4908 ὅτι ὑπάρχει κακὴ διανοµή, ἀλλὰ καὶ κακὴ ἐνημέρωση γιὰ τὶς καινούργιες ἐκδόσεις, τόσο ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν τηλεόραση ἀλλὰ καὶ τὸν ἡμερήσιο καὶ ἑ- βδομαδιαῖο τύπο τῆς µεγαλονήσου. Ἴσως ὁ «Δαυλός» ἀξίζει νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὴν κυπριακἠ λογοτεχνία καὶ ποίηση. ᾿Αρκετοὶ νέοι ἐργάτες τῆς πέννας (ποὺ ἀ- ξίζουν τὴν παρουσίαση) πολλὲς φορὲς, ἂν ὄχι πάντα, προβαίνουν στὴν ἔκδοση καὶ διανομὴ μὲ δικά τους ἔξοδα - κάτι ποὺ τοὺς φοβίζει γιὰ κάποια συνέχεια. Τελειώνοντας, κύριε Λάμπρου, σᾶς στέλνω κάποια ποιήματα μὲ τίτλο «Ὁ δρό- μος πρὸς τὸν τάφο» ἑνὸς λαϊκοῦ ποιητῆ Κυπρίου (ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Πάφου). Γι᾿ αὐτὰ θὰ σᾶς παρακαλοῦσα: Κυττάχτε τὰ μὲ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ κάποια ἰδιαιτερωσύνη. Στὰ χέρια µου ἔχω λίγα δικά του χειρόγραφα. Πιστεύω ὅτι ᾱ- ξίζει τὸν κόπο. Καὶ μπορῶ, τὰ λίγα ποὺ ἔ- χω χειρόγραφα τοῦ ἰδίου (πολλὰ εἶναι γραμμένα σὲ κυπριακἠ διάλεκτο), ἂν σᾶς ἐνδιαφέρει τόσο ἐσᾶς ὅσο καὶ ἄλλους συ- ναδέλφους σας καὶ περιοδικἁ λογοτεχνικά, νὰ τὰ στείλω, ὅπως καὶ κείµενα ἀπὸ λαϊ- κοὺς ποιητάρηδες τῆς Κύπρου. ᾿Επίσης, ἂν κάτι σᾶς ἐνδιαφέρει ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ μπορῶ νὰ σᾶς ἐξυπηρετή- σω. εἶμαι στὴ διάθεσή σας. Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Λάμαρης Δημοσιογράφος Μακαρίου Γ΄ 170 Πάφος. Κύπρος Μὲ ἐνδόσιμο τὴ γλῶσσα τοῦ «Δαυλοῦ» ᾿Αξιότιμε κύριε διευθυντά, ᾿Εξεπλάγην βλέποντας στὸ «Δαυλόν» , 84 προσωπικὴν ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ὑπο- φαινόμενον τοῦ κ. ᾿Ηλία Γαζῆ. Σημειώνο- ντας ὅτι δὲν σκοτώνω κορυδαλοὺς (ἀντίθε- τα τοὺς λατρεύω στὸ βουνὸ καὶ τοὺς κατα- νοῶ ἀπολύτως ὡς ποιητὰς ἥσσονος τόνου - δὲν βρίσκω καμμιὰ διαφορὰ μεταξὺ «κορυδαλῶν» καὶ βρυχωμένων λεόντων!), παρατηρῶ ὅτι ὁ κ. Γαζῆς ἔχει ἕνα χαριτω- μένα θυμόσοφο τρόπον νὰ ἐκφράζεται, πού, ὄμως, δὲν ἀντιλαμβάνομαι πάντα: «καὶ μὴ σεκλετίζεστε, γιαβρούμ», «ἐξκιούζ μὴ καὶ πάλι. μίστερ»... Οπωσδήποτε τὸν εὐχαρι- στῶ γιὰ τὰ καλά του αἰσθήματα -- ἆμοι- βαῖα καὶ τὰ δικά µου. [Ἴσως ἐδῶ πρέπει νὰ σημειωθεῖ (μὲ φέ- ρουν ἀδιάγνωστοι συνειρμοί...) αὐτὸ ποὺ σεῖς γνωρίζετε: ὄχι µόνο δὲν ἔχω καμμίαν ἑ- πιρροὴ στὴν ἔκδοσι, διατηροῦμαι δηλαδὴ τελείως ξένος, δὲν «μοῦ περνάει», δὲν μοῦ «πέφτει λόγος», ἀλλὰ καὶ εὑρίσκομαι πάντα «κοντὰ στὸν καλόγηρο» -- ἕτοιμος νὰ πάρω τὸ καπέλο µου καὶ νὰ φύγω ἀμέσως, μόλις συλλάβω ἢ ὑποψιασθῶ ἑαυτόν φορτικόν. Ἔτσι κι ἀλλιῶς τὸ κῦρος σας δὲν ἀφήνει περιθώρια σὲ κανέναν νὰ ὑποθέτει «χωράφι του» τὸ «Δαυλόν» -αὐτό καὶ θέσει τὸ ἀ- ντιλαμβάνομαι καὶ φύσει, σ᾽ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ, τὸ ἀποκλείω...]. “Ως πρὸς τὰ λοιπὰ δὲν εἶναι µόνον ἡ ἡ- λικία ποὺ κάνει σεβαστὸ τὸν κ. Γαζῆ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον λόγος ποὺ τὸν ὑποχρεώνει σὲ µεγαλύτερη προσοχὴ - -ᾱς μοῦ ἐπιτρέψει: εἶναι ἔξαιρε- τικὰ ἄχαρι, ἐνῶ «ἀραμπᾶ μέ κοπριά σπρώ- χνουμε τ᾿ ἀνηφόρου», νὰ ὑποχρεούμεθα νὰ γυρίζουμε πίσω, γιὰ νὰ τραβήξουμε Ρόλλς- Ρόὺς πού... ἔμεινε ἀπὸ βενζίνα! Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς ὁ κ. Γαζῆς, ἡ «Ρόλλς-Ρόῦς» τοῦ ὁ- ποίου μὲ λίγη προσοχὴ δὲν θὰ «ἔμενε»..., μὲ φέρει ἀναγκασμένον νὰ ἀμύνω πράγματα ποὺ θὰ ἔπρεπε ὄγι ἁπλῶς νὰ μὴ καταγγέλ- λει, μὰ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται ὁ ἴδιος: οἱ λέ- ἕεις «ἀπίκο» καὶ (παν) «δαήμων» ποὺ ἀναφέ- ρει περιέχονται κατὰ κανόνα στὰ λεξικὰ (αὐτὸ τὸ «κατὰ κανόνα» μὲ ὑποχρεώνει νὰ ἔ- χω συνεχῶς πάνω στὸ γραφεῖο μου ὄχι ἕνα, δυό, τρία, μὰ ἑπτὰ λεξικὰ -- ἡ ταπεινότης μου ἀνέκαθεν ὁμολογῶ ὅτι πάντα, πάντοτε «γράφω μὲ λεξικά», τί ντροπή)... Δὲν κατα- λαβαίνω τί θέλει ὁ κ. Γαζῆς: Οἱ λέξεις ποὺ δὲν τοῦ ἀρέσουν νὰ ἀφαιρεθοῦν ἀπ᾽ τὰ λε- ξικά. ἢ ὄχι - ὑπὸ τὸν ὅρον νά... μὴ τὶς χρησιμοποιοῦμε;