατί νὰ μιλοῦμε περὶ αἰτιῶν, ὅταν ὁλόκληρη ἡ θεωρία τους πιστεύη στὴν ἐξωλογικὴ συμβατικότητα; Ενὸς ὅμως κακοῦ μύρια ἕπονται. , Στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῶν «ἐξειδικεύσεων» καὶ τῶν αὐθεντιῶν, τῶν ἱερῶν τεράτων τῆς ἀποσυντεθείσης ἐπιστήμης, ἡ γλωσσολογία δογματίζοντας τὴν συμβατικότητα στέρησε τῶν πορισμάτων τῆς σκόπιμα (γιατί ὄχι;) τοὺς κλάδους τῶν ἐπιστημῶν τῶν ἀσχολούμενων κυρίως μὲ τὰ «πρὸ τ ̓ ἐόντα», δηλ. τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν τῆς ἀνθρωπότητας [τεράστιας σημασίας στοιχεῖο γιὰ τὴν πρόβλεψη γενικῶς ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλέον γιὰ τὴν μοιραία ἀποκάλυψη τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου’ λόγου ἐρχομένου σήμερα σὲ σύγκρουση μὲ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἀντίληψη, δηλαδὴ τὸ παράλογο τῶν πολιτικῶν συστημάτων καὶ τῶν δογματικῶν φιλοσοφικῶν ἢ θρησκευτικῶν ἀντιλήψεων ποὺ ἐπικρατοῦν] καὶ τὶς ὁδηγεῖ στὴν ἀναζήτηση ἄλλων ἀποδείξεων, ἐνῶ ἡ ἀπόδειξη (ἡ ἴδια ἡ λέξη) εἶναι μπροστά τους. ̓Ενῶ δηλαδὴ «βλέπουμε τὸ λύκο, ψάχνουμε γιὰ τὸ ντορό», ὅπως λέει μιὰ γνωστὴ σ ̓ ὅλους μας παροιμία. ̓Εκτιμῶ, τὸ τονίζω καὶ πάλι, τὴν προσπάθεια τοῦ κ. (. Κεπίγοιν καὶ τὸν συγχαίρω γιὰ τὴν κοπιώδη του ἔρευνα. Νομίζω ὅμως ὅτι ὁ δρόμος αὐτῆς τῆς ἔρευνας, ὅσες ἀποδείξεις κι ̓ ἂν προσκομίση, θὰ ἀφήνη πάντοτε σὲ ἐκκρεμότητα τὴν ἀλήθεια, δηλαδὴ τὸ ἱστορικὸ συμβάν. Ποιοὶ ἄραγε τὸ φοβοῦνται αὐτό; Τὸ Περιοδικὸ «Πλάτων» Φίλε Κύριε Λάμπρου, μοῦ εἶναι σεβαστὸν λόγῳ τῶν ἀξιολόγων Σᾶς εὐχαριστῶ διὰ τὴν ἀποστολὴν τοῦ δημοσιευμάτων περὶ τῶν Τσακώνων εἰς τὴν τεύχους 84 τοῦ «Δαυλοῦ», τὴν τιμητικὴν «Λαογραφίαν» (παλαιά) τοῦ Μιχαὴλ (νομίμνείαν τοῦ μηνύματός μου καὶ τὴν κριτικὴν «ΟἹ Δέφνερ. Ὅμως ὁ σύγχρονος κριτὴς δὲν τοῦ κ. Ο. Μ. Λέφνερ διὰ τὸν τόμον 39 ηὐκαίρησε νὰ μελετήσῃ τὰ καθ ̓ ἕκαστον (1987) τοῦ «Πλάτωνος». Τὸ ὄνομα Δέφνερ δημοσιεύματα καὶ δὲν ἀντελήφθη ὅτι τὸ