ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
86ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1989
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
Κείμενο φύλλου
ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Ἡ
ΒΑΣ. Σ. ΛΑΖΑΝΑΣ, Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἐρωτικὰ ἐπιγράμματα
Τὸ ἐπίγραμμα, ὅπως δηλώνει ἡ λέξη, προέρχεται ἀπό τὴν ἐπιγραφή μὲ τὴ μεταβολὴ
τοῦ λίθου σὲ βιβλίο. κατὰ τὸν Γερμανὸ φιλόλογο ΒεοκΏν. Κατὰ τὴν γνώμη τοῦ ὑπογράφοντος
τὸ κριτικὸ αὐτὸ σημείωμα, εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς ποίησης, ποὺ στὰ Γερμανικὰ
λέγεται Ὠιοβίμηρ καὶ ἔχει σὰ ρίζα τὸ ἀἰοΠί- πυκνός. Στὰ προλεγόμενά του στὸ ὀγκῶδες
αὐτὸ βιβλίο ὁ Βασ. 1. Λαζανᾶς δίνει ἕναν ἐπιτυχημένο ὁρισμὸ τοῦ ἐπιγράμματος: «Εἶναι
μιὰ βραχύλογη ποιητικὴ σύνθεση, ποὺ σκοπὸν ἔχει νὰ διαιωνίσει τὴ μνήμη ἑνὸς ψυχικοῦ
ἢ ἱστορικοῦ συμβάντος ἢ ἑνὸς φαινομένου τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου». "Ἢ ἐπὶ τὸ ποιητικότερον:
«Εἶναι ἡ ἀπόδοση μιᾶς φευγαλέας ἐντύπωσης, εἶναι ἡ λάμψη ἑνὸς συναισθήματος
ἢ μαρμαρυγὴ ἑνὸς στοχασμοῦ».
Καὶ ἐπειδὴ ἡ καθαυτὸ ποίηση, ἡ ποίηση τῆς ποίησης εἶναι ὁ ἔρωτας καὶ τὰ συναισθήματα
ποὺ γεννᾷ στὶς εὐαίσθητες καρδιές, τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀκόμα καὶ σήμερα θὰ διαβαστεῖ
μὲ ἐνδιαφέρον ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες, ἰδίως τοὺς νέους, ποὺ παρ ̓ ὅλη τὴν τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη
δὲν παύουν νὰ εἶναι καὶ λίγο ρομαντικοί. Η «Ελληνικὴ ̓Ανθολογία», τῆς ὁποίας
τὸ 50 βιβλίο μεταφράζει ἐδῶ ὁ κ. Β.Ι.Λ., εἶναι συμπιλημένη ἀπὸ τὸν Βυζαντινὸ Κ. Κεφαλᾶ
καὶ βρέθηκε ἀπὸ τὸν Γάλλο (Ιδιαε δαμπιαίςε στὴν τότε πρωτεύουσα τοῦ Παλατινάτου, ἐξ
οὐ ἀποκαλεῖται καὶ «Παλατινή». Τὸ ἐρωτικό τῆς τμῆμα περιλαμβάνει ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον
̓Αλεξανδρινοὺς ποιητές, ἀλλὰ καὶ σὲ λιγότερο βαθμὸ Βυζαντινοὺς καὶ ̓Αρχαίους (Πλάτῶνα,
Σιμωνίδη). ̓Ο πρωτευόντως αἰσθησιακὸς χαρακτῆρας της φαίνεται συνοπτικὰ σὲ ἕνα
ἐπίγραμμα τοῦ Ρουφίνου ἢ τοῦ Παλλαδᾶ, ποὺ σὲ μετάφραση Λαζανᾶ ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή: ἡ τρυφὴ κι ̓ ἡ ἀπόλαυση. Μακριὰ οἱ φροντίδες!
Τοῦ θνητοῦ ἡ ζωὴ μικρή. Λοιπὸν δὲν ἀπομένει
παρὰ ὁ Λυαῖος, οἱ χοροί, οἱ γυναῖκες. τὰ ἄνθη. τὰ στεφάνια.
"Ας εὐφρανθοῦμε! Ποιός εἶναι αὐτὸς τὸ Αὔριο ποὺ γνωρίζει!»
Κατὰ τὴν προσωπική μου γνώμη, εἰλικρινῆ καὶ χωρὶς πολλὲς ἐπιρροὲς ἀπὸ προγενέστερους
εἶναι τὰ ἐπιγράμματα τοῦ Μελέαγρου, ἐνῶ ὁ ̓Αγαθίας ὁ Σχολαστικὸς
-ἂν καὶ
χριστιανός: - μᾶς δίνει τὴ σωστότερη συμβουλὴ γιὰ τὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὶς γυναῖκες:
« ̓Αδιάφορες εἶναι οἱ γυναῖκες πρὸς τοὺς ἀλαζόνες,
κι ̓ αὐτοὺς ποὺ ἐκλιπαροῦν τὸν οἶκτο τους, χλευάζουν καὶ σαρκάζουν.
Ὃ ἄριστος “ἐρωτικός” εἶναι αὐτός: ποὺ ἐπιδέξια ξέρει
ὑπερηφάνεια καὶ αἴσθημα θερμὸ νὰ συνδυάζει πάντα».
Μολονότι ὁ ὑποφαινόμενος ἀντίκειται γενικὰ στὶς ἔμμετρες, προσκρούστειες μεταφρά-
"Ἔνας ἄνθρωπος τοῦ Πνεύματος ἔφυγε πρόσφατα ξαφνικά. Τὸν περασμένο Δεκέμβρη
πέταξε γιὰ τὰ ̓Ηλύσια ἡ ὡραία ψυχὴ τοῦ Γιώργου Α. Καραμηνᾶ, ἥρωος τοῦ ̓Αλβανικοῦ
Μετώπου ἐθελοντῆ, φιλολόγου, μουσικολόγου καὶ διευθυντῆ τοῦ παραρτήματος τοῦ ̓Ελληνικοῦ
̓Ωδείου στὴ Ρόδο, ὅπου ἔμενε μόνιμα. 'Ο Καραμηνᾶς, ποὺ ὑπῆρξε συνεργάτης
τοῦ «Δαυλοῦ», ἦταν ἐμβριθὴς στοχαστής, εἶχε δημοσιεύσει μελέτες σχετικὰ μὲ τὴ μορφὴ
καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς Μουσικῆς ἀπ ̓ τὴν ἀρχαιότητα, ἀπ ̓ τοὺς Πυθαγόρειους ἀκόμη. Εἶναι
ἀπ ̓ αὐτοὺς ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς συντροφεύουν μὲ τὸ δημιουργικό τοὺς ἔργο ὅσο εἴμαστε
κι ̓ ἐμεῖς παρόντες. ̓Ανήκουν σ ̓ ἕνα εἶδος, ποὺ δυστυχῶς σπανίζει στὶς μέρες
μας...
Ε.Β.