4908 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ὅτι ὑπάρχει κακὴ διανομή, ἀλλὰ καὶ κακὴ ἐνημέρωση γιὰ τὶς καινούργιες ἐκδόσεις, τόσο ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν τηλεόραση ἀλλὰ καὶ τὸν ἡμερήσιο καὶ ἑβδομαδιαῖο τύπο τῆς μεγαλονήσου. Ἴσως ὁ «Δαυλός» ἀξίζει νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὴν κυπριακἠ λογοτεχνία καὶ ποίηση. ̓Αρκετοὶ νέοι ἐργάτες τῆς πέννας (ποὺ ἀξίζουν τὴν παρουσίαση) πολλὲς φορὲς, ἂν ὄχι πάντα, προβαίνουν στὴν ἔκδοση καὶ διανομὴ μὲ δικά τους ἔξοδα - κάτι ποὺ τοὺς φοβίζει γιὰ κάποια συνέχεια. Τελειώνοντας, κύριε Λάμπρου, σᾶς στέλνω κάποια ποιήματα μὲ τίτλο «Ὁ δρόμος πρὸς τὸν τάφο» ἑνὸς λαϊκοῦ ποιητῆ Κυπρίου (ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Πάφου). Γι ̓ αὐτὰ θὰ σᾶς παρακαλοῦσα: Κυττάχτε τὰ μὲ κάποια ἰδιαιτερωσύνη. Στὰ χέρια μου ἔχω λίγα δικά του χειρόγραφα. Πιστεύω ὅτι ᾱξίζει τὸν κόπο. Καὶ μπορῶ, τὰ λίγα ποὺ ἔχω χειρόγραφα τοῦ ἰδίου (πολλὰ εἶναι γραμμένα σὲ κυπριακἠ διάλεκτο), ἂν σᾶς ἐνδιαφέρει τόσο ἐσᾶς ὅσο καὶ ἄλλους συναδέλφους σας καὶ περιοδικἁ λογοτεχνικά, νὰ τὰ στείλω, ὅπως καὶ κείμενα ἀπὸ λαϊκοὺς ποιητάρηδες τῆς Κύπρου. ̓Επίσης, ἂν κάτι σᾶς ἐνδιαφέρει ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ μπορῶ νὰ σᾶς ἐξυπηρετήσω. εἶμαι στὴ διάθεσή σας. Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Λάμαρης Δημοσιογράφος Μακαρίου Γ ́ 170 Πάφος. Κύπρος Μὲ ἐνδόσιμο τὴ γλῶσσα τοῦ «Δαυλοῦ» ̓Αξιότιμε κύριε διευθυντά, ̓Εξεπλάγην βλέποντας στὸ «Δαυλόν» , 84 προσωπικὴν ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ὑποφαινόμενον τοῦ κ. ̓Ηλία Γαζῆ. Σημειώνοντας ὅτι δὲν σκοτώνω κορυδαλοὺς (ἀντίθετα τοὺς λατρεύω στὸ βουνὸ καὶ τοὺς κατανοῶ ἀπολύτως ὡς ποιητὰς ἥσσονος τόνου - δὲν βρίσκω καμμιὰ διαφορὰ μεταξὺ «κορυδαλῶν» καὶ βρυχωμένων λεόντων!), παρατηρῶ ὅτι ὁ κ. Γαζῆς ἔχει ἕνα χαριτωμένα θυμόσοφο τρόπον νὰ ἐκφράζεται, πού, ὄμως, δὲν ἀντιλαμβάνομαι πάντα: «καὶ μὴ σεκλετίζεστε, γιαβρούμ», «ἐξκιούζ μὴ καὶ πάλι. μίστερ»... Οπωσδήποτε τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὰ καλά του αἰσθήματα -- ἆμοιβαῖα καὶ τὰ δικά μου. [Ἴσως ἐδῶ πρέπει νὰ σημειωθεῖ (μὲ φέρουν ἀδιάγνωστοι συνειρμοί...) αὐτὸ ποὺ σεῖς γνωρίζετε: ὄχι μόνο δὲν ἔχω καμμίαν ἑπιρροὴ στὴν ἔκδοσι, διατηροῦμαι δηλαδὴ τελείως ξένος, δὲν «μοῦ περνάει», δὲν μοῦ «πέφτει λόγος», ἀλλὰ καὶ εὑρίσκομαι πάντα «κοντὰ στὸν καλόγηρο» -- ἕτοιμος νὰ πάρω τὸ καπέλο μου καὶ νὰ φύγω ἀμέσως, μόλις συλλάβω ἢ ὑποψιασθῶ ἑαυτόν φορτικόν. Ἔτσι κι ἀλλιῶς τὸ κῦρος σας δὲν ἀφήνει περιθώρια σὲ κανέναν νὰ ὑποθέτει «χωράφι του» τὸ «Δαυλόν» -αὐτό καὶ θέσει τὸ ἀ- ντιλαμβάνομαι καὶ φύσει, σ ̓ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ, τὸ ἀποκλείω...]. “Ως πρὸς τὰ λοιπὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ ἡλικία ποὺ κάνει σεβαστὸ τὸν κ. Γαζῆ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον λόγος ποὺ τὸν ὑποχρεώνει σὲ μεγαλύτερη προσοχὴ - -ᾱς μοῦ ἐπιτρέψει: εἶναι ἔξαιρετικὰ ἄχαρι, ἐνῶ «ἀραμπᾶ μέ κοπριά σπρώχνουμε τ ̓ ἀνηφόρου», νὰ ὑποχρεούμεθα νὰ γυρίζουμε πίσω, γιὰ νὰ τραβήξουμε ΡόλλςΡόὺς πού... ἔμεινε ἀπὸ βενζίνα! Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς ὁ κ. Γαζῆς, ἡ «Ρόλλς-Ρόῦς» τοῦ ὁποίου μὲ λίγη προσοχὴ δὲν θὰ «ἔμενε»..., μὲ φέρει ἀναγκασμένον νὰ ἀμύνω πράγματα ποὺ θὰ ἔπρεπε ὄγι ἁπλῶς νὰ μὴ καταγγέλλει, μὰ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται ὁ ἴδιος: οἱ λέἕεις «ἀπίκο» καὶ (παν) «δαήμων» ποὺ ἀναφέρει περιέχονται κατὰ κανόνα στὰ λεξικὰ (αὐτὸ τὸ «κατὰ κανόνα» μὲ ὑποχρεώνει νὰ ἔχω συνεχῶς πάνω στὸ γραφεῖο μου ὄχι ἕνα, δυό, τρία, μὰ ἑπτὰ λεξικὰ -- ἡ ταπεινότης μου ἀνέκαθεν ὁμολογῶ ὅτι πάντα, πάντοτε «γράφω μὲ λεξικά», τί ντροπή)... Δὲν καταλαβαίνω τί θέλει ὁ κ. Γαζῆς: Οἱ λέξεις ποὺ δὲν τοῦ ἀρέσουν νὰ ἀφαιρεθοῦν ἀπ ̓ τὰ λεξικά. ἢ ὄχι - ὑπὸ τὸν ὅρον νά... μὴ τὶς χρησιμοποιοῦμε;