ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ . ΤΟΥ εδ» ΕΥΑΓΙΓΕΛΟΣ ΓΤ. ΡΟΖΟΣ «Διαμεσολαβήσεις)... Εἶχα πάντα τὴν γιὰ πολοὺς ἀδιάκριτη συνήθεια νὰ ρωτάω καὶ νὰ μαθαίνω γιὰ τὴν σταδιοδρομία καὶ τὴν τύχη τῶν παλαιῶν φίλων συμμαθητῶν ἢ συμφοιτητῶν. 'Ο Παῦλος ἦταν ἀπὸ τοὺς τελευταίους. Γνωριζόμαστε ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο. Εὐχάριστος τύπος λίγο μυστηριώδης, λίγο ἀπόμακρος. ̓Εξεζητημένος στοὺς τρόπους καὶ στὴν ἐμφάνιση. Πάντοτε προσεκτικὸς στὰ λόγια του καὶ στὶς κινήσεις. Εἶχε κάτι τὸ εὐγενικὸ ἐπάνω του, κι ἦταν ὁλοφάνερο πὼς κρατοῦσε ἀπὸ καλὴ οἰκογένεια, πού, ἂν δὲν ἧταν ἰδιαίτερα πλούσια, ἦταν σὲ θέση νὰ τοῦ δώσει μιὰ καλὴ ἀνατροφή. ̓Αν τὸν ᾱγαποῦσα, ἦταν ἀκριβῶς, γιατί ἦταν διακριτικός, καθόλου ἐνοχλητικὸς καὶ σπάνια ἐριστικός. Θυμᾶμαι τὶς ἀτέλειωτες παρτίδες τάβλι ποὺ παίζαμε στὰ διαλείμματα τῶν παραδόσεων σ ̓ ἐκεῖνο τὸ μόνιμα πνιγμένο ἀπὸ τὶς καπνοῦρες καφενεῖο τῆς ὁδοῦ Σόλωνος, τοὺς μακρυνούς μας περιπάτους, τὶς ἀμο!βαῖες ἐξομολογήσεις μας. Πόσα ὄνειρα, πόσες προοπτικὲς γιὰ τὸ μέλλον! Δὲν μπορῶ νὰ πῶ πὼς δὲν ἦταν καλὸς φοιτητής. Τελειώσαμε σχεδὸν μαζί. Ὕστερα ἐκεῖνος χάθηκε. ́Ἔκανα χρόνια νὰ τὸν δῶ. Πότε Παρίσι, ἄλλοτε Λονδῖνο, Νέα “"Ὑόρκη... Οἱ πληροφοριοδότες μου (κοινοὶ φίλοι καὶ παλαιοὶ συμφοιτητές) ἧταν πάντα φειδωλοὶ καὶ ἐλάχιστα σὲ θέση νὰ μὲ πληροφορήσουν μὲ ἀκρίβεια γιὰ τὴ ζωή του στὸ ἐξωτερικό. Ποῦ ἐργαζότανε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, ἂν εἶχε παντρευτεῖ, ἂν εἶχε πετύχει τούς ὑψηλούς του στόχους, δὲν μπόρεσα νὰ τὸ μάθω ποτὲ μὲ βεβαιότητα. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ἦταν πολὺ φιλόδοξος. Δὲν περιοριζόταν στὶς συνηθισμένες γιὰ ἕνα νέο δικηγόρο προοπτικές. ἬἬθελε πολλά. Διεκδικοῦσε ἕνα ἀνώτερο ἐπίπεδο ζωῆς, μιὰ πολὺ ὑψηλὴ κοινωνικὴ θέση, ποὺ γιὰ μᾶς, τοὺς κοινοὺς θνητούς, ἦταν ἀδιανόητη καί, φυσικά, ἀπρόσιτη. Πέρασαν |5-20 χρόνια. "Ολο αὐτὸ τὸ διάστημα ἔμενα μὲ τὴν ἐντύπωση πὼς ζοῦσε πάντοτε στὸ ἐξωτερικό. Ἔτσι, ὅταν