ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΟΣ Μείζων Λόγος (11) ̓Αχριβῶς ὡς ἔχει καί... περίπου ἀσχολίαστο παραθέτουμε (ἐν ὑποσημειώσει) τὸ οἱονεὶ ᾱνταπαντητικὸ στὸν «Μείζονα Λόγο» μας («Δαυλὸς»/83) σημείωμμα τοῦ κ. Γ.Ν. Παπαγεωργίου, ἐκδότη τῆς «Σύγχρονης Σκέψης», μὲ τίτλο «Πνευματικὴ ζωή». "Όπως καὶ μόνος διαπιστώνει ὁ ἀναγνώστης, πρόχειται γιὰ «περαβρεχεικὸ» ψέλλισμα, γιὰ κατάφωρη ἄρα-μάρα-κουκουναρίασιν, ἡ ὁποία δὲν χρήζει σχολιασμοῦ, ἀφοῦ ἐπιμελῶς ἀποφεύγονται ὀνόματα, γεγονότα, χῶροι, χρόνοι --ὁ ἀκριβὴς καθορισμὸς τοῦ τὶ εἶναι τί, τοῦ τὶ κάνει τί. Πολὺ περισσότερο ποὺ οἱ προλαβοῦσες δικές μας ἑπτάμισυ μεγάλες σελίδες («Μείζων λόγος») ἐν ἀφήνουν περιθώρια γιὰ παρλεβουφρανσίες, περαβρεχεῖες, μηλεεισμούς... 'Ὑπογραμμίζοντες ξάνα, πὼς οὐδέποτε ἐνοχλήσαμε τὸν κ. Παπαγεωργίου (εὐθέως, πλαγίως, ὑπαινισσόμενοι...) καὶ σημειώνοντας πὼς τοῦ εἴχαμε ἀφήσει τὴν εὐχέρεια ἄξιοπρεποῦς καὶ εὔσγημης ὑπογώρησης [ἔφθανε νὰ δηλώσει ὅτι δὲν ἐννοοῦσε ἐμᾶς «Μεγαναπρλέοντες» («Σύγχρονη Σκέψυ» ἀ.φ. 143) |, τὸν παραχαλοῦμε νὰ σταθμίσει καὶ πάλιν τὶς συνέπειες τῆς ἀμετροεπείας του. Τοῦτο, ἐπειδὴ δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ βλάψουμε τὴν «Σύγχρονη Σκέψι» ---δημιούργημα σεπτῶν πιθανῶς προθέσεων ἀνθρώπων, ποὺ καὶ ὁ καλύτερος ἑαυτός τους δὲν ἀποχλείεται ν ̓ ἀστοχεῖ κάποτε... Τοῦτο ἀφ ̓ ἑνός. Διότι, ἀφ ̓ ἑτέρου, δὲν εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ ἐπιτρέψουμε εἰς οὐδένα (τὸ κατὰ δύναμιν...) ὕβρεις καὶ ὑπονοούμενα εἰς βάρος μας: Διόλου δὲν θέλουμε νά... «νικήσουμε» τὸν κ. Παπαγεωργίου (ἂν ὑποτεθεῖ, πὼς εἴμεθα ἱκανοὶ νὰ τὸ χάνουμε), διόλου δὲν θέλουμε παρόμοιας λογῆς «θριάμβους»: εἴμεθα ταπεινοὶ καὶ τέτοιοι θέλουμε νὰ μείνουμε ---μόνον αὐτὸ θεωροῦμε «νίχὴν»... Ποὺ θὰ εἰπεῖ, πὼς ὅ,τι ἀκολουθεῖ (ἢ θ ̓ ἀκολουθήσει) ἀποσκοπεῖ ὄχι στὴ μείωσι τοῦ Χ. Παπαγεωργίου (μόνον ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ μειώνει ἑαυτὸν - - ποτὲ τρίτοι!), ἀλλὰ στὴν ἐπισήμανσι τοῦ ὅτι μᾶς ἀδικεῖ ἡ «ἔλλειψις ἤθους» ποὺ ἀπερίσχεπτα μᾶς χρεώνει -- εἰς νέαν ἀστοχίαν διολισθαίνων... -- Ὅμως, ἔτσι κι ἀλλιῶς, ἔστω καὶ δὶς ἀστοχήσας, δὲν θὰ ἦταν ἐξαιρετικὰ ταπεινωτικὸ νὰ ὑποχρεωθεῖ ὁ κ. Παπαγεωργίου εἰς ὁμολογίαν, πού, καλὰ ἣ κακά, δὲν ἔκαμε, ὅταν εἶχε τὴν ἄνεσι νὰ τὸ χάνει χωρὶς ἀβαρία; -- Ὄχι, κύριε! Εἶναι καιρός νὰ μάθουμε σ ̓ αὐτὸ τὸν τόπο, πὼς ἡ ὁμολογία ὄχι μόνον σύγχυσης, πλάνης, ἀστοχίας, μὰ καὶ ἥττας (ὑπονοεῖται σαφῶς: ἐξουδετερωθείσης κακῆς πρόθεσης...) δὲν εἶναι ταπεινωτικὴ - - ἀπεναντίας! Προσωπικὰ θεωρῶ μείζονα θρίαμβον τὸ ν ̓ ἀναγνωρίζω, ὁμολογῶ, διακηρύττω πὼς ἔσφαλα, τὴν ἧττα μου --- μὰ ποιὰ «ἧττα», ὅταν, αἰώνιος ἐρευνητὴς (ἀναζητητὴς τοῦ ἰδίου στίγματος!), ἀλλάζω δρόμον, ἐπειδὴ ἣ μόνος βλέπω, ἣ σοφότερος ἐμοῦ (καθόλου ἢ κατὰ τὸ ἐπὶ μέρους ἀντικείμενο) τρίτος μοῦ ὑποδειχνύει πὼς ὁδηγοῦμαι σὲ ἀδιέξοδο! ̓Ιδιαίτερα, ὅταν ὅλ ̓ αὐτὰ συμβαίνουν στὸ χῶρον τῆς τέχνης, ἐχεῖ δηλαδὴ ποὺ ἡ δημιουργία, βεβαιούμενη κατ ̓ ἐξοχὴν «ἱεροτελεστία καὶ ξεσυνέρια» φέρει τὸν καλλιτέχνη (λογοτέχνη, στοχαζόμενον) συχνότατα μὰ καὶ τιμημένα (στὸ μέτρο τῆς ἀδολίας του!!) ἀστοχοῦντα --ἂν δηλαδή, μὴ εὐτελὴς ἣ σκοτεινός, εἶναι ἕτοιμος ἀνὰ πᾶσα στιγμὴν νὰ φωνάζει τὴν ἀστοχία του!.. Σταματῆστε ὅσο εἶναι καιρός, κ. Παπαγεωργίου. ̓Εμᾶς ἐδῶ δὲν μᾶς φέρει «πάθος κανένα», δὲν ἔχουμε τίποτε μὲ τὴν «Σύγχρονη Σκέψι», δὲν βρίσκουμε νὰ μᾶς «πέφτει λόγος»: ὁ χαθεὶς ὅπως ἀντιλαμβάνεται εὐθύνες καὶ πράγματα -- ἐφ ̓ ὅσον βεβαίως διατηρεῖται (τόσον μελετημένα!) ἀνώδυνος (ὅπως συμβαίνει μὲ σᾶς, τὴν ἐφημερίδα, τὴν ὕλη σας!) Ποὺ σημαίνει, πώς, καθώς ἐλόγου μας μᾶς φέρει προσήλωσις σὲ ἀρχές, σᾶς ὑπερασπιζόμεθα ἀκόμα χαὶ ἐπιχειροῦντας νὰ μᾶς ὑπονομεύσετε -- ἄλλο ἂν πήγατε νὰ βγῆτε Βεληγκέχκας σὲ