ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὃ εὑρών ἀμειφθήσεται... Θὰ ἔχετε ἴσως παρατηρήσει ὅτι ἡ σημεριν]) τρέχουσα «ΠολιτιΚἠ» ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου καλύπτει δύο τομεῖς: Πρῶτον, τὸν ἐξουσιαστικὸ [ἐξοπλισμοὶ ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ ἐξ ἄλλου μέθοδοι καὶ τρόποι ἐλέγχου, διαβουκολήσεως καὶ παραπλανήσεως τῶν μαζῶν κυρίως διὰ τῆς προπαγάνδας καὶ τοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ]’ καὶ δεύτερον, τὸν καθαρὰ ὑλικὸ [παραγωγή, οἵκονομία, κοινωνικὲς τάξεις, μισθοί, προγράμματα (καθαρῶς ὑλικῆς-οἰκονομικῆς) «ἀνάπτυξης» καὶ ἄλλα ἐντελῶς ὅμοια καὶ ἐντελῶς παρεμφερή]. Θὰ ἔχετε ἴσως παράλληλα παρατηρήσει ὅτι ἡ σημερινὴ τρέχουσα (κυβερνητικὴ) πολιτικὴ ὅλων τῶν χωρῶν οὐδόλως ἀσχολεῖται καὶ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ ὅ,τι δὲν ἐντάσσεται στοὺς δύο αὐτοὺς τομεῖς, τὸ ἐξουσιάζειν καὶ τὸ παράγειν-διανέμειν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Καὶ ἐννοῶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὴν ἔρευνα, τὴν ἐπιστήμη, τὸν στοχασμό, τὴν τέχνη, τὸ βιβλίο, καὶ γενικὰ τὴν Καλλιέργεια μὲ τὴν εὐρεῖα σημασία τοῦ ὅρου. [Σημαντικὴ παρέκβασις: Τυχὸν περιπτώσεις (εὐκαιριακὲς πάντοτε) ἀναμίξεως τῆς ἐξουσίας σ ̓ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς ἔχουν πάντοτε ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπὸ καὶ λόγο: τὴ στράτευση τῆς ̓Επιστήμμης καὶ τοῦ Πνεύματος στὴν ἐξουσιαστικὴ --- οἰκονομιστικὴ σκοπιμότητα καὶ τὰ πλεονεκτήματα ποὺ μπορεῖ νὰ προσπορισθῆ ἡ ̓Ισχὺς ἀπὸ τὴν «Παιδεία» (μὲ τὴν εὐρύτατη ἔννοια τοῦ ὅρου) καὶ γενικᾶ τὸν Πολιτισμὸ καὶ τὸν Στοχασμὸ -- ποτὲ ἡ ᾱνάμιξη αὐτὴ δὲν γίνεται χάριν τοῦ Πολιτισμοῦ ὡς αὐτοτελοῦς, αὐτονόμου καὶ ἀπαραιτήτου στοιχείου ἐπιβιώσεως καὶ προαγωγῆς τῆς ἄνθρωπότητας]. Τί συμβαίνει; ̓Η ̓Ισχὺς πράγματι «περιφρονεῖ» τόσο τὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Πολιτισμό, ὥστε γιὰ τὶς κυβερνήσεις ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν καὶ ἐκτελοῦν τὶς θελήσεις της νὰ εἶναι περίπου τὰ δύο αὐτὰ πράγματα ἀνύπαρκτα ἤ δραστηριότητες ποὺ βρίσκονται τελείως ἔξω ἀπὸ τὰ ἐνδιαφέροντά τους; Η ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ --- καιριώτατο γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ τὶ συμβαίνει γύρω μας ---προὐποθέτει ἐμβάθυνση τέτοια, ποὺ νὰ «φθάνη στὸ κόκκαλο», δηλαδὴ νὰ ἐντοπίζη ποῦ ἀκριβῶς βρίσκονται οἱ ἑστίες καὶ ἡ πηγὴ τῆς πραγματικῆς ̓Εξ-ουσίας τοῦ καιροῦ μας. Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα γεγονός, «δικό» μας καὶ πρόσφατο. Ὅλοι λίγο πολὺ παρακολουθοῦμε τοὺς λόγους, τὰ προγράμματα, τὴν πολιτική, τὰ «ὁράματα», τὴν ἰδεολογία, τὶς διακρατικὲς σχέσεις, τὶς «θέσεις» καὶ ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζουν τὰ κόμματα αὐτὰ τὰ κούμαρα μὲ τὰ ὁποῖα περιγράφουν τὸν ἔαυτό τους ἢ «ἐκφράζουν» τὰ «ὄνειρα» καὶ τὶς «προσδοκίες» τοῦ λαοῦ. ̓Ακούσατε ποτὲ μέσα στὸ χείμαρρο, τὴν πλημμυρίδα, τὸν καταιγισμὸ τῶν πολιτικῶν καὶ προγραμματικῶν αὐτῶν «μπουρμπουλη-