τὸν εἶδα ξαφνικὰ μπροστά μου (καὶ τὸν γνώρισα ἀμέσως παρ ̓ ὅλη τὴν διαφορετική του ἐμφάνιση, τὰ γκρίζα μαλλιά, τὸ κάποιο ὕφος του, τὰ παχάκια του), ὁμολογῶ πὼς ἔνοιώσα μεγάλη ἔκπληξη. "Ηταν στὸν «Αστέρα» τῆς Βουλιαγμένης ἕνα ζεστὸ καλοκαιρινὸ βράδυ. ταν κάποιος χορός. Βρεθήκαμε νὰ χορεύουμε πλάι-πλάι στὴν μισόφωτη πίστα. Πρόσεξα τὸ πολὺ κομψὸ καλοκαιρινό του ντύσιμο, τὸ ἀριστοκρατικό του πιὰ ὕφος, τὴν ἄνεση ὅταν μιλοῦσε στὴν πολὺ ὄμορφη νεαρὴ κυρία ποὺ χόρευε μαζί της. « ̓Ἐσὺ ἐδῶ», ἦταν ἡ πρώτη μου κουβέντα, ὅταν, λίγο ἀργότερα, τὸν πλησίασα στὸ τραπέζι του καὶ τοῦ θύμισα τὴν ὕπαρξή μου. ̓Ομολογῶ πὼς μὲ δέχθηκε μὲ ἐκείνη τὴν ψεύτικη εὐγένεια ποὺ συνήθιζε. Μοῦ μίλησε μὲ ἐγκαρδιότητα: «Γιάννη, δὲν ἄλλαξες καθόλου», ἦταν ἡ πιὸ ζεστὴ φράση ποὺ μοῦ εἶπε, γιατί στὴν ὑπόλοιπη ὁλιγόλεπτη συζήτησή μας ἦταν μᾶλλον εὐγενικὰ ἀόριστος καὶ μοῦ ἔδινε πολὺ διπλωματικὲς ἀπαντήσεις. Φεύγοντας ἀπὸ κοντά του - -ἤμασταν κι οἱ δυό μὲ τὶς ἰδιαίτερες συντροφιές μαςμείναμε σύμφωνοι νὰ συναντηθοῦμε στὸ γραφεῖο του. Κρατοῦσα τὴν κάρτα του στὰ χέρια μου. ̓Ηταν σύμβουλος, μὲ εἰδικὴ σύμβαση, σὲ κάποιο 'Ὑπουργεῖο. Πρὶν λίγο εἶχε γυρίσει ἀπ ̓ ἔξω. Θυμᾶμαι ἀκόμα τὴν περίεργη λέξη ποὺ μοῦ εἶχε πεῖ σὲ ἀπάντηση τῆς κρίσιμης ἐρώτησής μου; «Τί κάνεις ἀκριβῶς»; «Διαμεσολαβήσεις». Τί σήμαινε αὐτό, χρειάστηκε νὰ περάσουν ἄλλα πέντε περίπου χρόνια, γιὰ νὰ τὸ μάθω. Στὸ μεταξὺ θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅτι τὸν Παῦλο δὲν τὸν ξανάδα ἀπὸ ἐκείνη τὴν καλοκαιριάτικη βραδυὰ στὸν «) Αστέρα». Ὅσες φορὲς τοῦ τηλεφώνησα νὰ τὸν εἰδοποιήσω πὼς θὰ πήγαινα νὰ τὸν δῷ, κάποια γραμματέας στὸ τηλέφωνο μοῦ ἀπαντοῦσε πὼς ἔλειπε ἐκτὸς ̓Αθηνῶν. Αλλοτε στὸ Παρίσι, στὴ Νέα ̓ Υόρκη καὶ δὲν ξέρω ποῦ ἀλλοῦ. “Ὥς ποὺ βαρέθηκα νὰ τὸν ἀναζητῶ καὶ τὸν παράτησα. "Ας μ ̓ ἔπαιρνε κι ἐκεῖνος, ἂν ἤθελε νὰ μὲ δεῖ. Τοὔχα δώσει κι ̓ ἐγὼ τὴν δική μου κάρτα. ̓Απ ̓ ὅ,τι πρέπει νὰ ὑποθέσω, δὲν μὲ πῆρε ποτέ, παρ ̓ ὅλο ποὺ ἀργότερα, ὅταν τὸν ξανάδα, ἰσχυρί-