ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὃ εὑρών ἀμειφθήσεται... Θὰ ἔχετε ἴσως παρατηρήσει ὅ- τι ἡ σηµεριν]) τρέχουσα «Πολιτι- Κἠ» ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου καλύπτει δύο τομεῖς: Πρῶτον, τὸν ἐξουσιαστικὸ [ἐξοπλισμοὶ ἀφ᾽ ἑ- νὸς καὶ ἐξ ἄλλου μέθοδοι καὶ τρό- ποι ἐλέγχου, διαβουκολήσεως καὶ παραπλανήσεως τῶν μαζῶν κυρίως διὰ τῆς προπαγάνδας καὶ τοῦ ἀπο- προσανατολισμοῦ]’ καὶ δεύτερον, τὸν καθαρὰ ὑλικὸ [παραγωγή, οἵ- κονοµία, κοινωνικὲς τάξεις, µι- σθοί, προγράµµατα (καθαρῶς ὑλι- κῆς-οἰκονομικῆς) «ἀνάπτυξης» καὶ ἄλλα ἐντελῶς ὅμοια καὶ ἐντελῶς παρεμφερή]. Θὰ ἔχετε ἴσως παράλληλα πα- ρατηρήσει ὅτι ἡ σημερινὴ τρέ- χουσα (κυβερνητικὴ) πολιτικὴ ὅ- λων τῶν χωρῶν οὐδόλως ἀσχολεῖ- ται καὶ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ ὅ,τι δὲν ἐντάσσεται στοὺς δύο αὐτοὺς τομεῖς, τὸ ἐξουσιάζειν καὶ τὸ παρά- γειν-διανέμειν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Καὶ ἐννοῶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὴν ἔρευνα, τὴν ἐπιστήμη, τὸν στοχασμό, τὴν τέχνη, τὸ βιβλίο, καὶ γενικὰ τὴν Καλλιέργεια μὲ τὴν εὐρεῖα σημασία τοῦ ὅρου. [Σημαντικὴ παρέκβασις: Τυχὸν περιπτώσεις (εὐκαιριακὲς πάντοτε) ἀναμίξεως τῆς ἐξουσίας σ᾽ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς ἔχουν πάντοτε ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπὸ καὶ λόγο: τὴ στράτευση τῆς ᾿Επιστήμµης καὶ τοῦ Πνεύματος στὴν ἐξουσιαστικὴ --- οἰκονομιστικὴ σκοπιμότητα καὶ τὰ πλεονεκτήματα ποὺ μπορεῖ νὰ προσπορισθῆ ἡ ᾿Ισχὺς ἀπὸ τὴν «Παιδεία» (μὲ τὴν εὐρύτατη ἔννοια τοῦ ὅρου) καὶ γενικᾶ τὸν Πολιτι- σμὸ καὶ τὸν Στοχασμὸ -- ποτὲ ἡ ᾱ- νάμιξη αὐτὴ δὲν γίνεται χάριν τοῦ Πολιτισμοῦ ὡς αὐτοτελοῦς, αὐτο- νόµου καὶ ἀπαραιτήτου στοιχείου ἐπιβιώσεως καὶ προαγωγῆς τῆς ἄνθρωπότητας]. Τί συμβαίνει; ᾿Η ᾿Ισχὺς πράγ- ματι «περιφρονεῖ» τόσο τὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Πολιτισμό, ὥστε γιὰ τὶς κυβερνήσεις ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν καὶ ἐκτελοῦν τὶς θελήσεις της νὰ εἶναι περίπου τὰ δύο αὐτὰ πράγµα- τα ἀνύπαρκτα ἤ δραστηριότητες ποὺ βρίσκονται τελείως ἔξω ἀπὸ τὰ ἐνδιαφέροντά τους; Η ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐ- τὸ --- καιριώτατο γιὰ τὴν κατα- νόηση τοῦ τὶ συμβαίνει γύρω μας ---προὐποθέτει ἐμβάθυνση τέτοια, ποὺ νὰ «φθάνη στὸ κόκκαλο», δη- λαδὴ νὰ ἐντοπίζη ποῦ ἀκριβῶς βρίσκονται οἱ ἑστίες καὶ ἡ πηγὴ τῆς πραγματικῆς ᾿Εξ-ουσίας τοῦ καιροῦ μας. Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα γεγονός, «δικό» µας καὶ πρόσφατο. Ὅλοι λίγο πολὺ παρακολουθοῦμε τοὺς λόγους, τὰ προγράµµατα, τὴν πο- λιτική, τὰ «ὁράματα», τὴν ἰδεολο- γία, τὶς διακρατικὲς σχέσεις, τὶς «θέσεις» καὶ ὅπως ἀλλιῶς ὀνομά- ζουν τὰ κόμματα αὐτὰ τὰ κούµαρα μὲ τὰ ὁποῖα περιγράφουν τὸν ἔαυ- τό τους ἢ «ἐκφράζουν» τὰ «ὄνειρα» καὶ τὶς «προσδοκίες» τοῦ λαοῦ. ᾿Ακούσατε ποτὲ µέσα στὸ χείµαρ- ρο, τὴν πλημμυρίδα, τὸν καταιγι- σμὸ τῶν πολιτικῶν καὶ προγραμ- ματικῶν αὐτῶν «μπουρμπουλη-